ΕΝΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΒΑΛΣ

Είναι σα να χορεύεις βαλς. Ο παρτενέρ σου είναι πάντα απέναντι σου, τον βλέπεις συνεχώς. Είναι ο ίδιος. Και σε σχέση με σένα νομίζεις ότι στέκει σχεδόν ακίνητος. Όμως αυτό είναι μια οφθαλμαπάτη, Καθώς ακούγεται η μουσική και στροβιλίζεστε βήμα-βήμα, ποτέ δεν βρίσκεστε στο ίδιο σημείο. Και ο χρόνος κυλάει…

Έτσι αισθάνομαι και με τα παιδιά μου. Λες “έχω παιδί” αλλά καθώς αυτό αλλάζει, μεγαλώνει, εξελίσσεται (ενίοτε με φρενήρεις ρυθμούς), ναι έχεις παιδί, είναι το ίδιο, αλλά ταυτόχρονα τόσο μα τόσο διαφορετικό απ’ αυτό που ήταν χθες και από αυτό που θα είναι αύριο. Και ας μη γελιόμαστε, σ’ αυτό το “βαλς” που κάθε μέρα είναι κι ένα βήμα, το παιδί μας, όσο μικρό κι αν είναι, οδηγεί το χορό κι εμείς όσο καλύτεροι γονείς γινόμαστε, τόσο καλύτερα ακολουθούμε.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΡΕΜΑΡΑ…

…και την αδράνεια. Με πολλή χαρά έχω μάθει ότι κάποιοι εκεί έξω θα ήθελαν να δουν νέες αναρτήσεις. Ήμουνα διακοπές (περισσότερα σύντομα) και περιμένω να κλείσω κάτι εκκρεμότητες της δουλειάς συν τις φορολογικές δηλώσεις της οικογενείας και επανέρχομαι. Δριμύτερος!

Σε όσους δε φύγατε ακόμα, εύχομαι να πάτε σε πανέμορφα μέρη (διαθέτουμε τέτοια για κάθε γούστο) και να μαζέψετε ευτυχισμένες αναμνήσεις. Θα μας χρειαστούν.

Lazy