ΕΙΜΑΙ ΨΩΝΙΟ

Όσοι με ξέρουν προσωπικά, σίγουρα θα εκπλαγούν από την παρακάτω δήλωση:

Θά ‘θελα να ήμουν ένας πλούσιος και διάσημος! Ένας σταρ ή ένας βασιλιάς! 

Γιατί να μην το παραδεχτώ; Φαντάζομαι όλοι στο σπίτι μου να ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα μ’ ευχαριστήσουν. Nα έχω υποτακτικούς να με περιποιούνται. Να στήνομαι σαν κόμης να με ντύνουν. Ακόμα και το μπάνιο μου να φροντίζουν. Να μη χρειάζεται να μεγειρεύω, μόνο να με ρωτάνε τι μου κάνει κέφι και να διαλέγω. Όταν ταξιδεύω να μου ετοιμάζουν τις βαλίτσες μου και να μου τις κουβαλάνε οι βαστάζοι μου. Να με πηγαίνει όπου θέλω ο σοφέρ κι εγώ καθισμένος πίσω δεξιά να ρεμβάζω, να τραγουδάω ή να κοιμάμαι. Ωραία ζωή!

Αλλά το καλύτερο, όταν είσαι πραγματικός σταρ, είναι ότι οι άλλοι αποδέχονται σχεδόν ότι κι αν κανείς. Σου κάνει κέφι να τραγουδάς καθώς διαβαίνεις; Κανείς δε σε στραβοκοιτάει. Τους κανείς όλους και χαίρονται, ακόμα κι αν σου κάπνισε να τραγουδήσεις «Τρίγωνα-κάλαντα» Πασχαλιάτικα. Δεν τρέχει κάστανο. Αυτό θά ‘θελα. Όπου πάω να μου ανταποδίδουν το χαμόγελο μου με απροσποίητη χαρά. Καλύτερα ακόμα, να μου χαμογελάνε μόνο και μόνο που με βλέπουνε. Όσοι δε με ξέρουνε να θέλουν να με γνωρίσουνε και να μου πιάνουν κουβέντα εύκολα, χωρίς να φοβούνται τον “ξένο”. Όταν τους μιλάω να φωτίζεται το πρόσωπό τους. Και σ’ ότι λέω να κρέμονται από τα χείλια μου.

Φαντάζομαι να μη χρειάζεται να δουλεύω. Να ξυπνάω απλώς όταν χορταίνω τον ύπνο και όποτε θέλω να παίρνω κι έναν μεσημεριανό υπνάκο. Ν’ ακούω όλη μέρα τ’ αγαπημένα μου τραγούδια και να συναντώ τους φίλους μου όσο πιο συχνά γίνεται, σχεδόν κάθε μέρα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά κάθε φορά  που συναντιόμαστε να διασκεδάζουμε μέχρι τελικής πτώσεως.

Φαντάζομαι να ξανα-ήμουν λέει, δύο χρονών!

Advertisements

ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ

Η συμβίωση με τα παιδιά είναι μια ανεξάντλητη πηγή ερεθισμάτων για να σκεφτείς διαφορετικά. Όχι για τα ίδια, αλλά για σένα τον ίδιο. Αν ασχοληθείς χωρίς προκαταλήψεις μπορείς να δείς τον κόσμο και τον εαυτό σου αλλιώς. Πιο απλά, πιο καθαρά και πολύ πιο δημιουργικά. Και αυτό, πιστέψτε με, δεν έχει καμμία σχέση για το πώς ήσουν πριν διακείμενος απέναντί τους. Προσωπικά, συνήθως τα έβρισκα ενοχλητικά και δεν είχα καμμία όρεξη ν’ ασχοληθώ μαζί τους, ακόμα κι αν ήταν τα παιδιά συγγενών ή φίλων. Το “Πού ‘σαι Ηρώδη;” το έχω πεί πολλές φορές, τ’ ομολογώ.

Ήδη δοκιμάζω μεγάλη χαρά και ικανοποίηση γιατί με την αφορμή αυτή ξανά-δημιουργώ. Κάτι το οποίο δυστυχώς συνθλίβουμε καθώς μεγαλώνουμε.

Κάποιοι μπορεί να νομίζουν ότι τα σχετικά κομμάτια τα γράφω για τα παιδιά.  Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια! Γράφω μόνο για μένα. Ομολογώ επίσης ότι, όπως έχω ήδη δηλώσει από την αρχή,  γράφω επειδή με παρακίνησαν άλλοι. Τους ευχαριστώ ειλικρινά και το συνιστώ με τη σειρά μου ανεπιφύλακτα. Εξάλλου τα παιδιά δεν είναι η μοναδική αφορμή για να σκέφτεται και να γράφει κανείς. Είναι πάντως μάλλον η πιο ευτυχής.

Ελπίζω με τον καιρό να γίνομαι καλύτερος. Θα φανεί στο χειροκρότημα: αναγνωσιμότητα και σχόλια. Εύχομαι να απολαύσω το προνόμιο και των δύο! Είναι μεγάλη η ικανοποίηση.

ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ (ΤΜΜΤΠ2*)

* ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ 2

Η μεγάλη μέρα φτάνει…

…και το όνειρο σου να διασχίσεις την Αθήνα με προβολείς, alarm, κορναρίσματα και τσίτα τα γκάζια γίνεται πολύ γρήγορα κομμάτια. «Πρέπει να κάνουμε καισαρική» ανακοινώνει ο γυναικολόγος. Από εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται και η προδοσία: «Καλύτερα» συναινεί η συμβία χωρίς καμμιά αντίσταση. Πάει το σασπένς. Θυμίζω, είσαι ήδη σε πανικό, διανοητική σύγχυση και με μειωμένη αυτοεκτίμηση.

ΟΚ, ας το δούμε θετικά. Αποφεύγεις να διακόψεις τον (τελευταίο) κινηματογράφο ή τον ύπνο σου στη μέση και αποκλείεται να κανείς εσύ τη μαμή σκυμμένος στο πίσω κάθισμα στον παράδρομο του Καρέα.
Αντ’ αυτού τρως την πρωινή κίνηση που τόσα χρόνια ελεύθερου επαγγέλματος σ’ έχουν γλυτώσει για να είσαστε πρωί πρωί, μαζί με όσους ξεκινάνε την καθημερινή τους βάρδια, στο μαιευτήριο. Πολύ μπανάλ.

Μόνοι; Όχι βέβαια. Μαζί από νωρίς και οι συγγενείς πρώτου βαθμού. Οσο περνάει η ώρα οι βαθμοί συγγένειας διευρύνονται. Νόμιζες ότι θα περάσεις λίγες ώρες στην αναμονή με τη μουσική σου και το βιβλίο που έχεις αγοράσει ειδικά για την περίσταση; Χα! Το σόι έχει αλλά πλάνα: όσο διαρκεί η αναμονή να φροντίζεις για την απρόσκοπτη προμήθεια της κερκίδας με καφέ, με «θά ‘θελα κάτι να βάλω στο στομα μου, τι έχει εδώ;» και άφθονο «τίποτα τίποτα αγόρι μου, ένα νεράκι μόνο».

Παρένθεση για όσους δεν ξέρουν: η αίθουσα αναμονής. Φαντάσου ότι είσαι στις αναχωρήσεις ενός πολυσύχναστου αεροδρομίου. Λόγω εκτεταμένης ανακαίνισης, όλες οι αναχωρήσεις γίνονται από την ίδια έξοδο. Για τον ίδιο λόγο τα μεγάφωνα δε λειτουργούν και το αν θ’ ακούσεις την αναγγελία της επόμενης πτήσης (τοκετού) εξαρτάται από το πόσο κοντά στην έξοδο είσαι. Κάθε φορά λοιπόν που ακούγεται κάτι σαν τ’ όνομα σου (προορισμός στο παράδειγμα μας) από την έξοδο στην άλλη άκρη της αίθουσας, το μπουλούκι όλων των βαθμών συγγένειας πετάγεται ως ελατήριο και διατρέχει την αίθουσα με αγωνία. Σ’ αυτό το ιδιότυπο αγώνισμα κατά περίεργο τρόπο διαπρέπεις όσο πιο χούφταλο είσαι: πρώτες οι γιαγιάδες, μετά οι θείοι, κλπ. Και ποιος μένει πίσω να φυλάει τα πράγματα (παλτά, τσάντες με πορτοφόλια, φωτογραφικές μηχανές, walkman, κινητά); Αυτός που φώναξαν, δηλαδή αυτός που σήμερα έφτασε σκέτος σύζυγος και θα φύγει πατέρας!

Τώρα πια είσαι βέβαιος ότι όλο αυτό ούτε γίνεται για σένα και γίνεται και χωρίς εσένα. Η τελευταία φορά που υπήρξες σημαντικός είναι ήδη εννιά μηνών παλιά. Συνειδητοποιείς ότι ο ανδρισμός σου είναι πλέον ένα περιττό μέγεθος στην οικουμένη. Η μειωμένη αυτοεκτίμηση που λέγαμε; Τώρα μηδένισε.

Επιτέλους κάποτε έρχεται η στιγμή που όλοι περιμένουνε. Σύμπτωση αυτού που το σόι νομίζει ότι άκουσε και αυτό που η αναγγέλουσα αδελφή είπε. Φέρνοντας το νεογέννητο σου ανακοινώνουν θριαμβευτικά το φύλο (λες και δεν το ξέρεις εδώ και μισό χρόνο από τον προγεννητικό έλεγχο και τα δεκάδες υπέρηχα) και ότι παιδί και μητέρα χαίρουν άκρας υγείας. Το μωρό με το που σε βλέπει κλαίει, δεν αρχίσαμε καλά. Επίσης δεν έχεις την παραμικρή ένδειξη ότι είναι το δικό σου, παρά τη διαβεβαίωση μελών του σογιού (σου) ότι είσαι εσύ 0 χρόνων, φως φανάρι. Η βεβαιότητα τους τεκμηριώνεται με ακλόνητα επιχειρήματα αναφοράς σε επί μέρους χαρακτηριστικά τύπου «το στοματάκι (κόμμα-αναπνοή έμφασης) ίδιο!» Επιστρατεύεις όλη τη φαντασία σου αλλά μάταια. Κανονικά θα έπρεπε να σου ανακοινώνανε: «Αγόρι/Κορίτσι! Είναι υγιέστατο και είναι δικό σας! Το έχουμε ήδη ελέγξει.»

Τα πράγματα πια σοβαρεύουν. Πολλά πράγματα στη ζωή ξεγίνονται. Το παιδί, όχι! Ακόμα κι αν χωρίσεις, ακόμα κι αν καραβοτσακίζεσαι ή πας μετανάστης για χρόνια, μέχρι να πεθάνεις μένεις γονιός. Το νιώθεις πολύ γρήγορα ότι τ’ αστεία τέλειωσαν. Τ’ ότι δεν υπάρχει πουθενά γύρω ταμπέλα με ωράριο και οδηγίες επιστροφής, επιβεβαιώνει τ’ ότι έχεις μπει σ’ έναν (αχαρτογράφητο) δρόμο χωρίς γυρισμό…

(Στο επόμενο, το τέλος;)

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Είσαι νέος, ενίοτε και ωραίος. Περνάς καλά. Κάποια στιγμή κάνεις το μεγάλο συμβιβασμό: παντρεύεσαι! Ωραία είναι, το συνηθίζεις και προχωράς παρακάτω. Μέχρι που μαθαίνεις ότι θα γίνεις πατέρας.

Χαρά, αλλά δεν ξέρεις και τι να περιμένεις. Ότι και να σου πούνε, δε μπορείς να καταλάβεις. Κουνάς το κεφάλι, λες και κάτι αληθοφανές και βαθυστόχαστο, συζήτηση να γίνεται αλλά όταν μένεις μόνος με τον εαυτό σου αρχίζουν σιγά σιγά και μαζεύονται σύννεφα. Πολλά σύννεφα. Το πρώτο μεγάλο υπαρξιακό σοκ στη ζωή σου. «Τι θ’ αλλάξει σ’ ότι ήξερα μέχρι τώρα;» «Δεν είμαστε ήδη αρκετοί σ’ αυτόν τον πλανήτη;» «Είμαι άραγε άξιος;» «Θα είναι γερό;» «Πώς θα εξελιχθεί η σχέση μου; Στους δύο, τρίτος χωρεί;» «Σε τι κόσμο θα μεγαλώσει» «Είναι και τα έξοδα».

Σκέτος πανικός!

Στην αρχή που «δεν-το-λέμε-ακόμα-μέχρι-να-σιγουρευτούμε» προσπαθείς ν’ αποσπάσεις απαντήσεις από τους φίλους με παιδιά κάνοντας τους κάτι σχεδόν ακατανόητες ερωτήσεις αφού «δεν-το-λέμε-ακόμα-μέχρι-να-σιγουρευτούμε». Η απορία στα ματιά τους για το τι σου συμβαίνει είναι έκδηλη. Το δικό σου αποβλακωμένο «μα-τι-λέει;» βλέμμα όταν σου λένε ότι τα παιδιά σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, το καταλαβαίνεις και χωρίς να στέκεσαι μπροστά σε καθρέφτη. Τόσο πολύ. Είσαι σίγουρος ότι είσαι όσο καλύτερος άνθρωπος γίνεται. Και εν πάση περίπτωση ο συσχετισμός αλλάγματος μιας γεμάτης πάνας και προσωπικής βελτίωσης δεν είναι προφανής. Όχι με βάση όσα ξέρεις μέχρι εκείνη τη στιγμή. Εξ άλλου οι ανεξίτηλες μνήμες του στρατού πιστοποιούν ότι το ξενύχτι προκαλεί εξάντληση, θολούρα κι εκνευρισμό. Κι εκεί οι διαδικασίες ΣΩΒΕ (ΣΩματικής ΒΕλτίωσης, για τις κυρίες) είναι τελείως διαφορετικού περιεχομένου.

Διανοητικό αδιέξοδο λοιπόν, λες κι ο πανικός δεν έφτανε.

Η μεγάλη πανωλεθρία, είναι η αγορά όλου του απαραίτητου εξοπλισμού. Θυμάστε το ανέκδοτο που κάποιος πάει σε πολυκατάστημα ν’ αγοράσει σερβιέτες για τη γυναίκα του και φεύγει με βάρκα και τροχόσπιτο; Αυτό! Πήγες να πάρεις ένα καρότσι για τις βόλτες σας (η μόνη κάπως παρηγορητική σκέψη). Εσύ διαλέγεις το μοντέλο όπως θα έκανες με οτιδήποτε έχει ρόδες και είναι για έξω από το σπίτι, αποφεύγοντας με μεγάλη μαεστρία και τις αισθητικές κακοτοπιές. Την ίδια ώρα όμως οι ευγενέστατες και ικανότητες πωλήτριες έχουν αρπάξει εσένα και τη μέλλουσα μαμά και με ύφος «κάνετε μπάμ ότι είστε άσχετοι, αλλά μην ανησυχείτε, είστε πολύ τυχεροί που εμείς οι αυθεντίες θα σας σταθούμε και δεν θα το πούμε και σε κανέναν» έχουν άλλα σχέδια. Μόλις βγεις από το «Γονιός θύμα – βρεφικά είδη» συνειδητοποιείς ότι η αυτοκινητάρα που με τόση περηφάνια περιέφερες τόσα χρόνια σ’ όλη την επικράτεια, είναι τραγικά μικρή για να χωρέσει τον συσκευασμένο κόσμο του μελλοντικού σου απόγονου. Μετά από ώρα προσπάθειας και ιδρώτα χωράει κι ο οδηγός, ο άλλος γυρίζει σπίτι με ταξί.

Παρ’ όλ’ αυτά, στους άλλους εξακολουθείς να φαίνεσαι ψύχραιμος και χαρούμενος. Παίζεις τη μεγάλη μπλόφα.  Καθώς η μεγάλη μέρα ζυγώνει και ο κόσμος σου καταρρέει, συνειδητοποιείς ότι τι μόνο που σου μένει είναι να περιμένεις…

Στο επόμενο «Η μεγάλη μέρα»