ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ…

…μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε μη όντων ως ουκ έστιν”.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ  Κινδυνεύεις μέντοι λόγον οὐ φαῦλον εἰρηκέναι περὶ
[152a] ἐπιστήμης, ἀλλ’ ὃν ἔλεγε καὶ Πρωταγόρας. τρόπον δέ τινα
ἄλλον εἴρηκε τὰ αὐτὰ ταῦτα. φησὶ γάρ που «πάντων
χρημάτων μέτρον» ἄνθρωπον εἶναι, «τῶν μὲν ὄντων ὡς ἔστι,
τῶν δὲ μὴ ὄντων ὡς οὐκ ἔστιν». ἀνέγνωκας γάρ που;

ΘΕΑΙΤΗΤΟΣ  Ἀνέγνωκα καὶ πολλάκις…

Πρωταγόρας δια στόματος Σωκράτη (Πλάτωνος Θεαίτητος 152.a)

Ώστε το μέτρον όλων είμαστε εμείς οι άνθρωποι και ό,τι αντιλαμβανόμαστε (δια των αισθήσεων) υπάρχει και ό,τι όχι, δεν υπάρχει. Ξέρουμε πια ότι “υπάρχουν” πράγματα (αρχ. χρήματα: χρήσιμα, πράγματα αλλά και συμβαίνοντα) που οι αισθήσεις μας από μόνες τους δεν μπορούν να συλλάβουν.

Contemplating

Στα πεπερασμένα όμως του καθημερινού μας βίου, των μεταξύ μας σχέσεων και της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον μας, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά, λογαριάζουμε με τα δικά μας μέτρα, τις δικές μας εμπειρίες, διαλέγουμε με τα δικά μας φίλτρα, βλέπουμε με τα δικά μας μάτια. Γινόμαστε οι ίδιοι, το ίδιο το δικό μας μέτρο.

Ο κόσμος είναι ο δικός μας κόσμος.

Κι η ζωή μας, είμαστε εμείς.

Εδώ.

Τώρα.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ! ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ;

Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να καταφεύγει σ’ ένα ξερό “μη” προκειμένου ν’ αποτρέψω κάτι που νομίζω ότι δεν πρέπει να γίνει. Δεν πρέπει ή δε θέλω;

Απαγορεύεται

Συνειδητοποιώ ότι αναπαράγουμε πολλές φορές ασυναίσθητα το δικό μας πλαίσιο συμπεριφοράς με εφιαλτική ακρίβεια στα παιδιά μας. Σα να προσπαθούμε να τα κάνουμε ακριβή αντίγραφά μας. Εξ ου και τα αντανακλαστικά “μη”, “‘όχι”, “ποτέ”, κ.λ.π. Ουσιαστικά όμως δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να αντιδρούμε σαν να βλέπαμε εμάς τους ίδιους να κάναμε κάτι που πάλι εμείς οι ίδιοι δε θα εγκρίναμε. Έτσι μου φαίνεται. Τι πειράζει αν σκορπάει χαρτοπετσέτες; Δε θα το κάναμε εμείς (οι καλές εποχές του Mercedes περάσαν ανεπιστρεπτί) είναι περιττό, για ένα παιδί όμως μπορεί να είναι μαγικό.

Φυσικά κάποιες φορές θα εξηγήσω γιατί “μη”. Όχι όμως όλες, όχι πάντα. Στην καθημερινότητα ενός ξεκαλούπωτου πλάσματος που δεν ξέρει τόσα πολλά και θέλει να δοκιμάσει τα πάντα, το τέλειο feedback δεν είναι τόσο εύκολο. Κι ας με διαψεύσει κάποιος.

Κλείνω τα μάτια και χαμηλώνω ένα μέτρο…

“Γιατί δε με αφήνουν να κάνω αυτά που θέλω; Εγώ προσέχω. Εγώ μπορώ. Βαριέμαι με τα ίδια και τα ίδια. Μπορώ να μαθαίνω τόσα πολλά, τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα. Γιατί δε μ’ αφήνουν; Είναι τόσο ωραίο να κάνεις ότι σ’ αρέσει όταν σού ‘ρθει. Οι μεγάλοι δεν το καταλαβαίνουν; Ε, κι αν χαλάσει κάτι θα πάρουμε καινούργιο. Δεν ξέρω τι σημαίνει αύριο, αργότερα, όταν μεγαλώσω. Καταλαβαίνω μόνο το τώρα, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ!”

Υποθέτω λοιπόν, ότι θα μπορούσαμε ν’ αναρωτηθούμε, γιατί κάνει κάτι προτού αρχίσουμε τις νουθεσίες. Κι αν δεν μας είναι προφανές μήπως να ρωτήσουμε το ίδιο; Μήπως οι απαντήσεις είναι “κάπου εκεί έξω”;

Μήπως έτσι βρούμε και τα πραγματικά αίτια μιας ανάρμοστης για μας συμπεριφοράς;

Μήπως έτσι μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε έναν πολύ καλύτερο τρόπο να επικοινωνούμε μαζί του;

‘Η ακόμα καλύτερα, μήπως ανακαλύψουμε εμείς ότι τελικά δε χρειάζεται να επέμβουμε παραπάνω, γλυτώνοντάς το και από τις μουρμούρες, τις ιδεοληψίες και τα δικά μας πρέπει και χαρίζοντάς του λίγη παραπάνω μαγική ελευθερία;

Free

ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ

Γιατί ένα κοριτσάκι είναι το μοναδικό (χαρούμενο κατά τ´ άλλα) παιδί στην έρημη, σκοτεινή παιδική χαρά ένα σχεδόν κρύο βράδυ;

Χθες το απόγευμα, αργούτσικα, ξεκίνησα με την κόρη να πάμε μια βόλτα με τα πόδια, με τελικό σκοπό να κάτσουμε κάπου για “χυμό”. “Χυμός” είναι ο κωδικός της εξόδου που καταλήγει σε κάποιο καφέ, μ´ εκείνη να πίνει ένα λαχταριστό, τεράστιο ανάμικτο φυσικό χυμό κι εμένα κανένα τσαγάκι (λόγω ηλικίας). Παλιότερα που ήταν μικρότερη μοιραζόμασταν το βάζο, τώρα το καταφέρνει μόνη της. Αν προκύψει, μοιραζόμαστε ακόμα το γλυκό. Το ίδιο πλάνο είχαμε και χθες. Κυρίως γιατί μαμά και αδελφός ήταν πάλι  “στην άκρη του ουράνιου τόξου“. Μάταια όμως. Οι “συμπολίτες” μου, επαγγελματίες και ιδιώτες, είχαν άλλα σχέδια…

Περάσαμε από όλα τα υποψήφια μαγαζιά πέριξ της κεντρικής πλατείας της Ηλιούπολης. Δεν υπήρχε ούτε ένα* που θα μπορούσαμε να κάτσουμε χωρίς να γίνουμε αμφότεροι καπνιστοί. Ούτε ένα! Κατάντησα να ρωτάω αν υπήρχε χώρος μη καπνιζόντων. Τζίφος. Ακόμα και στα μεγαλύτερα και κάπως χωρισμένα μαγαζιά, τίποτα. Προχθές* δε στο χώρο που υποτίθεται ότι ήταν μη καπνιζόντων (δίπλα στις τουαλέτες εννοείται), με σχετικά ταμπελάκια πάνω στα τραπέζια, και ενώ ήμασταν ήδη εκεί, κατέφθασε ο μερακλής με το “πρόσωπο” και η πρώτη του δουλεία ήταν ν´ ανάψει τσιγάρο.

Passive_smoking

Οπότε κι εγώ άρχισα το βρίσιμο. Στο διάολο ένα υπουργείο με τους υπουργούς του που δεν εφαρμόζει ούτε ότι νομοθετεί το ίδιο. Στο διάολο ο δήμος και ο δήμαρχος που το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει στη σχέση του με τους επαγγελματίες της εστίασης, είναι η δημιουργία χώρων για τραπεζοκαθίσματα. Στην μόλις ανακαινισμένη κεντρική πλατεία, έγινε και ειδική χωροθέτηση από τη μεριά των υπαρχόντων σουβλακο-καφέ. Αν θελήσει χώρο στην πλατεία κάποιος από την άλλη μεριά, μάλλον θα πρέπει να τον “εξυπηρετήσουμε” ξανακάνοντας έργα. Λιτότητα είπατε; Φυσικά, για τους παιδικούς σταθμούς· το φαΐ και το “φαΐ” έχουν προτεραιότητα στην αλυσίδα των αναγκών μας, η παιδεία πάντα έπεται. Πιο πολύ όμως να πάνε στο διάολο οι “συμπολίτες” μου που δείχνουν απόλυτη έλλειψη σεβασμού σε όσους δεν καπνίζουν και κυρίως στα παιδιά (σε κάποια μαγαζιά υπήρχαν ακόμα και παιδικά καρότσια μέσα). Στα μικρά κυρίως για λόγους υγείας, στα μεγαλύτερα επιπροσθέτως για τον εθισμό στο παρανομείν. Προφανώς μια κοινωνία με θεσμοθετημένη και ανεκτή την παρανομία βρίσκεται στο χείλος της ανομίας, δε χρειάζεται να είναι κανείς σοφός για να το καταλάβει.

Άφησα τελευταίους τους επαγγελματίες, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι όταν πιέζονται από τον πελάτη και δεν έχουν πλάτη από τις αρχές είναι θέμα χρόνου να υποχωρήσουν. Εξάλλου είναι αυτοί από τους οποίους στο συγκεκριμένο πλαίσιο περιμένω τα λιγότερα. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση στην περίπτωσή τους είναι ότι κανείς δεν σκέφτηκε να διαφοροποιηθεί, όχι εφαρμόζοντας τον κλινικά νεκρό νόμο αλλά δημιουργώντας έναν χώρο λίγο καλύτερης αισθητικής και φιλικό σε ένα άλλο κοινό. Επαγγελματική διαστροφή αλλά όταν βλέπω να πετάνε χιλιάρικα για χαζοδιακοσμητικά εφέ και δε σκέφτονται (είναι δωρεάν αλλά απαιτεί επιχειρηματική κουλτούρα) πως θα κάνουν κάτι διαφορετικό με πιάνουν τα διαόλια μου και τους στέλνω κι αυτούς μαζί με τους άλλους για την επιχειρηματική ανεπάρκεια τους!

Εννοείται πως η παιδική χαρά ήταν πήχτρα στη γόπα. Συμβαίνει κι αλλού. Κάφροι γονείς και δημοτική αρχή σε αγαστή συνεργασία τα καταφέρνουν καλά.

Μεγάλη παρηγοριά η μικρή μου και η χαρά της που έστω κι έτσι είχε όλη την παιδική χαρά δικιά της. Χυμό και τσάι φτιάξαμε σπίτι.

* MIRANDA, RIALTO, GARAGE, VERDI, BARISTA και προχθές LA REVE. Επειδή αυτά τα πράγματα πρέπει να έχουν όνομα.