ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΠΑΙΔΙ

Η πρώτη χρονιά…

Επιτέλους δε χρειάζεται πια να τηλεφωνήσω ότι έφτασα ή ότι γύρισα. Δεν υπάρχει λόγος να έχω την έννοια ν’ αφήσω έστω και για λίγα λεπτά την παρέα μου για να πάρω πάλι φέτος στο σπίτι για ευχές. Γιατί στο σπίτι που μεγάλωσα δεν υπάρχει πια κανείς.

alone

Δεν είμαι πια το παιδί κάποιου που μπορείτε να συναντήσετε. Να σας πεί πως ήμουνα μωρό, ποια ήταν η πρώτη μου λέξη, πότε πρωτοπερπάτησα, ποτέ έβγαλα τα πρώτα δόντια, ποτέ άρχισα να μετράω και να διαβάζω. Τη χρονιά που μόλις πέρασε, τα ματιά που παρακολουθούσαν κάθε μου βήμα, κάθε στιγμή από τότε που εμφανίστηκα στον κόσμο έκλεισαν για πάντα. Αυτοί που άκουσαν το πρώτο μου κλάμα και ήταν εκεί όταν εγώ άκουσα τα πρώτα κλάματα των δικών μου παιδιών έχουν πια σβήσει. Μαζί έσβησαν και  όλες οι αναμνήσεις που κουβάλαγαν, συντηρούσαν και διηγούνταν. Ξανά και ξανά, τα ίδια περιστατικά.

Τόσα χρόνια πόσα πράγματα ήταν τόσο βαρετά, τόσο κουραστικά, τόσο ακατανόητα. Γιατί να παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο; Τι νόημα έχει το “έτσι για να σ’ ακούσω”; Τόσα χρόνια τι έκανες, δε μ’ άκουγες; Άσε με τώρα, έχω δουλειά. Κι εξ άλλου τι να πούμε, δε μπορούμε πια να συνεννοηθούμε. Τι να λέμε, τα ίδια και τα ίδια; Αύριο…, κάποια στιγμή…, όταν έχω χρόνο…

Τα αύριο κάποτε τελειώνουν. Σχεδόν πάντα ανύποπτα. Και μετά εκείνος κι εκείνη που ήξερες ότι πάντα ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής και πίσω από την πόρτα που άνοιγες μαθητής, φοιτητής, μετά την πρώτη δουλειά, όταν έφερες το δικό σου ταίρι, τα δικά σου παιδιά, ότι ώρα και αν γύρναγες, όποτε και αν τους χρειαζόσουν, δεν είναι πια εκεί. Και δε θα ξαναείναι ποτέ. Ποτέ!

Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια παιδί. Όχι γιατί δε ζούνε πια οι γονείς σου, αλλά γιατί ξαφνικά έχεις να αναμετρηθείς μόνος με τον εαυτό σου. Δεν είσαι πια κανενός. Είσαι εσύ. Χωρίς τα “καταφύγια” αγάπης και συγχώρεσης που είχες συνηθίσει την ασφάλεια της ύπαρξης τους. Η στιγμή της τραγικής αυτής συνειδητοποίησης είναι ταυτόχρονα μεγαλειώδης. Ένα άλμα υπαρξιακής επίγνωσης, που όμοιο του δεν υπάρχει και μπορεί να συγκριθεί μόνο με την άλλη άκρη του κύκλου της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να ήταν διαφορετικά;

Ό,τι και να ήταν οι γονείς μας, καλοί, κακοί, σημαντικοί, απόντες, παρόντες, καταπιεστικοί, υποστηρικτικοί, ό,τι μα ό,τι και να ήταν, αυτό μας έχει καθορίσει. Αυτό κουβαλάμε. Εφόδιο και βαρίδι. Ανάλογα. Και νομίζω τότε μόνο και άσχετα με το τι έχεις διαβάσει, τι πιστεύεις και τι έχεις κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, συλλαμβάνεις σε όλο του το εύρος τον καθοριστικό ρόλο που έχεις να παίξεις στη ζωή των δικών σου παιδιών.

Η μεγαλύτερη ευθύνη που έχεις και που θα αναλάβεις ποτέ. Αλλά με κάποιον τρόπο είσαι πια έτοιμος. Πιο σίγουρος, πιο ήρεμος. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να φτάσεις το τέλειο. Δεν πρόκειται να το φτάσεις, αυτό το τέλειο που κυνήγαγες και σε άγχωνε τόσον καιρό απλά δεν υπάρχει. Μπορείς όμως να κάνεις ότι καλύτερο για τις δυνάμεις σου. Ν’ απολαύσεις το υπέροχο ταξίδι του γονιού όχι μόνο δίνοντας ότι ήδη έχεις, αλλά και πηγαίνοντας το δικό σου εαυτό μακρύτερα. Δοκιμάζοντας και ξεπερνώντας συνεχώς τα δικά σου όρια. Πριν γίνω πατέρας κάποιοι μου λέγανε ότι τα παιδιά σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Τότε μου ήταν πολύ δύσκολο να το αντιληφθώ. Όχι πια.

Ευτυχώς οι γονείς μου έφυγαν τώρα που τα παιδιά μου είναι ακόμα πολύ μικρά κι έχω την ευκαιρία να γίνω ακόμα καλύτερος γονιός. Δυστυχώς οι γονείς μου έφυγαν τώρα που τα παιδιά μου είναι ακόμα πολύ μικρά και δεν έχω την ευκαιρία να γίνω καλύτερο παιδί.

Εκείνοι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Εύχομαι να καταφέρω το ίδιο. Τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερη ευχή. Όχι μόνο για τον καινούργιο χρόνο, αλλά για μια ολόκληρη ζωή: να έχεις κάνει ότι καλύτερο μπορούσες. Απλά αυτό. Είναι αρκετό.

Αντίο 2012. Αντίο μαμά. Σ’ ευχαριστώ για όλα!

Fade Away

Advertisements

22 thoughts on “ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΠΑΙΔΙ

  1. […] την ανάγνωση στο blog Από την Γωνία και μάθετε ποια είναι η ευχή του Κωνσταντίνου, που […]

  2. Υπέροχη και πολύ συγκινητική ανάρτηση. Υ π έ ρ ο χ η!!! Τη διάβασα δύο φορές και θέλω να τη ξαναδιαβάσω. Με έκανες να βουρκώσω. Η ευχή σου, ό,τι πιο όμορφο έχω διαβάσει από έναν πατέρα…

    (Σημ: Έχω την ευτυχία να έχω τους γονείς μου δίπλα μου).

    • apotingonia says:

      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ. Κάποτε τους είχα κι εγώ, δεν έφυγαν νωρίς ούτε ξαφνικά. Ούτε έχω ενοχές. Απλά κάποια πράγματα μου φαινόντουσαν ασήμαντα μέχρι να γίνω γονιός και τότε δε μου έμενε πολύς χρόνος…

  3. philos says:

    Όταν διαβάζεις μια τέτοια ανάρτηση… κάνεις και πολλούς ακόμη να γίνουν καλύτεροι… απλά σηκώνοντας το ακουστικό για να ακούσουν τους δικούς τους γονείς!

    • apotingonia says:

      Μακάρι! Και ναι, είναι τόσο απλό. Και η ικανοποίηση τελικά μεγάλη. Το κατάλαβα όταν σκέφτηκα το δικό μου μέλλον ως γονιού. Σ’ ευχαρστώ πολύ για όλα, “φίλε”!

  4. Ελινα says:

    Με προσγειώσατε ανώμαλα από το συννεφάκι μου σήμερα… Έχετε τόσο δικιο… Εύχομαι το 13 να ειναι καλύτερη χρονιά για όλους.

    • apotingonia says:

      Συγγνώμη δε θα ήθελα ποτέ να κατεβάσω κάποιον από το συννεφάκι του, πόσο μάλλον ανώμαλα. Αν βάλουμε τα δυνατά μας το 13 μπορεί να είναι μια καλύτερη χρονιά! Στο εύχομαι!

  5. euapap says:

    Κλαίω ! Πολύς πόνος όταν χάνεις τη μητερα σου. Εγω δεν μπορω να συμβιβαστω καθόλου με την ιδέα αν κ θά´θελα… Ευτυχώς που διάβασα μέχρι τέλους το άρθρο σου γιατι βλέπω ότι υπαρχει διέξοδος. Νά σαι καλά να τη θυμάσαι με αγάπη κ σε προσέχει και τωρα σίγουρα. Μεγάλη υπόθεση να φτιάχνεις ευαίσθητους ανθρώπους κ εκείνη το πέτυχε !

    • apotingonia says:

      Εγώ ήμουν τυχερός ίσως. Με δύο μικρά να γελάνε, να τρέχουν. να κλαίνε, να πεινάνε, να, να, να, δεν έχεις καιρό για πολλά δάκρυα. Είναι η τρανότερη απόδειξη ότι η ζωή συνεχίζεται. Σε αναγκάζουν να κοιτάς μπροστά θες δε θες και όλα είναι ευκολότερα.

  6. Όταν φτάσουμε στο σημείο να αναγνωρίζουμε ότι οι γονείς μας έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν, τότε είναι που έχουμε πια μεγαλώσει! Σταματάμε δηλαδή να τους κατηγορούμε για τις αδυναμίες μας ή τα προβλήματά μας και αναλαμβάνουμε την ευθύνη της δικής μας ζωής. Αυτό και μόνο αρκεί για να γίνουμε καλύτεροι γονείς αλλά και άνθρωποι γενικότερα. Κωνσταντίνε να τη θυμάσαι πάντα τρυφερά.

    • apotingonia says:

      Αυτό νομίζω κι εγώ. Η απώλεια τους βοηθάει στο μέτρο που μπορούμε ν’ αξιολογήσουμε την επίδρασή τους, αποστασιοποιημένοι από τα καθημερινά. Καλή συνέχεια cretamum!

  7. Katerina says:

    Με έκανες να πάρω τους γονείς μου 11 το βράδυ μόνο και μόνο για να ακούσω τη φωνή τους. Χάρηκαν πολύ…

    • apotingonia says:

      🙂 Είναι εκπληκτκό πως πολλές φορές τόσο μικρά πράγματα μπορεί να είναι τόσο σημαντικά, ε;

  8. Christina A. says:

    Μπορεί να μην είναι πια εκεί. Και μπορεί να μην ξαναείναι ποτέ. Πρακτικά….σαν φυσική παρουσία. Στην καρδιά και στη ψυχή σου όμως, όπως και στη σκέψη σου, θα είναι πάντα εκεί.
    Η ευαισθησία με τη οποία σε μεγάλωσε (μεγάλωσαν) και αντανακλά πια και σε σένα, αποτελεί το θεμέλιο των αναμνήσεων και συναισθημάτων σου και για τους δυό τους.
    Για μένα Κωνσταντίνε μου, η μητέρα σου είναι ακόμα εκεί. Τη φέρνω στο μυαλό μου να καθόμαστε στον καναπέ του σπιτιού σου και να μιλάμε για παπούτσια ή να μου αφηγείται ιστορίες απο την Καβάλα και να γελάμε!
    Ετσι θα είναι και για σένα. Η αύρα της θα είναι πάντα γύρω σου χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Το πιστεύω αυτό, δεν το λέω έτσι.
    Λένε ότι όταν φεύγει η μάνα είσαι ορφανός και ότι δεν είναι το ίδιο με τον πατέρα.
    Εγώ δεν ξέρω. Οι γονείς μου ευτυχώς υπάρχουν. Δεν έχω όμως παιδιά, Σε κατανοώ αλλά, δεν σε καταλαβαίνω. Και όχι φυσικά γιατί δεν θέλω. Τρέμω όμως, με τη σκέψη και μόνο τι θα κάνω όταν φύγουν.
    Ισως γιατι προς το παρόν, εγώ είμαι ακόμα παιδί.

    • apotingonia says:

      Χριστίνα Α, όταν φύγουν οι δικοί σου θα επιζήσεις και θα προχωρήσεις, μη φοβάσαι. Πολύ απλά έτσι είναι η ζωή. Ο χρόνος θα γιατρέψει τις όποιες πληγές κι εσύ θα είσαι πιο δυνατή και αποτιμώντας τους γονείς σου θα έχεις μάθει καλύτερα και τον εαυτό σου.

  9. ΜΑΡΙΑ says:

    Τώρα εγώ κάθομαι μπροστά στην οθόνη και κλαίω…. Η δική μας η ζωή ήρθε έτσι (ή μάλλον εμείς την φέραμε, δεν ήρθε ….) ώστε να ζούμε στο ίδιο σπίτι, εγώ, ο σύζυγος, τα παιδιά μας και οι γονείς μου! Και υπάρχουν φορές που σκέπτομαι πως με εξαίρεση κάποιες διακοπές, είμαι κάθε μέρα μαζί της. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ! Μπορεί να τσακωνόμαστε για τα ασιδέρωτα ρούχα ή γιατί τα παιδιά αφήνουν τα παιχνίδια τους σκόρπια στο πάτωμα, αλλά την ίδια στιγμή θα μου πει πως είμαι χλωμή και πρέπει να κάνω μια εξέταση αίματος, θα μου καθαρίσει ένα πορτοκάλι, ή θα σπάσει δυο καρύδια και θα μου τα βάλει στην κυριολεξία μέσα στο στόμα! Μπορεί να διαφωνούμε για το αν το κέικ για να ψηθεί στον φούρνο θέλει αντιστάσεις ή αέρα, αλλά παράλληλα όταν το κέικ επιτέλους ψηθεί, της δίνω το πρώτο κομμάτι να δοκιμάσει!
    Και πάντα την φωνάζω “μανούλα μου”, ακόμα και όταν διαφωνούμε !
    Χαίρομαι που σε βρήκα, λυπάμαι για την απώλειά σου! Εύχομαι το 2013 να σου δώσει δύναμη για να προσφέρεις το καλύτερο που μπορείς σε αυτούς που αγαπάς!

    • apotingonia says:

      Μαρία, σ’ ευχαριστώ για τα ζεστά σου λόγια. Δεν υπάρχει λόγος να λυπάσαι για την απώλεια μου. Η μητέρα μου, όπως και ο πατέρας μου νωρίτερα, έφυγαν πλήρεις ημερών, όρθιοι σχεδόν μέχρι το τέλος τους έχοντας ζήσει πολλά και έχοντας δει τα παιδιά τους να μεγαλώνουν με υγεία, να κάνουν τις δικές τους οικογένειες και έχοντας χαρεί κι εγγόνια. Μακάρι κι εμείς! Σου εύχομαι το 2013 να είναι όσο πιο καλό γίνεται και για τη δική σου οικογένεια.

  10. Lambrini says:

    Γενναιότητα! Σ’ ευχαριστώ για τη γενναιότητά σου!
    Αν κάτι έχω καταλάβει είναι ότι τους ανθρώπους που μας γέννησαν τους κουβαλάμε πάντα μέσα μας -θέλοντας ή μη- και τους γνωρίζουμε ακόμα και πολλά χρόνια αφότου έφυγαν από τη ζωή. Τους γνωρίζουμε όσο αντέχουμε, όσο επιτρέπουμε, όσο ψάχνουμε, όσο αποφασίζουμε και με άλλο φως, ανάλογα με τη ματιά που κάθε φορά επιλέγουμε… Να είσαι καλά!

    • apotingonia says:

      Το ίδιο ακριβώς πιστεύω κι εγώ. Το μόνο κακό είναι ότι αφού φύγουν και στη διαδικασία αυτή μας γεννιούνται ερωτήσεις που κανείς πια δε μπορεί να απαντήσει. Ίσως γιατί όταν ήταν εδώ δε μιλάγαμε αρκετά. Ίσως γιατί έτσι πρέπει να είναι, ποιός ξέρει.

  11. katerinaKaPa says:

    Θα πρέπει να πόνεσες πολύ καθώς το έγραφες αυτό το κείμενο…

    • apotingonia says:

      Μεγάλη ιστορία…
      Φυσικά και ένιωθα την έλλειψη, αλλά νομίζω ότι ήταν ταυτόχρονα λυτρωτικό κυρίως για την αυτοσυνειδησία που μπορεί να σου δώσει μια τέτοια εμπειρία.
      Μεγάλη κουβέντα… Από κοντά ελπίζω κάποια στιγμή.

  12. […] που ήρθε ο καιρός που έπαψα να είμαι πια παιδί και μπορώ πια, με το πλεονέκτημα της χρονικής […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s