ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

Αύριο στον παιδικό σταθμό έχουν χριστουγεννιάτικη γιορτή. Και μόλις έμαθα ότι πρέπει να πάω οπωσδήποτε. Μου ανατέθηκαν από την κόρη (τριών ετών) ειδικά καθήκοντα. Όχι να παρακολουθήσω τη γιορτή, αυτό είναι δευτερεύον. Πρέπει να πάω για να κοπανήσω μ’ ένα βιβλίο τον Χ στο κεφάλι γιατί όλο σπρώχνει τ’ άλλα παιδιά! Αυτές είναι οι διαταγές μου. Έρε τον φτωχό το Χ, τι τον περιμένει…

Revenge by the book

Ευτυχώς που σε λίγο καιρό θα καθαρίζει ο αδελφός της (οκτώ μηνών). Και τότε όπως είπα “μαύρο φίδι που τους έφαγε”! Αυτό το μαύρο φίδι έκανε μεγάλη εντύπωση. Κρίθηκε ότι αξίζει η αναμονή αφού είναι πολύ πιο τρομερό κι αποτελεσματικό από τη βιβλιο-κατραπακιά. Ουφ! Γλυτώσαμε κι ο Χ κι εγώ τα χειρότερα.

Ένας καθρέφτης: AIDS

Δεκαετία του ’80.

Θυμάμαι τότε… Αρκετά πια χρόνια μετά τη σεξουαλική απελευθέρωση όλο και φούσκωναν τα πανιά μας, και όχι μόνο, πλησιάζοντας τη στιγμή που “θα το κάναμε”. Περιμέναμε πώς και πώς να αναδειχθούμε “άξιοι” συνεχιστές των αμέσως μεγαλύτερών μας, ονειρευόμενοι τι θα κάναμε και για τι θα είχαμε να κομπάζαμε. Η ελευθερία, ελευθεριότητα κάποιες φορές, κάλπαζε. Η φαντασία το ίδιο. Αλλ’ αντ’ αυτών βρεθήκαμε αγκαλιά με τις φήμες και το φόβο. Ατυχία και όχι μόνο.

Όχι ότι μείναμε ανέραστοι, αλλά η ασθένεια αυτή όξυνε τα ρατσιστικά αντανακλαστικά μας. Στην αρχή απέναντι στους ομοφυλόφιλους, μετά τους τοξικομανείς και μετά ακόμα και απέναντι σε συνανθρώπους μας που ήταν απλά άρρωστοι, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Καταντήσαμε να στιγματίζουμε νεκρούς ελαφρά τη καρδία. Τελικά εμείς οι “πολιτισμένοι” περιθωριοποιήσαμε ολόκληρους λαούς αφήνοντας τους στην τύχη τους. Όλοι αυτοί ήταν “από τους άλλους”. Αλλά οι “άλλοι” όλο και περισσότερο γινόντουσαν “εμείς”.

Κάποιος που έτυχε, έτυχε να ασθενήσει, μπορεί να διστάζει να το δημοσιοποιήσει. Όχι ότι έχει καμμία υποχρέωση προς τους υπόλοιπους (εξαιρούνται φυσικά οι ερωτικοί σύντροφοι). Δυστυχώς όμως επειδή η ασθένεια (και ο θάνατος) για την κοινωνία μας είναι εν πολλοίς ταμπού, απλά έχουμε χάσει την δυνατότητα και την ευκαιρία να τα διαχειριζόμαστε. Όχι να τα αντιμετωπίζουμε απαραίτητα με επιτυχία, απλώς να τα παλεύουμε.

Είναι όμως ντροπή ένας φοβικός υγιής, λόγω προσωπικών και κοινωνικών προκαταλήψεων, να μη μπορεί ν’ απλώσει το χέρι του σε κάποιον που έχει ανάγκη αν όχι για βοήθεια, κατ’ ελάχιστον για αποδοχή. Πάντως ποτέ δεν είναι αργά…

World-AIDS-Day

ΥΓ. Τριάντα χρόνια αργότερα…

Οι φήμες και οι φοβίες έδωσαν τη θέση τους στην άγνοια και τον εφησυχασμό. Τα κρούσματα αυξάνονται, ενώ οι στοιχειώδεις προφυλάξεις θα έπρεπε να τα είχαν σχεδόν εξαλείψει.

Στον αντίποδα η επιστήμη. Η νόσος φάνταζε στο ξέσπασμά της απειλητική όσο οι επιδημίες που ξεκλήριζαν εκατομμύρια στο παρελθόν. Πολύ γρήγορα η αντιμετώπιση των ασθενούντων έγινε από παρηγορητική, σχεδόν θεραπευτική. Κάπου κάπου διαβάζουμε ότι το εμβόλιο είναι θέμα χρόνου. Μακάρι.

Κρίμα για όσους χάθηκαν και χάνονται. Οφείλουμε τους θυμόμαστε, θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους. Οφείλουμε όμως πολύ περισσότερο τη συμπαράστσή μας σ’ αυτούς που είναι γύρω μας. Στην αρρώστια και τον πόνο δε χωράνε διαχωρισμοί.

Η αρρώστια δεν έχει ηθική.