ENA KENO

Στο σπίτι μας, “ζούσε” πάντα και ένα ραδιόφωνο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω ραδιόφωνο. Στην αρχή ήταν το τεράστιο ρετρό, με τον βαθύ μπάσο ήχο που έπιανε μόνο μεσαία και βραχέα. Χάριν δε των βραχέων στο καντράν μπροστά από τη βελόνα ήταν γραμμένα τα ονόματα όλων των σημαντικών πόλεων της υφηλίου. Το πρώτο μάθημα γεωγραφίας. Μετά πήραμε το πρώτο ράδιο-κασετόφωνο, την ανάμνηση του οποίου διατηρώ πολύ ζωντανή στη μνήμη μου. Για πρώτη φορά, ό,τι άκουγα και μ’ άρεσε γινόταν κασέτα που έπαιζε ξανά και ξανά μέχρι να λιώσει. Ή μέχρι να τη μασήσει (η απόλυτη καταστροφή!). Ένα από τα καλύτερα δώρα που μου είχαν κάνει ήταν το πρώτο μου τρανζιστοράκι. Αλλά ακόμα και σήμερα στην ψηφιακή εποχή τέσσερα ραδιόφωνα στο σπίτι και άλλα δύο στα αυτοκίνητα συντροφεύουν τη μέρα μου από την ώρα που θ’ ανοίξω τα μάτια μου. Συχνά τ’ αφήνω να μουρμουράει ακόμα και στον ύπνο μου.

Θυμάμαι τη θεία Λένα. Θυμάμαι τη γιαγιά μου ν’ ακούει κάποια καθημερινή σειρά, (η σαπουνόπερα της εποχής) ίσως τη “Μικρή πικρή αγάπη”, με μία πολύ αντιπαθητική μουσική τίτλων. Χρόνια αργότερα έμαθα ότι ήταν το δεύτερο μέρος του εξαιρετικού κοντσέρτου του Aranjuez. Και τι δε θυμάμαι! Εμείς οι τυχεροί που είχαμε σχέση με τα νότια προάστια ακούγαμε ένα σταθμό παραπάνω, και τι σταθμό! Αυτόν της αμερικανικής βάσης. American Top 40, Wolfman Jack, και και και. Θυμάμαι τα μισάωρα των δισκογραφικών εταιρειών ελληνικών και ξένων, Λύρα, CBS, Polygram, Music-Box. Και φυσικά, από το 1975 και μετά, πάντα την ώρα του Γιάννη Πετρίδη, το Ποπ και το Ροκ Κλάμπ να μας μαθαίνει τα καλά καινούργια και να μας θυμίζει τα υπέροχα παλιά. Όσο γράφω τόσο θυμάμαι, θα μπορούσα να μιλάω ώρες για τις στιγμές της ζωής μου που μοιράστηκα και μοιράζομαι ακόμα παρέα με το ραδιόφωνο.

Από τότε που γέμισε η μπάντα των FM με σταθμούς, λίγοι ήταν και είναι αυτοί που ξεχωρίζουν μην παίζοντας συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, ελληνικά ή ξένα, καθ’ υπόδειξιν των εταιρειών. Ο ένας δυστυχώς έπαψε να εκπέμπει πια. Μιλάω για τον Best στους 92,6. Ήταν συνήθως ο σταθμός που άκουγα το πρωί και πολύ συχνά στο αυτοκίνητο. Πάντα ξεχώριζε ακόμα και τελευταία όταν απεργούσαν οι παραγωγοί κι έπαιζε μόνο μουσική. Ήταν κι έτσι ιδιαίτερος κι εξαιρετικός.

best

Τώρα είτε είναι θέση ψηφιακής μνήμης είτε περνάει πάνω από τη συχνότητα η βελόνα του αναλογικού, το κενό και η σιωπή είναι εκκωφαντικά. Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό μοιάζει με δευτερολέπτων σιγή για ένα χαμένο φίλο. Έναν ιδιαίτερο φίλο, με τις οικείες φωνές των παραγωγών του και το ιδιαίτερο μουσικό του στίγμα απόντα. Ευτυχώς δεν είναι ο μοναδικός σταθμός με χαρακτήρα, είναι όμως αυτός που “έφυγε” πρώτος.

Εύχομαι να είναι ο τελευταίος. Ελπίζω ολόψυχα οι παραγωγοί του να βρουν τον τρόπο να ξαναδημιουργήσουν κάτι ανάλογο, δε χρειάζονται πάντα αφεντικά.

Μακάρι να γεμίσει το κενό στους 92.6, είναι ένα κενό ζωής.

Υ.Γ. Τις προάλλες η κόρη μου μου ζήτησε ένα ραδιόφωνο. Καταλαβαίνετε τη συγκίνησή μου!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s