ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ!

Forever friends by c@rljones
Forever friends, a photo by c@rljones on Flickr.

Η φαλλοκρατία σ’ όλο της το μεγαλείο: «έχει ένα παιδί κι ένα κορίτσι». Τα τέκνα γένους θηλυκού ανάξια να φέρουν τον τίτλο του ανθρωπίνου όντος. Κάτι σαν το χαμένο κρίκο της εξέλιξης από τον πίθηκο στο σύγχρονο άνθρωπο.

Ακούσματα και πιο σπάνια εμπειρίες, ενός κοινωνικού πρωτοκόλλου που προέβλεπε κλείσιμο της γυναίκας στο σπίτι. Ιστορικές καταγραφές περιόδων όπου ο αριθμός των αρσενικών αποτελούσε ένδειξη αξιόμαχου και άρα μεγαλυτέρων πιθανοτήτων επιβίωσης και κυριαρχίας της στενότερης ή ευρύτερης οικογενειακής ομάδας…

Μου έκανε πάντα μεγάλη εντύπωση αυτή η απαξιωτική αντιμετώπιση των κοριτσιών. Υποτίθεται εξ άλλου ότι η παράδοση είναι σε μεγάλο βαθμό η κατασταλαγμένη εμπειρία γενεών και γενεών, πώς τόσοι σοφοί πρόγονοι διαμόρφωσαν ένα τέτοιο πλαίσιο; Ακατανόητο!

Μέχρι…

…πριν από δύο χρόνια όταν ένα τέκνο γένους θηλυκού εισέβαλε στη μέχρι τότε σχετικά αμέριμνη ζωή μου.

Πριν γεννηθεί αστειευόμασταν ότι διαλέξαμε το πιο εξελιγμένο μοντέλο. Πότε όμως, ότι κι αν έχεις ακούσει, ότι κι αν σου έχουν πεί, δεν είσαι αρκετά προετοιμασμένος για το τι σε περιμένει, από πάσης απόψεως. Συνοπτικά όταν είμαι μωρό γένους θηλυκού:

– μιλάω όσο πιο νωρίς γίνεται και λέω τα πάντα ακόμα και ψεματάκια. Αν είναι για το συμφέρον μου (που ταυτίζεται με το συμφέρον όλου του κόσμου) είναι απολύτως θεμιτό. Είμαι σίγουρα η μετεμψύχωση της Λαμπέτη, το υποκριτικό μου ταλέντο πριν κλείσω χρόνο το αποδεικνύει.
– γεννήθηκα για να γοητεύω κυρίως τους άντρες. Πρώτο θύμα ο μπαμπάς μου. Αρχίζω αμέσως πρακτική!
– πρέπει να φορέσω τις γόβες της μαμάς (ακόμα κι αν πονάω) και να μάθω να χρησιμοποιώ τα καλλυντικά της το συντομότερο δυνατόν. Τρελλαίνομαι όταν μου βάζεις κρέμες.
– Έχω άποψη για το τι θα φορέσω πριν κλείσω τα δύο. Elementary.

Και πάει λέγοντας… Ο Θεός βοηθός για το τί μας επιφυλάσσει η Μοίρα στο μέλλον.

Έτσι πολύ γρήγορα κατάλαβα επιτέλους πόσο σοφοί και γι’ αυτό παρεξηγημένοι είναι οι πρόγονοί μας. Το θηλυκό δεν είναι ποτέ παιδί, γεννιέται γυναίκα!
Έτσι τώρα μετά και τη γέννηση του δεύτερου, αρσενικού αυτή τη φορά παιδιού, μπορώ κι εγώ να λέω με καμάρι ότι έχω:

“ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΙ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ”!

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΣΕΙΣ!

21 ΜΑΪΟΥ – ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα με πολλή χαρά δέχομαι τις ευχές των φίλων μου. Αυτών που επιλέξαμε να δημιουργήσουμε μια σχέση ζωής (συχνότερη ή όχι, στενότερη ή όχι, δεν έχει μεγάλη σημασία). Σημασία έχει η επιλογή. Ακόμα και από τους συγγενείς τελικά μένεις να συγχρωτίζεσαι με όσους αλληλο-επιλέγεστε, όσοι κατά τούτο γίνονται φίλοι.

Friends by yyy100

Πάντα νοιώθω ξεχωριστή ικανοποίηση όταν με θυμούνται φίλοι και συγγενείς από το εξωτερικό.  Σε χώρες που η ημέρα αυτή δε σημαίνει απολύτως τίποτα, έχουν την έγνοια μου. Πραγματικά με συγκινεί η άδολη χαρά τους και οι ευχές που βγαίνουν μέσα από την ψυχή τους καθώς συνήθως τις φωνάζουν κιόλας λες και μιλάμε με χωνί από δω ως την άλλη άκρη της Γης.

Ευχαριστώ κι όσους αφιερώνουν λίγο χρόνο να μου γράψουν κάτι. Οτιδήποτε και οπουδήποτε, τα μέσα είναι πια πολλά. Σε μια μέρα που γιορτάζει η μισή Ελλάδα αυτός ο χρόνος είναι πολύτιμος, τον εκλαμβάνω ως δώρο.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος τρόπος να ορίσει κανείς τον εαυτό του παρά κοιτάζοντας τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Όταν ακόμα και οι στιγμές απομόνωσης που όλοι ενίοτε χρειαζόμαστε δεν είναι παρά διαλείμματα του χρόνου που περνάμε μαζί, δεν είναι υπερβολή να πω ότι η ζωή, ο κόσμος μου είστε εσείς!

Σας ευχαριστώ από καρδιάς!

ΒΡΗΚΑ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ!

Ένας σχεδόν παραδεισένιος χώρος για παιδιά κάθε ηλικίας. Πανέμορφα χρώματα, όλο το ουράνιο τόξο. Το φώς του ήλιου διασχίζει κουρτίνες γεμάτες με φούξια, πορτοκαλί και γαλάζιες μπάλες. Πίνακες με ζωγραφιστούς γιορτινά στολισμένους ελέφαντες, κραγιόνια και παραμυθόσπιτα.

Χρωματιστοί διάδρομοι-τόξα δείχνουν προς την πόρτα της εξόδου. Γιατί απ’ αυτό το παραμυθένιο μέρος όλοι θέλουν να φύγουν. Ει δυνατόν τώρα. Και να μην χρειαστεί να ξανάρθουν ποτέ!…

Για πρώτη φορά βρέθηκα σε παιδιατρική κλινική. Τα τετριμμένα: ανησυχία, αγωνία, δε φανταζόμουν ότι θα μας συνέβαινε, κλπ, κλπ. Τα προσπέρασα γρήγορα, βοήθησε και ότι μάλλον δεν είναι τίποτα μη αντιμετωπίσιμο. Τα προσωπικά μου άλλωστε δεν έχουν και τόση σημασία.

Σημασία έχουν τα παιδιά. Το χάρισμα τους να μεταμορφώνουν ακόμα κι αυτή τη γωνιά. Είναι ήσυχα. Δεν ακούς τα βογγητά και τις διαμαρτυρίες των ενηλίκων. Κανένα κλάμα που και που. Αντίθετα ακούς συχνότερα παιδικές φωνές ακόμα και γέλια σα να είσαι σε παιδική χαρά. Κι ας κρατάει ο μπαμπάς τον ορό πίσω από το πιτσιρίκι που κάνει ποδήλατο στο διάδρομο. Κι ας βλέπεις χεράκια μπανταρισμένα. Ακόμα και το νοσηλευτικό προσωπικό είναι πολύ ευδιάθετο.

Ίσως τα παιδιά βλέποντας πίσω τους δεν έχουν τίποτα για να μετανιώσουν. Μπορεί καμμιά μεγάλη σκανδαλιά, πιθανόν αυτή που τα έφερε εδώ, αλλά τίποτα που να φεύγει μόνο με βογγητό. Αντίθετα από εμάς τους μεγάλους, ζούνε για την επόμενη ευκαιρία χαράς, παιχνιδιού και διασκέδασης που ακόμα κι αν δεν τη βρουν έτοιμη θα τη φτιάξουν!  Για ότι τα κάνει να νοιώθουν όμορφα, όπου κι αν βρίσκονται. Κάνουν όνειρα, τρελά όνειρα. Και κάποιες φορές τα πραγματοποιούν κιόλας. Άκου εκεί!

Με δυο λόγια ζούνε! Κλαίγοντας και γελώντας. Ακόμα κι εδώ στην πιο άσχημη άκρη του ουράνιου τόξου.

Ας μπορούσαμε πάλι να κλαίγαμε και να γελάγαμε σαν τα παιδιά. Κυρίως να κλαίγαμε. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι σημαντικό. Είναι ο ήχος της ίδιας της ζωής. Της ζωής που προσπερνάμε χαμένοι στα “σπουδαία” μας εμείς οι “σοφοί” μεγάλοι…

ΧΑΙΡΕΤΕ!

Όλο και περισσότεροι τελευταία με παρακινούν να γράψω. Για ότι συμβεί εδώ, αυτές φταίνε (oui, cherchez les femmes). Και η υποψία μου ότι  ο Μπόρις Βιάν, όταν απεδήμησεν, κρύφτηκε κάπου μέσα μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΩΝΙΑ έχεις θέα σ’ όλον το χώρο. Έχεις και την πλάτη καλυμμένη αλλά αυτό είναι δευτερεύον.