ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑΜΒΟΣ (ΤΜΜΤΠ3*)

* ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ 3 – ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

Γελάει. Όχι δεν είναι ακριβές. ΜΟΥ γελάει. Με αναγνωρίζει και όταν με βλέπει μου χαμογελάει. Μου ανταποδίδει το βλέμμα μου μ’ ένα πρόσωπο που λάμπει ολόκληρο. Με γεμίζει από χαρά και αρχίζω να χαμογελάω κι εγώ μέσα από την καρδιά μου. Και μετά κλείνω πίσω μου την πόρτα και φεύγω.

Έχουν προηγηθεί μέρες θριάμβου. Γιατί η σκληρή (για τις κυρίες φυσικά) αλήθεια είναι ότι ένας άντρας (ο γνωστός αχαΐρευτος) μπορεί να φροντίσει ένα μωρό με μεγάλη επάρκεια. ΟΚ, εξαιρείται ο θηλασμός για καθαρά τεχνικούς λόγους. Αλλά θες επειδή δεν έχουμε το ίδιο δέσιμο με τη μάνα και μπορούμε να είμαστε πιο ψύχραιμοι, θες γιατί το τάισμα, άλλαγμα, ύπνος στο πρωτόγονο, τετράγωνο, απλοϊκό αλλά πιο θετικό αντρικό μυαλό είναι χαμηλού επιπέδου προκλήσεις(!), θες επειδή οι ορμόνες μας ποτέ δε διαταράχθηκαν λόγω γέννας (τα νεύρα μας μπορεί) μας έχουν απομείνει ψήγματα λογικής και δεν πανικοβαλλόμαστε με το παραμικρό ουά, θες επειδή (να λέμε και του στραβού το δίκιο) μπορεί να είμαστε λίγο (λίγο το τονίζω) πιο ξεκούραστοι; Το μόνο που χρειάζεται είναι ν’ ακολουθείς το εγχειρίδιο λειτουργίας, δηλαδή τις οδηγίες του παιδιάτρου και όλα παν ρολόι. Προσοχή αυτά που είπε η παιδίατρος, όπως τα είπε. Όχι ό,τι ακούσαμε, ό,τι καταλάβαμε κι ό,τι “ξέρει η μαμά” (όπου μαμά όχι μόνο η φυσική μαμά, αλλά και η μαμά της μαμάς “εμείς πάντως τότε…”, η πεθερά της μαμάς “εγώ δηλαδή πως σας μεγάλωσα;..”, η θεία “μη καλέ έτσι το παιδί”, η ξαδέλφη, η γειτόνισσα, η καθαρίστρια, η περιπτερού και δε συμμαζεύεται). Όπως και νά ‘χει η ενασχόληση με το μωρό είναι βασικά απλή υπόθεση. Λόγω τιμής.

baby_care

Και απίστευτα υπέροχη. Τ’ ομολογώ: αυτό δε μού ‘χε ξανατύχει. Η αποτίμηση της πατρότητας με σχετικά πιο αντρικούς όρους; Φαντάσου τον ενθουσιασμό σου με ένα καινούργιο γκάτζετ. Πολλαπλασίασε το επί 100. Κάθε μέρα. Γιατί κάθε μέρα βλέπεις και κάτι καινούργιο. Κάθομαι και τη χαζεύω ώρες. Μου φαίνονται όλα τόσο συναρπαστικά! Ακόμα και το παραμικρό κάμωμά της. Οι γκριμάτσες. Η ανταπόκριση στο χάδι και την αγκαλιά. Τα μικροσκοπικά χεράκια που χαϊδεύουν τον αέρα και ξαφνικά με μια κάπως αδέξια κίνηση συναντιούνται και πιάνουν. Ο ύπνος στην αγκαλιά (η πιο γαλήνια εμπειρία της ζωής μου). Το βλέμμα που γίνεται όλο και πιο έντονο μέχρι που ένα πρωί με κοιτάει στα μάτια.

new-father

Κι έτσι σιγά σιγά όλα αλλάζουν. Η ζωή γλυκαίνει, γίνεται συχνά ονειρική. Αυτά τα γλυκά ματάκια γίνονται συνεχώς παράθυρα σ’ έναν καινούργιο κόσμο που ποτέ πριν δεν μπορούσα να φανταστώ, να νοιώσω ότι υπάρχει. Από τη μία ένα πλάσμα για το οποίο τίποτα δεν είναι δεδομένο κι όλα είναι πρωτόγνωρα. Το φώς, το χρώμα, το φύλλο του δέντρου, το νερό, το χάδι, η ζέστη, το κρύο, το φιλί, το σεντόνι, η χάρτινη πεταλούδα, ο παραμικρός θόρυβος, οι λέξεις, η μουσική, τ’ αρώματα και οι μυρωδιές. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Και από την άλλη εγώ να συνειδητοποιώ ότι τα μόνο που χρειάζεται αυτό το παιδί είναι λίγο φαγητό, να είναι καθαρό, να το αφήνεις να κοιμάται και να νοιώθει την ασφάλεια της παρουσίας και της αγάπης σου. Το αν αυτά συμβαίνουν σε τσαντίρι ή σε παλάτι είναι αδιάφορο. Το τι φοράω, τι αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο απ’ έξω, αν έχω λεφτά στην τράπεζα, αν είμαι διευθυντής ή εργάτης, όλα αδιάφορα. Όλη η ζωή, λίγο φαγητό και πολλή αγάπη. Και η ανταπόκριση στην αγάπη που δείχνουμε γίνεται όλο και πιο εμφανής, με ηρεμία και χαρά όταν είμαστε κοντά με ανησυχία και ενίοτε κλάμα όταν απομακρυνόμαστε.

Και οι μέρες περνούν μία-μία. Κι εκεί που όλα είναι υπέροχα και είμαι περήφανος για ό,τι έχω καταφέρει και ζω το όνειρο, σκάει το χαστούκι. Γιατί έρχεται εκείνη η μέρα που περιέγραψα στην αρχή. Μια μέρα καταραμένη. Γιατί εγώ πρέπει να γυρίσω το βλέμμα μου και να κλείσω πίσω μου την πόρτα. Να πάω στη “δουλειά”. Γιατί κάποιος άλλος θα ζήσει την κάθε στιγμή του παιδιού μου όταν εγώ θα λείπω. Γιατί τα νέα θα μου τα λένε, θα γίνομαι από αφηγητής, ακροατής. Γιατί δε θα είμαι συνέχεια δίπλα στο μοναδικό πλάσμα που με κάνει να χαμογελάω σα χαζο-ερωτευμένος όποτε φέρνω την εικόνα του στα μάτια μου. Δύσκολος χωρισμός. Πολύ δύσκολος. Και καθώς εξελίσσεται η επικοινωνία γίνεται όλο και δυσκολότερος. Με τι μυαλό να δουλέψεις; Σκέτη πανωλεθρία.

far_alone

Από τη μία εύχομαι να είχα ασχοληθεί λιγότερο, αλλά αμέσως έρχομαι στα συγκαλά μου. Πώς θα τα ξαναζούσα όλα αυτά;

Λυπάμαι τους πατεράδες που χάνουν αυτήν την ευκαιρία. Δεν καταλαβαίνω τις γυναίκες που βιάζονται να γυρίσουν στη δουλειά τους γιατί “δεν μπορούν άλλο”. Ζηλεύω τους γονείς που μπορούν να είναι συνέχεια με τα παιδιά τους. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ κι η γυναίκα μου. Δε μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη τύχη. Και όσοι μπορούν, οι πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο. Μακράν.

ΤΕΛΟΣ! ΤΕΛΟΣ;

Σημ. Τη λέξη “Πανωλεθρίαμβος” τη δανείστηκα από τον τίτλο του ομώνυμου αυτοβιογραφικού βιβλίου του Κωνσταντίνου Τζούμα, εκδ. Καστανιώτη. Δεν έβρισκα κάτι πιο ταιριαστό για την περίπτωση…

Advertisements

12 thoughts on “ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑΜΒΟΣ (ΤΜΜΤΠ3*)

  1. Τι πιτυχημένη λέξη. Τα είπες όλα.Το συναίσθημα γνωστό και τραγικό…κι ύστερα όταν μπορείς να είσαι εκεί, έχουν χαθεί μέρες σημαντικές κι εκείνα….δεν σε χρειάζονατι πια το ίδιο…παρόλο που εσύ συνεχίζεις να τα χρειάζεσαι το ίδιο…Παράξενο που είναι να είσαι γονιός…Υπέροχο κείμενο πατέρα.

    • apotingonia says:

      Ευτυχώς και δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα και δε μπορούμε να κάνουμε τίποτ’ άλλο παρά να απολαμβάνουμαι όσες στιγμές χαράς μας χαρίζουν για όσο ακόμα μας ανέχονται.

  2. Καλέ, εσύ είσαι πολύ γλυκός χαζομπαμπάς!!! Και με κόρη! Α, καλά! Κατάλαβα. Τα ζω κάθε μέρα! Έχετε έναν έρωτα εσείς οι μπαμπάδες με τις κόρες…
    Το κείμενό σου πολύ τρυφερό. Και το γεγονός ότι είναι γραμμένο από μπαμπά, αυτό το κάνει ακόμη πιο τρυφερό.

    • apotingonia says:

      Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Πιστεύω ότι πολλοί πατεράδες βιώνουν τα ίδια αλλά ίσως δεν μπορούν/τολμούν να εκφραστούν. Όσο για τον έρωτα με την κόρη, θα απαντήσω αρμοδίως!…

  3. Όλγα Χατζηχρίστου says:

    … είστε τελικά κι εσείς οι άντρες πολύ συναισθηματικοί! Να που μπορείτε/τολμάτε και να το εκφράζετε! Πολύ τρυφερό κείμενο, εξομολόγηση γλυκιά από έναν μπαμπά! Εύχομαι να ζήσεις πολλές τέτοιες στιγμές στο μεγάλωμα της κορούλας σου μέχρι τα βαθιά σου γεράματα!
    Λένε ότι ένα από τα υπέροχα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας μπαμπάς για το σωστό μεγάλωμα του παιδιού του είναι να δείχνει με το ίδιο πάθος τα συναισθήματά του για τη μαμά … λέω ότι σίγουρα θα το θέλει και η ίδια!
    Όλγα

    • apotingonia says:

      Τώρα απαιτεί αγκαλιά και φιλί πριν φύγω. Αλλά κι ο μικρός δεν πάει πίσω σε χαμόγελα. Είμαι περίεργος μέχρι πότε. Μακάρι να εισακουστεί η ευχή σου περί γεραμάτων. Επί του παρόντος πάντως, δράμα το πρωϊνό!

  4. Εντάξει, ήταν σαν να διαβάζω τις σκέψεις του άντρα μου για την κορούλα μας! Μου άρεσε πολύ η ανάρτησή σου!
    Υ.Γ: ούτε και εγώ καταλαβαίνω τις μαμάδες που βιάζονται να γυρίσουν στη δουλειά… Να σου ζήσει το αγγελούδι σου!

  5. apotingonia says:

    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, επίσης!

  6. georgia says:

    Πόσο χαίρομαι που θα σε γνωρίσω επιτέλους απο κοντά…
    Είσαι υπέροχος όχι μόνο ως (χαζο) μπαμπάς αλλά κυρίως ως άνθρωπος!

  7. Το πιο όμορφο δεν είναι αυτά που γράφεις, αλλά ότι τα γράφεις! Εκφράζεις αυτά που νιώθουν λίγο πολύ όλοι οι μπαμπάδες αλλά δεν τολμούν να πουν 😉 Πολύ σε χάρηκα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s