ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ, ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ!

Είναι η μέρα που πρέπει να ξυπνήσω νωρίς. Είναι η μέρα που είμαι μόνος στο σπίτι με τα παιδιά. Είμαι ήδη μισοπεθαμένος, τα μάτια κλείνουν χωρίς καμμία προσπάθεια. Ευτυχώς και τα δύο κοιμούνται ήσυχα εδώ και ώρα. Καμμία έγνοια. Ούτε βήχας, ούτε μύτη να τρέχει. Τίποτα. Επιτέλους θα απολαύσω έναν ύπνο της προκοπής.

Ξαπλώνω, χαλαρώνω. Γυρνάω να κλείσω το φως και παίρνω θέση. Πριν προλάβω να πάρω δεύτερη ανάσα ακούγεται γκρίνια από την κούνια του μικρού. Λες κι ο διακόπτης του λαμπατέρ είναι συνδεδεμένος με το λαρύγγι του. “Ψυχραιμία”, σκέφτομαι. “Θα βρει την πιπίλα του ως συνήθως και θα σταματήσει”. Η γκρίνια γίνεται κλάμα. “Θα τη βρει που θα πάει, δεν την άκουσα να πέφτει κάτω, θα τη βρει όπου νά ‘ναι”. Το κλάμα γίνεται γοερό διανθισμένο με κορώνες. ΟΚ, τό ‘πιασα το υπονοούμενο, πρέπει να τη βρω εγώ. Εξάλλου το μόνο που δε μου χρειάζεται τώρα είναι να ξυπνήσει κι η μεγάλη μέσα στα μαύρα τα μεσάνυχτα. Μουρμουρίζω κάτι αγενές και σηκώνομαι. Μόλις φτάνω στη γωνία του κρεββατιού, ησυχία. Έστω. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Μένω άγαλμα μέχρι να επιβεβαιώσω ότι έλειξε ο συναγερμός. Όλα φαίνονται εντάξει. Δεν ακούω τίποτα ύποπτο, ώρα να ξανα-οριζοντιωθώ.

Μόλις τραβάω το πάπλωμα, η σειρήνα ξανα-ηχεί. “Δεν είναι δυνατόν, με βλέπει δε μπορεί. Κρυφοκοιτάει, δεν εξηγείται αλλιώς”. Κι όμως όχι μόνο δεν περπάτησε ακόμα, αλλά είναι καθισμένος στην κούνια του. Βρίσκω τον σιγαστήρα (πιπίλα) και η τάξη αποκαθίσταται αμέσως. Ξαναγυρνάω στο κρεββάτι μου. Κοιμάμαι αλλά η σύγχυση παραμένει. “Πώς το κάνουν”;
image

Advertisements

8 thoughts on “ΜΕ ΒΛΕΠΕΙ, ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ!

  1. Έχουν τον τρόπο τους.

  2. Αχ και πως να αντισταθείς σε αυτό το γλυκό αγουροξυνπημένο μουτράκι (ή στην τσιρίδα) ;;; Σου έχω και καλύτερο: Οταν επιτέλους κοιμάται, περπατάς στις μύτες για να βγεις από το δωμάτιο και να μην σε πάρει χαμπάρι, και ή κοπανάς το γόνατό σου στο κομοδίνο, ή πατάς αυτοκινητάκι και φεύγεις σούζα!

  3. Mary says:

    Δεν υπάρχει αυτός ο συγχρονισμός πραγματικά!! Λες οτι το κάνουν επίτηδες!!

  4. Πεθανα στο γέλιο γιατί το ζω τα μισά βραδια της ζωής μου. Με ρανταρ γεννιουνται ειμαι σίγουρη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s