ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ

Γιατί ένα κοριτσάκι είναι το μοναδικό (χαρούμενο κατά τ´ άλλα) παιδί στην έρημη, σκοτεινή παιδική χαρά ένα σχεδόν κρύο βράδυ;

Χθες το απόγευμα, αργούτσικα, ξεκίνησα με την κόρη να πάμε μια βόλτα με τα πόδια, με τελικό σκοπό να κάτσουμε κάπου για “χυμό”. “Χυμός” είναι ο κωδικός της εξόδου που καταλήγει σε κάποιο καφέ, μ´ εκείνη να πίνει ένα λαχταριστό, τεράστιο ανάμικτο φυσικό χυμό κι εμένα κανένα τσαγάκι (λόγω ηλικίας). Παλιότερα που ήταν μικρότερη μοιραζόμασταν το βάζο, τώρα το καταφέρνει μόνη της. Αν προκύψει, μοιραζόμαστε ακόμα το γλυκό. Το ίδιο πλάνο είχαμε και χθες. Κυρίως γιατί μαμά και αδελφός ήταν πάλι  “στην άκρη του ουράνιου τόξου“. Μάταια όμως. Οι “συμπολίτες” μου, επαγγελματίες και ιδιώτες, είχαν άλλα σχέδια…

Περάσαμε από όλα τα υποψήφια μαγαζιά πέριξ της κεντρικής πλατείας της Ηλιούπολης. Δεν υπήρχε ούτε ένα* που θα μπορούσαμε να κάτσουμε χωρίς να γίνουμε αμφότεροι καπνιστοί. Ούτε ένα! Κατάντησα να ρωτάω αν υπήρχε χώρος μη καπνιζόντων. Τζίφος. Ακόμα και στα μεγαλύτερα και κάπως χωρισμένα μαγαζιά, τίποτα. Προχθές* δε στο χώρο που υποτίθεται ότι ήταν μη καπνιζόντων (δίπλα στις τουαλέτες εννοείται), με σχετικά ταμπελάκια πάνω στα τραπέζια, και ενώ ήμασταν ήδη εκεί, κατέφθασε ο μερακλής με το “πρόσωπο” και η πρώτη του δουλεία ήταν ν´ ανάψει τσιγάρο.

Passive_smoking

Οπότε κι εγώ άρχισα το βρίσιμο. Στο διάολο ένα υπουργείο με τους υπουργούς του που δεν εφαρμόζει ούτε ότι νομοθετεί το ίδιο. Στο διάολο ο δήμος και ο δήμαρχος που το μόνο που φαίνεται να τον ενδιαφέρει στη σχέση του με τους επαγγελματίες της εστίασης, είναι η δημιουργία χώρων για τραπεζοκαθίσματα. Στην μόλις ανακαινισμένη κεντρική πλατεία, έγινε και ειδική χωροθέτηση από τη μεριά των υπαρχόντων σουβλακο-καφέ. Αν θελήσει χώρο στην πλατεία κάποιος από την άλλη μεριά, μάλλον θα πρέπει να τον “εξυπηρετήσουμε” ξανακάνοντας έργα. Λιτότητα είπατε; Φυσικά, για τους παιδικούς σταθμούς· το φαΐ και το “φαΐ” έχουν προτεραιότητα στην αλυσίδα των αναγκών μας, η παιδεία πάντα έπεται. Πιο πολύ όμως να πάνε στο διάολο οι “συμπολίτες” μου που δείχνουν απόλυτη έλλειψη σεβασμού σε όσους δεν καπνίζουν και κυρίως στα παιδιά (σε κάποια μαγαζιά υπήρχαν ακόμα και παιδικά καρότσια μέσα). Στα μικρά κυρίως για λόγους υγείας, στα μεγαλύτερα επιπροσθέτως για τον εθισμό στο παρανομείν. Προφανώς μια κοινωνία με θεσμοθετημένη και ανεκτή την παρανομία βρίσκεται στο χείλος της ανομίας, δε χρειάζεται να είναι κανείς σοφός για να το καταλάβει.

Άφησα τελευταίους τους επαγγελματίες, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι όταν πιέζονται από τον πελάτη και δεν έχουν πλάτη από τις αρχές είναι θέμα χρόνου να υποχωρήσουν. Εξάλλου είναι αυτοί από τους οποίους στο συγκεκριμένο πλαίσιο περιμένω τα λιγότερα. Το μόνο που μου έκανε εντύπωση στην περίπτωσή τους είναι ότι κανείς δεν σκέφτηκε να διαφοροποιηθεί, όχι εφαρμόζοντας τον κλινικά νεκρό νόμο αλλά δημιουργώντας έναν χώρο λίγο καλύτερης αισθητικής και φιλικό σε ένα άλλο κοινό. Επαγγελματική διαστροφή αλλά όταν βλέπω να πετάνε χιλιάρικα για χαζοδιακοσμητικά εφέ και δε σκέφτονται (είναι δωρεάν αλλά απαιτεί επιχειρηματική κουλτούρα) πως θα κάνουν κάτι διαφορετικό με πιάνουν τα διαόλια μου και τους στέλνω κι αυτούς μαζί με τους άλλους για την επιχειρηματική ανεπάρκεια τους!

Εννοείται πως η παιδική χαρά ήταν πήχτρα στη γόπα. Συμβαίνει κι αλλού. Κάφροι γονείς και δημοτική αρχή σε αγαστή συνεργασία τα καταφέρνουν καλά.

Μεγάλη παρηγοριά η μικρή μου και η χαρά της που έστω κι έτσι είχε όλη την παιδική χαρά δικιά της. Χυμό και τσάι φτιάξαμε σπίτι.

* MIRANDA, RIALTO, GARAGE, VERDI, BARISTA και προχθές LA REVE. Επειδή αυτά τα πράγματα πρέπει να έχουν όνομα.

Advertisements

8 thoughts on “ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ

  1. Πώς σε καταλαβαίνω!!! Είμαι και εγώ έξω φρενών με το συγκεκριμένο θέμα και υποσχέθηκα ήδη στη σημερινή μου ανάρτηση ότι θα ανεβάσω ανάρτηση σχετικά με αυτό το θέμα!

    “Θέλεις να πας έξω για καφέ/ φαγητό ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ; Βρες μου πρώτα baby friendly cafe’s ή εστιατόρια που ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ και μετά συζητάμε για τα άλλα μειονεκτήματα αυτής της ιδέας-όνειρο-θερινής-νυκτός (αυτό χωράει ολόκληρη ανάρτηση – όταν έχω όρεξη, έχω πολλά να γράψω)”

    Μα δεν υπάρχει ούτε ένα cafe ούτε ένα εστιατόριο που να σέβονται τον μη καπνιστή και ιδίως τα παιδιά. Έλεος!!!

    • apotingonia says:

      Υπάρχουν αλλά δυστυχώς είναι η μειοψηφία και πρέπει να τα ψάξεις με το κυάλι. Στο κέντρο έχεις καλύτερες πιθανότητες αλλά εκεί που είναι ΤΟ δράμα, είναι οι χειμωνιάτικες διακοπές σε ορεινό χωριό, όπου στους συνήθως λίγους (κάποτε μοναδικούς) χώρους, κόβεις τον καπνό με το μαχαίρι. Έχεις κάνει τη γνωστή μετακόμιση για λίγο καθαρό αέρα και βρίσκεσαι σε θάλαμο αερίων!

  2. Καλησπέρα
    Μαζί σου. Το ίδιο ακριβώς νιώθουμε και εμείς. Μία ωραία ιδέα είναι αυτή που έκαναν στο http://forum.nosmoke.gr/entertainment/list

    Αν βρεις κάποιο κατάστημα όπου απαγορεύεται το κάπνισμα, φροντίζεις να το κάνεις γνωστό ώστε να επιβραβευθούν (με το να πηγαίνουμε εμείς εκεί).

    Δυστυχώς στην Καλαμάτα που είμαστε εμείς είναι μόνο ένα μαγαζί….
    (Και από ότι βλέπω στον χάρτη του nosmoke στην Ηλιούπολη δεν ξέρουν ούτε ένα!!)

    Στην Αθήνα τα χριστούγεννα πήγαμε σε ένα πολύ ωραίο καφέ που λέγεται “Cake” κοντά στην πλατεία συντάγματος ( Φωκίωνος 2 ), στο οποίο δεν επιτρεπόταν πράγματι το κάπνισμα (και μπροστά μας είδαμε τον ιδιοκτήτη να έρχεται και να ζητά από κάποιον να μην ανάψει τσιγάρο γιατί δεν επιτρέπεται). http://forum.nosmoke.gr/node/214

    • apotingonia says:

      Κωνσταντίνε, σε ευχαριστώ πολύ! Χάρηκα πολύ που το είδα αυτό γιατί είναι “μία κάποια λύσις”. Από την άλλη βέβαια σκέφτομαι ότι κανονικά η λίστα θα έπρεπε να είναι από την ανάποδη…

  3. Μπορώ να μην σου δώσω 100% δικιο; Δεν μπορώ! 1000% δίκιο έχεις. Εδώ καπνίζουν ακόμα και μέσα στους παιδότοπους, δίπλα στα παιδιά που παίζουν, τόσο θεριακλήδες είναι! Ντροπή τους 1.000.000 φορές που δεν μπορούν 1 ώρα χωρίς τσιγάρο και υποχρεώνουν όλο τον κόσμο, και τα μικρά παιδιά μαζί, να καπνίζουν μαζί τους! Οσο για την Ηλιούπολη τι να πω; Επειδή είμαι σε κοντογειτονιά (Καισαριανή), όλο πλατείες έχει, που όλο έργα γίνονται και οι δρόμοι είναι όλο μπαλώματα και τρύπες! Κρίμα και θα μπορούσε να είναι παράδεισος, είναι ωραία περιοχή. Στην Αγιά Μαύρα βαπτίσαμε τον γιο μας (ήταν κοντά το πατρικό του συζύγου) και στην Αγία Μαρίνα τον βαπτισιμιό μας.
    Φιλιά

    • apotingonia says:

      Μακάρι να υπάρχει κάπου! Μας βλέπω να μαζευόμαστε και ν’ ανοίγουμε κανένα αυτοδιαχειριζόμενο οι αγανκτισμένοι bloggers!

      Γεννημένος στο Παγκράτι, έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από μακρινούς περιπάτους στην Καισαριανή. Μ’ άρεσε ιδιαίτερα γιατί δε χρειαζόταν να σηκώσεις το κεφάλι για να δεις ουρανό. Πιο “φτωχή” αλλά σίγουρα σε πολύ πιο ανθρώπινη κλίμακα κτισμένη.

  4. gorgw says:

    Είδα γυναίκα να ανάβει τσιγάρο μέσα σε παιδότοπο..μετά απο αυτό τι;
    Πλέον, με στεναχωρεί αλλά το έχω πάρει απόφαση οτι δεν μπορώ να πάω με το παιδί μου κάπου αν δεν πάρω απόφαση οτι εκεί που θα πάμε θα υπάρχει τσιγάρο. Οπότε και απέχω.
    Επίσης με θλίβει οτι απο τότε που έγινα μαμά δεν έχω δει ποτέ κανέναν να παίρνει το τσιγάρο του δίπλα απο το παιδί μου και έστω να δείχνει δείγματα οτι μπορεί να καταλαβαίνει οτι ο καπνός του ενοχλεί.
    Πολύ ωραία ανάρτηση Κωνσταντίνε!
    Γωγώ

  5. apotingonia says:

    Ένας φίλος μου ποδηλάτης και φανατικός αντικαπνιστής, “έσβησε” το τσιγάρο συναδέλφου του σε μια συνάντηση με ένα ποτήρι νερό. Φυσικά δεν πέτυχε μόνο το τσιγάρο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s