ΟΧΙ ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΙ ΤΙΜΟΝΙ!

Ο ίδιος εφιάλτης. Ένα Ν στο πίσω τζάμι για ξεκάρφωμα κι εξαγνισμό. Το μικρό αυτοκινητάκι στην απότομη γεμάτη βιαστικούς ανηφόρα, εκτελεί με μεγάλη δυσκολία τις ανύπαρκτες εντολές της οδηγού του. Σβήνει. Λίγο πίσω. Ζέστη, βαρεμάρα. Ο συνοδηγός-βοηθός υπενθυμίζει τη δέουσα σειρά. Υπομονή, ξεκίνημα. Η ευθεία, ανεκπλήρωτο όνειρο, η επιτάχυνση αδύνατη ακόμα και στην κατηφόρα. Γιατί άραγε;

Γιατί η δεσποινίς που δεν είναι ακόμα ικανή να κυλήσει σε ευθεία γραμμή, που της είναι αδύνατο να συγχρονίσει τα ποδαράκια της στα πεντάλ με τα χεράκια της στο λεβιέ των ταχυτήτων, εννοεί με υποδειγματική περιφρόνηση των υπολοίπων ημών, να προσθέτει έναν έξτρα βαθμό δυσκολίας στο ζογκλερικό της νούμερο: το τσιγάρο, αναμμένο, καρφωμένο ανάμεσα στα αγκυλωμένα δάκτυλα του αριστερού της χεριού στο τιμόνι!

Just_smoke_my_cigarette_and_hush

Αυτομάτως η ευγένεια χάνεται, η υπομονή σώνεται, τα λαμπάκια ανάβουν.

Λίγο μέτρα πιο κάτω:

– Θα σ’ έστελνα να πλύνεις κάνα πιάτο, αλλά μάλλον ούτε γι αυτό δεν είσαι ικανή. Το τσιγάρο σε μάρανε, ζωντόβολο!

Αυτή τσιμουδιά. Ο βοηθός-συνοδηγός-ιππότης-υπερασπιστής πετάγεται έξω και κλωτσάει το αυτοκίνητό μου.

Ξαφνικά δεν έχω ήχο. Με απάθεια σχεδόν τον σημαδεύω ανάμεσα στα σκέλια και όπως διπλώνεται τον σπρώχνω με οργή. Μπουζουριασμένος σωριάζεται πίσω στη θέση του. Κλείνω την πόρτα.

-Τι το θες το τσιγάρο; Εγώ τό ‘κοψα αλλά είμαι ακόμα λίγο νευρικός.

Δεν κατάλαβα αν είχε μιλήσει καθόλου. Καθώς έπεφτε η γόπα της έξω από το παράθυρο, έφευγα μακριά. Δεν είχα ξαναχτυπήσει άνθρωπο ποτέ.

Τελικά το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία!

(μια φανταστική(;) ιστορία)

Advertisements

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Ίδια μέρα, πριν σχεδόν 20 χρόνια…

Παραλιακή. Ξημερώματα Κυριακής.

κάποιο_φεγγάρι

Επιστρέφουμε από διασκέδαση. Λίγο πριν γιορτάζαμε με ωραία παρέα τα γενέθλιά μου. Ένα ταξί  βγαίνει εν ψυχρώ από τη μεσαία στην δεξιά λωρίδα, φρενάροντας. Ο πελάτης βλέπεις. Υπέρ-προσπάθειά για να σταματήσει αυτός (μάλλον για διπλή κούρσα), υπέρ-προσπάθεια να τον αποφύγω εγώ.

Δευτερόλεπτα αργότερα το αυτοκίνητο είναι καρφωμένο στη σιδερένια βάση της πινακίδας ενός βενζινάδικου, έχοντας υπερπηδήσει κράσπεδο και ζαρντινιέρα. Ελαφρά τραυματισμένοι και το πρώτο, καινούργιο, πριν από λίγες εβδομάδες ξεχρεωμένο μου αυτοκίνητο σμπαράλια.

Το ταξί έφυγε και χάθηκε, κάποια περαστικά παιδιά βοήθησαν.

—————–

Κάπως μου μοιάζει ίδια η ατμόσφαιρα σήμερα, το γράφω για να το θυμάμαι συχνότερα…

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ, ΜΕΡΟΣ 2ο: ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ (ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΟΝΟ!)

Οι ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ είναι post γραμμένο για μέλλοντες ή φρέσκους μπαμπάδες. Για τους άλλους είναι αργά. Ή τα βρήκαν ήδη, ή παραιτήθηκαν ήδη, ή χώρισαν ήδη, ή φόρεσαν το άσπρο πουκαμισάκι με τα μακριά μανίκια.

Νέα δήλωση αποποίησης ευθύνης. Η ανάρτηση που ακολουθεί απευθύνεται ΚΥΡΙΩΣ ΣΕ ΑΝΤΡΕΣ και περιέχει κάποιες σκηνές ακατάλληλες για γυναίκες και ειδικά εγκύους. Αν ανήκετε σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες συνεχίζετε με δική σας ευθύνη για την ευτυχία σας και την αρτιμέλεια του καλού σας.

_____

Τα κατάφερες; Γλύτωσες; Σε παραδέχομαι!

ΕΥΓΕ

Μην έχεις τύψεις. Ότι έκανες ήταν για το καλό της οικογένειας σου. Έπραξες απλά το καθήκον σου. Όλοι πρέπει να σε ευγνωμονούν γι αυτό και πρώτη και καλύτερη η καλή σου, τώρα που “έμπρακτα” θα της δείξεις την αγάπη σου και την ευγνωμοσύνη σου για το δώρο που σου έκανε φέρνοντας στον κόσμο το παιδί σου.

[Παρένθεση]   “Το παιδί σου!” είναι αυτό που θα φταίει για ότι στραβό συμβαίνει από δω και πέρα. Εμμέσως πλην σαφώς δε, η ευθύνη θα είναι πάντα δική σου, λόγω παραδείγματος, ανατροφής, επιλογών, γονιδίων, ανάλογα. Δεν είναι ανάγκη να είναι σε θέση να κατεβάζει καντήλια το βλαστάρι, αρκεί ας πούμε να έχασε η μαμά τη σιλουέτα της και να μην τη βρίσκει πουθενά, ή να ροχαλίζει λίγο ή να μην του αρέσουν οι μπάμιες ή να του αρέσουν οι μπάμιες ή να θέλει το νερό ή να μη θέλει το νερό και πάει λέγοντας. Εν-νο-εί-ται ότι όλα τα καλά είναι κληρονομιά, συνεισφορά της μαμάς ή του σογιού της στην καλύτερη. Τέλος πάντων ευτυχώς αργούν λίγο αυτά. Λίγο. Απλώς έσω έτοιμος.   [Κλείνει η παρένθεση]

Με δεδομένο ότι δε θ’ ανακαλύψεις ότι έχεις ξεμείνει από βενζίνη την ώρα που τρέχουν τα νερά και σιγά σιγά δε μπορεί να μιλήσει από τους πόνους (να σε βρίσει άνετα αλλά να μιλήσει όχι), τις τελευταίες μέρες τρία πράγματα θα σε απασχολήσουν ή πρέπει να σε απασχολήσουν: Νοσοκομείο, δώρο μαμάς (όχι της δικής σου του παιδιού σου) και παιδίατρος. Πάμε να τα δούμε ένα-ένα:


0.1 ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑΣ. Όπου η γυάλινη άμαξα (σουίτα) γίνεται κολοκύθα (σαρδελοκούτι)

Δε χρειάζεται να έχεις πάει πάνω από την τρίτη δημοτικού. Χαρτάκι και μολύβι: αυτά που μου ζητάνε, δια τις μέρες που θα μείνουμε κάνουν… Λες “Δεν είναι δυνατόν!

Παίρνεις τηλέφωνο κεντρικό ξενοδοχείο πολυτελείας. Με τα ίδια που θα δώσεις για το τρίκλινο/λεωφορείο με τρεις θέσεις κεκλιμένων, τρεις καθήμενων και εικοσιτέσσερις ορθίων (κάτι σαν ινδικό βαγόνι τρένου), έχεις φουλ πανσιόν στην προεδρική σουίτα με ατομική πισίνα, τζάκι και θέα την Ακρόπολη επί 24ώρου. “Δε μπορεί λάθος είναι“, σκέφτεσαι. Το ξανακάνεις. Ξύνεις το κεφάλι. Καλά το Μαρούσι είναι συνοικία του Τόκυο ή του Μονακό. Πόσο πάει το γαμ…. το τετραγωνικό, μες στην κρίση, ενός κτιρίου που η ηλικία του μετριέται σε δεκαετίες για να το νοικιάζουν 250 ευρώ τη μέρα. Α, θα είναι το σέρβις σκέφτεσαι δικαιωμένος. Η ασφάλεια. Άμα τύχει κάτι….. ΏΠΑ! για ένα λεπτό. Αφού τα “κάτι” είναι έξτρα. Αμάν! Κι ο γιατρός είναι έξτρα.

robbery

Εδώ σου έρχεται να της πεις: “Μου θες και δώρο μετά από τέτοιο γδάρσιμο; Κάτσε να γεννήσεις σπίτι. Θα φωνάξω και τη Βασιλειάδου να κάνει την κυρά μας τη μαμή να τελειώνουμε. Και θα σου πάρω εγώ ένα μονόπετρο, νά (μετά συγχωρήσεως)” Μην το κάνεις, θα το μετανοιώσεις. Η άμεση αντίδραση είναι “Καλά εμένα δε μ’ αγαπάς πια; Το καημένο το παιδί (σκέτο, όχι σου) δεν το σκέφτεσαι; Αλλά πάντα τέτοιος ήσουν!“. Τώρα τι να πεις; Θ’ ακούσεις και κάτι άλλα ακαταλαβίστικα, για μας τους άντρες, όπως “Άκουδώ, (μία λέξη) ο γυναικολόγος για την κάθε γυναίκα είναι μια πολύ ευαίσθητη υπόθεση. Κι έτσι να είναι (όχι έχεις απόλυτο δίκιο, μην και πάρεις αέρα) και να μας εκμεταλλεύονται οι κερατάδες, ο δικός μου γιατρός είναι ΕΚΕΙ, εγώ θα γεννήσω ΕΚΕΙ και σταμάτα να με πρήζεις τελευταίες μέρες! Αχ δε μπορώ, μου έρχεται λιγοθυμιά. Με σύγχυσες! Πάω να ξαπλώσω. Φάε μόνος σου.”  Το μόνο που τρως είναι μια ματιά πήχτρα στο θυμό και με ελάχιστο δάκρυ ίσα ίσα να λαμπυρίζει καλύτερα το μάτι, τύπου “Μίζερε κρετίνε, που δεν καταλαβαίνεις τις ευαισθησίες μιας γυναίκας τέτοια ώρα. Αυτά ας τα σκεφτόσουν όταν με κυνήγαγες γύρω-γύρω να με κουτουπώσεις. Τίποτα πια δε νοιώθεις, αλλά τι να καταλάβεις εσύ χοντρόπετσο αρσενικό μόνο για… είσαι ικανός.” Θα το ακούς δε για το υπόλοιπο του βίου σου. Μέχρι να πεθάνεις, ή στα μούτρα ή εμμέσως (“άκου τι συζήτηση μου έκανε παραμονές!…“). Γι αυτό σου λέω. Άσ’ το να πάει στο διάολο. Δεν αξίζει. Κοστίζει αλλά δεν αξίζει, αν με πιάνεις. Απλά κάνε το κουμάντο σου εγκαίρως. Η εφορία μπροστά τους φαντάζει με ζητιανάκι.


0.2 ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑΣ. Όπου το τίποτα γίνεται γυάλινο γοβάκι

Το δώρο τώρα, είναι πάντα μια πολύ προσωπική επιλογή. Το αν θα το κάνεις πάλι, όχι. Και η πιο χαλαρή γυναίκα το περιμένει ακόμα κι αν ξέρει ότι δεν είσαι τέτοιος τύπος. “Δε μπορεί“, σκέφτεται, “ή η μάνα του, ή ο κολλητός του, ή η κουμπάρα, κάποιος θα του έχει πει τι να κάνει“. Η ίδια δε θα στο πει μάλλον ποτέ, εκτός αν περάσετε παραμονές έξω από κάποιο κοσμηματοπωλείο, όπου εκεί, στο χαλαρό δήθεν, χαζεύει ότι χρωματιστή γκουμούτσα είναι on display. Εσύ απορείς γιατί κοιτάει βραδιάτικα αυτά που μπορεί και να μην της άρεσαν ποτέ. Είναι υπονοούμενο. Εκείνη πιστεύει ότι τό ‘πιασες (στο γυναικείο μυαλό, αυτά είναι αυτονόητα). Εσύ δεν έχεις πάρει χαμπάρι, γιατί έχεις χιλιάδες άλλες προτεραιότητες από το να το αναλύσεις. Σιγά μην αναλύαμε κάθε γυναικεία παραξενιά, δε θα κάναμε άλλη δουλειά. Γι αυτό κι εγώ στα γράφω για να σε προφυλάξω. Αν τώρα είσαστε σούπερ γουάου εναλλακτικό ζευγάρι και το δώρο σου είναι να κτυπήσεις ολόσωμο tattoo με δύο τεράστια κι ένα μικρό τριαντάφυλλο, πάω πάσο, προσπέρασε τα αμέσως επόμενα. Σκέψου μόνο που θα βρεις χώρο αν κάνεις και δεύτερο παιδί.

Το πρόβλημα είναι ότι το κοσμηματοπωλείο για μας τους άντρες είναι κάτι σαν μάντρα υλικών με καλοντυμένο πωλητή και κλιματισμό. Τι πουλάει; Επί της ουσίας, μέταλλα, πέτρες και γυαλάκια. Γιατί στο κάτω κάτω, τι είναι ένα διαμάντι παραπάνω από ένα συγυρισμένο κάρβουνο;

metal_and_stone

Τι ν’ αρμόζει άραγε στην περίσταση“, αναρωτιέσαι; Μπαίνεις με δέος, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί αισθάνεσαι τελείως ανίδεος όχι μόνο για το τι αλλά και το πώς θα το διαλέξεις. Τώρα που το σκέφτομαι όλη αυτή η δοκιμασία μπορεί να γίνει ηλεκτρονικό με τίτλο ‘Επιβίωση άνευ εγχειριδίου” (“Without manual” αγγλιστί) και με διάφορες πίστες, μία εκ των οποίων το κοσμηματοπωλείο. Ας μιλήσουμε λοιπόν πρακτικά.

1ον Βάλε budget. Πριν καν ξεκινήσεις να πας. Αλλιώς σε περιμένει η πολύ θελκτική πωλήτρια που θα σε πείσει, με μεγάλη ευκολία, πως για την περίσταση αρμόζουν μόνο τα διαμάντια της Ελίζαμπεθ Τέιλορ (Θεός σχωρέσ’ τη) και καλύτερα αυτά παρά το σπίτι, οπότε τρέχα πούλα το. Άντε μετά ξεσπιτωμένος, να κοιμίζεις το μωρό στο κούμπωμα του κολιέ. Γίνεται; Δε γίνεται.

2ον Ρώτα. Τη μαμά σου για το τι είναι πρέπον (η μαμά ξέρει). Κανένα έμπειρο φίλο για το πώς το αντιμετώπισε, από που ψώνισε και τι. Καμμία φίλη της που έχεις θάρρος, για το αν έχει πάρει τίποτα το αυτί της. Πρόσεξε μόνο μη σου βάλει η καλοθελήτρα τον πήχη ψηλά και μετά τρέχεις και δε φτάνεις.

3ον Ψιλο-αποφάσισε. Θα πας για κάτι άσχετο; Θα συμπληρώσεις κάτι υπάρχον; Θα πάρεις κάτι με συμβολισμό (προσοχή με συμβολισμό όχι συμβολικό, δεν είναι ώρα για τσίπικα); Έχε ένα μπούσουλα στο μυαλό σου πριν πατήσεις καλοντυμένος το κατώφλι της μπουτίκ πολυτίμων λίθων. Είπαμε κινδυνεύει το σπίτι σου εκεί μέσα. Και κόψε τον αέρα της πωλήτριας, γιατί γυναίκα θα σου ρίξουνε από δίπλα δεν υπάρχει περίπτωση, από νωρίς, αλλά πάντα με το καλύτερό σου χαμόγελο. Παράδειγμα:

Jewels

Πολύ όμορφο αυτό, ωραία (και να μην είναι, πέσ’ το. Θα σε συμπαθήσει. Αν πάλι δε σου βγαίνει με τίποτα κάν ‘το “καλή“) μου δεσποινίς, είναι όμως λίγο (τρία μηδενικά πιο) ακριβό (κοινώς, το σπίτι δεν τό ‘χω για πούλημα). Αν και θα μπορούσα να τα χαζεύω ώρες αυτά τα κομψοτεχνήματα (και είμαι καλλιεργημένος και εκτιμώ την πραμάτεια σας), για να μη σας ταλαιπωρώ κιόλας (αυτή ακούει “μ’ αρέσεις και σε νοιάζομαι”, εσύ εννοείς βιάζομαι για το ματς, μπαρ, Φατμαγιούλ, τσιπουράδικο, ανάλογα) καλύτερα θα ήταν να βλέπαμε κάτι πιο οικονομικό.

Το σημείο είναι κρίσιμο. Δε θες να σε πάει κατ’ ευθείαν στ’ αγιοβασιλιάτικα, οπότε μην το προσδιορίσεις ακριβώς, άσ’ το να πλανιέται. Και φυσικά οι τιμές παζαρεύονται, μην ψαρώνεις. Όσο καλύτερα το κάνεις τόσο πιο σοφιστικέ φαίνεσαι. Μη μασάς λοιπόν. Καθώς θα κατεβαίνει η τιμή, εσύ ξεχωρίζεις τι σ’ αρέσει, παίρνεις ιδέες ακόμα και για αν χρειαστεί να πας αλλού, και τελικά ή κάνεις τα παζάρια σου και ψωνίζεις ή φεύγεις κατασταλαγμένος. Η εμπειρία στον άνθρωπο είναι πάντα ανεκτίμητη. Και το φθηνότερο να πάρεις θα είναι γιατί αυτό σου αρέσει, ή τουλάχιστον έτσι θα της πεις και θα διαδίδεις.

Η συμβουλή του ειδικού: Ό,τι κι αν αποφασίσεις στο 3ον, πάρε κάτι που θα το φοράει εύκολα, για να το χαρεί (δηλαδή να το δείχνει σε κάθε ευκαιρία και να σε ευγνωμονεί/συγχωρεί συχνότερα). Συνήθως τα δαχτυλίδια ταιριάζουν περισσότερο στο παραπάνω σκεπτικό.

lord_of_the_rings


0.3 ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! ΦΩΝΑΞΤΕ ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟ!

Και τώρα θα μιλήσει η πείρα. Τελεία. Αν νυστάζεις πιες καφέ. Αυτό είναι SOS και θα τ’ ακούσεις σχετικά σπάνια:

Πριν απ’ ο,τιδήποτε άλλο, ακόμα και μπιμπερό, βρείτε έναν καλό παιδίατρο. Δε μπορώ να σου τονίσω τη σημασία αυτής της επιλογής για την ηρεμία και την ευτυχία σας. Κάποια στιγμή θα συμβεί κάτι λίγο ή πολύ απρόοπτο, παράξενο, περίεργο, κακό στο παιδί. Θα συμβεί, δεν υπάρχει περίπτωση. Και να μην είναι, εσύ έτσι θα νομίζεις. Κι αν εσύ δείξεις λίγη ψυχραιμία, η μαμά του θα χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Τότε ή θα έχεις κάποιον να σου λύσει το πρόβλημα σε dt ή θα τρέχετε και οι δύο πάνω κάτω γεμάτοι πανικό, κλάματα κι αγωνία, φωνάζοντας “το παιδί, το παιδί” σαν κότες με την αλεπού στο κοτέτσι. Συνήθως δε, για κάτι που μπορεί να σας φαίνεται απειλητικό αλλά στην πραγματικότητα αντιμετωπίζεται στο πι και φι, αν έχεις φυσικά κάποιον να σου πει πώς. Και πρώτα από όλα, θα τον φωνάξεις σπίτι μόλις γυρίσετε όλοι από το μαιευτήριο, για να δει το μωρό και να σας πει τι να κάνετε με το ν και με το σ. Αν και είναι για το επόμενο κεφάλαιο, εγώ θα το πω από τώρα. Τις οδηγίες που θα σας δώσει γράψτε τες γιατί σε λίγο δε θα θυμάστε ούτε τ’ όνομά σας. Ιδίως η μαμά. Αλλά αυτά θα το ξαναπούμε. Όμως γι αυτό πρέπει να έχεις μεριμνήσει από πριν. Όπως των φρονίμων τα παιδιά…

sick_child

Η συμβουλή του ειδικού: Νέος γιατρός, γέρος δικηγόρος. Η ιατρική, ευτυχώς, εξελίσσεται και γρήγορα. Οι καλοί νέοι γιατροί είναι γενικά καλύτερα ενημερωμένοι και έχουν και μεγαλύτερη όρεξη. Θα περάσουν πιο εύκολα από το σπίτι, θα σηκώσουν πιο γρήγορα το τηλέφωνο. Προσοχή, οι καλοί νέοι γιατροί. Ψάξτε και βρείτε. Είναι κεφαλαιώδες για την υγεία του παιδιού. Μια λάθος ή καθυστερημένη διάγνωση μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες. Σε φόβισα; Ωραία, γιατί όπως βλέπεις με το θέμα αυτό δεν κάνω χιούμορ.

Κι επειδή άνθρωπος είναι κι αυτός και οι απορίες σας θα σας ξεπεράσουν κι επίσης θ’ αναφύονται τις πιο ακατάλληλες ώρες, πάρε κι ένα καλό βιβλίο να τις λύνεις και να μαθαίνεις τι πρέπει να κάνεις, πώς και πότε. Το γνωστό manual που λέγαμε. Ναι, επιτέλους ένα manual. Προσωπική επιλογή Caring for Your Baby and Young Child, 5th Edition: Birth to Age 5 by American Academy Of Pediatrics (2009) Κυκλοφορεί και στα ελληνικά απ’ όσο ξέρω. Χρωστάω πολλά και στην καλή μας παιδίατρο και σ’ αυτό το βιβλίο για την άριστη υγεία των παιδιών και την καλή κατάσταση των νεύρων μας.

Τά ‘χεις φροντίσει όλα, τώρα πια. Ήρθε η ώρα της χαράς!

0.4 ΕΙΝΑΙ… ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ (και ό,τι προαιρείσθε)

Ο χρόνος του μαιευτηρίου θα περάσει γρήγορα. Ιδίως στο πρώτο θα σας επισκεφθούν όσοι ξέρετε και όσοι δε θυμόσαστε. Ώσπου να γεννήσετε, να βολευτείτε στο δωμάτιο, να γνωριστείτε με τους γείτονες, να της δώσεις σε μια πιο ήρεμη στιγμή το δώρο (μην ξεχνιόμαστε, τόσο “κόπο” έκανες), να χαζέψεις το μωρό, να τακτοποιήσεις τις ανθοδέσμες, τα κασπώ, τις γλάστρες και τα λοιπά δώρα να κεράσεις κανένα φοντάν στο δωμάτιο και καφέ, ουισκάκι και σαντουιτσάκι στο κυλικείο, είσαι στο ταμείο για να εξοφλήσεις την προεδρική σουίτα που λέγαμε στην αρχή. Είσαι στην ουρά και περιμένεις να σε διεκπεραιώσουν και τσαντίζεσαι γιατί αργούν και το μωρό πρέπει να φάει και έχεις και το ραντεβού με τον παιδίατρο και και και. Όταν εγώ περίμενα και φόρτωνα με το λογιστήριο και την αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα, άκουσα έναν άλλον πατέρα που η γυναίκα του έπαιρνε εξιτήριο, αλλά το μωρό τους θα έπρεπε να μείνει στο νοσοκομείο. Δεν ξέρω το λόγο ούτε έχει σημασία. Ξεπλύθηκε η τσαντίλα μου μονομιάς. So KEEP COOL and PAY WITH A SMILE.

Χρήσιμο: αν το μαιευτήριο έχει ληξιαρχείο, κάνε τις σχετικές διαδικασίες όσο πιο γρήγορα μπορείς. Είναι απλό και εύκολο, γιατί να τρέχεις μετά; Επίσης μπορεί να σε προσεγγίσει κάποια ασφαλιστική για κάλυψη του μωρού με δωρεάν τον πρώτο χρόνο κλπ. Μπορεί και να έχει γραφείο μέσα στο μαιευτήριο (το φαγητό μπορεί να μην τρώγεται, αλλά από cross-selling τα πάμε περίφημα). Κάν’ το! Μην το πολυσκέφτεσαι. Γιατί όσο “υγιέστατο” κι αν σου λένε ότι είναι το μωρό (και θα είναι, δε λέω), μπορεί να συμβούν πολλά τον πρώτο χρόνο, όχι απαραίτητα σοβαρά (έχω ιδίαν πείρα) και  να χρειαστεί νοσηλεία. Δε θες να μάθεις τι συνεπάγεται αυτό άμα είσαι ακάλυπτος. Γι αυτό κάν’ το και στο χρόνο βλέπεις.

ΕΕΕΕΕΕΕΠ! Για ένα λεπτό. Αυτές τις μέρες, ΕΣΥ τι έκανες;

0.5 ΜΗ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΣΚΕΨΟΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!

ΟΚ σε καταλαβαίνω. Είσαι τρισευτυχισμένος, η αγάπη σας ολοκληρώθηκε, το μωρό σου μοιάζει (γνωστό παραμύθι), θες να είσαι συνέχεια εκεί και δε συμμαζεύεται. Ηρέμησε. Πρώτον θα έχεις άφθονο χρόνο να είσαι με τη γυναίκα σου και το παιδί, όταν γυρίσετε σπίτι. Για την ακρίβεια θα έχεις χρόνο μόνο γι αυτό. Δεύτερον το δωμάτιο είναι τίγκα όλη μέρα με συγγενείς και φίλους που έρχονται με πούλμαν κάθε δύο ώρες συν την πεθερά σου που έχει κατσικωθεί δίπλα στο κοριτσάκι της και ούτε ένα φιλί δε σ’ αφήνει να ευχαριστηθείς. Χρειάζεσαι λιγότερο απ’ όσο νομίζεις. Κράτα όρεξη για αποκλειστικότητες, θα σου χρειαστεί οσονούπω.

Φίλε, η τελευταία συμβουλή: γλέντα το με την ψυχή σου. Έχεις ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΟΝΟ! Είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Είναι οι τελευταίες φορές που θα είσαι μόνος στο σπίτι. Άκου ότι μουσική γουστάρεις στη διαπασών γιατί μετά θα ακούς νανουρίσματα, τα Ζουζούνια ή “Σσσσστ, κοιμάται το παιδί”. Ναι, ξέρω. Εσύ δε θα αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Φτωχέ μου φίλε, αυτή η μάχη έχει χαθεί πριν καν δωθεί. Όχι μόνο θα τ’ ακούς, αλλά θα σιγοψυθιρίζεις και το ρυθμό. Δεν το πιστεύεις, ε; Γελάω με συγκατάβαση.

The_Beatles

Είναι η τελευταία σου ευκαιρία να δεις τους φίλους σου και να πας σε μπαρ χωρίς να έχεις άγχος τι ώρα θα γυρίσεις. Εξάλλου δικαιολογείσαι. Κερνάς για τα γεννητούρια. Τι; Εσείς θα είσαστε για πάντα φίλοι; Φυσικά και θα είσαστε. Απλώς δε θα σε παίρνουν πια τηλέφωνο να βγείτε ή αν το αποτολμήσουν θα το κόβουν σιγά σιγά καθώς εσύ συνέχεια δε θα μπορείς. Πιστεύεις ότι θα μπορείς, ε; Μακάρι. Άμα μπορέσεις πάρε με τηλέφωνο, κερνάω.

Είναι η τελευταία σχετικά ξέγνοιαστη περίοδος της ζωής σου για πολλά χρόνια. Πολλές φορές ακόμα κι αν έχεις χρόνο κι αντοχή δε θα βρίσκεις το λόγο να βγεις.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι αλλαγές σε περιμένουν. Ετοιμάσου να ερωτευτείς όπως ποτέ πριν!

Συνεχίζεται…

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ, ΜΕΡΟΣ 1ο: (ΣΟΥ) ΕΡΧΕΤΑΙ…

Οι ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ είναι post γραμμένο για μέλλοντες ή φρέσκους μπαμπάδες. Για τους άλλους είναι αργά. Ή τα βρήκαν ήδη, ή παραιτήθηκαν ήδη, ή χώρισαν ήδη, ή φόρεσαν το άσπρο πουκαμισάκι με τα μακριά μανίκια.

Δήλωση αποποίησης ευθύνης. Η ανάρτηση που ακολουθεί απευθύνεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΕ ΑΝΤΡΕΣ και περιέχει σκηνές ακατάλληλες για γυναίκες και ειδικά εγκύους. Αν ανήκετε σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες συνεχίζετε με δική σας ευθύνη για την ευτυχία σας και την αρτιμέλεια του καλού σας.

No_Women

Πάμε λοιπόν!

… Εδώ σε θέλω μάγκα μου! Είσαι metro-μπαμπάς (κατά το metro-sexual). Δηλαδή, έχεις ξεφύγει από το πρότυπο κουβαλητής και τέρμα. Θέλεις (ή είσαι υποχρεωμένος για οποιονδήποτε λόγο, και λόγοι τη σήμερον υπάρχουν μπόλικοι) ν’ ασχοληθείς. Ή τουλάχιστον, αν όχι να το πάρεις όλο πάνω σου, στυλ «κάτσε κάτω απ’ τη μπάρα», να βοηθήσεις. Το χειρότερο, έχεις φίλους που σου λένε τι καταπληκτικά που περνάνε με τα παιδιά τους και πόσο δε το έχουν μετανοήσει, αλλά φυσικά δεν είναι σε καμμιά θέση να σου πουν κάτι λίγο πιο πρακτικό, λίγο πιο απτό. Καλά, μη μιλήσουμε για το δικό σου το μπαμπά. Εδώ η προηγούμενη γενιά δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο από συγκατάβαση (συνήθως), οικονομική αιμοδοσία (λιγότερο συνήθως πια) και άπειρους λόγους διένεξης (περισσότερο συνήθως).

Πρόβλημα. Είσαι άντρας. Τώρα πια και με αποδείξεις. Αλλά ό,τι έχεις καταφέρει μέχρι τώρα και μπορεί να μην είναι καθόλου λίγο, βασίζετε σε κάποιου είδους οδηγίες χρήσης. Μα manual, μα μάθημα, μα σου το είπε με λεπτομέρειες ο πιο έμπειρος συνομήλικος, ο πιο έμπειρος συνάδελφος, μα το διάβασες (εδώ και το Playboy μετράει), μα είδες το μπαμπά σου ή έναν εργάτη στη διπλανή οικοδομή, μα…, μα…, μα…. Παραδέξου το: ούτε τον τροχό ανακάλυψες ποτέ, ούτε έχεις κανένα τρομερό φίλτρο/ένστικτο τύπου μητρικό για να κάνεις πράγματα ως να είσαι ευλογημένος με κάποιου είδους θεία επιφοίτηση.

Είσαι όμως τυχερός. Διαβάζεις το σωστό post. Δώσε (βάση) και σώσε (τον εαυτό σου)!

-1. ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ.

Καλείσαι να περάσεις το δυσκολότερο τεστ λογικής της ζωής σου: τα ψώνια πριν τη γέννα. Αν δεν έχεις κανένα οικονομικό πρόβλημα (αν πληρώνει η πεθερά δεν έχεις, θα έχεις όμως άλλα, πρό-σε-χε!) ή αν έχετε φίλους που έχουν τα πάντα, πλην αναλωσίμων, και θα σας καλύψουν, περίμενε το επόμενο post, το παρόν δε σε αφορά.

Αν όχι, έχεις να περάσεις τη δοκιμασία «φτιάχνουμε το παιδικό δωμάτιο» x «επίσκεψη στο μαγαζί των μωρουδιακών». Ναι, η δοκιμασία είναι πολλαπλασιαστική γιατί περιλαμβάνει περισσότερες από μία επισκέψεις συν την επανεξέταση και αναδιοργάνωση του παιδικού δωματίου ξανά και ξανά και ξανά. Οι ορμόνες της καλής σου θα σε τιμωρήσουν αμείλικτα για εκείνη τη νύχτα πάθους που κατέληξε σε μήνες δικής της ναυτίας, ανημποριάς και απώλειας της τόσο φροντισμένης μέχρι τότε σιλουέτας της. Όσα περισσότερα είχε σκάσει σε γυμναστήρια και άλλες διαδικασίες beauté, τόσα περισσότερα έχεις να πληρώσεις τώρα. Γιατί δε βρέθηκε ένας χριστιανός να στο πει πιο πριν; Γιατί κανείς μας δεν το έμαθε πριν να είναι πολύ αργά και τώρα θέλουμε παρέα για τις εξόδους και τις εκδρομές, ζευγάρια με παιδιά, γιατί οι άλλοι, οι άνευ, μας αποφεύγουνε όπως ο διάολος το λιβάνι. Θέλουμε και άλλα παιδάκια στον παιδικό για να έχουμε ελπίδα να παζαρέψουμε τα φύλακτρα. Είναι σκληρό το ξέρω. Αλλά έτσι είναι η ζωή φίλε μου και ακόμα δεν έχεις δει τίποτα…

Ναρκοπέδιο

Σκέφτεσαι εν τη αγνοία σου. Τι είναι ένα μωρό; Πόσα πράγματα θέλει, τόσο δα πλασματάκι; Κλείσε τα μάτια. Είσαι ξυπόλυτος στη μέση της Σαχάρας. Αλλά δεν έχει πια άμμο παρά μόνο αγκάθια. Παντού αγκάθια. Άνοιξε τα μάτια. Τα πράγματα δυστυχώς είναι ακόμα χειρότερα, είσαι στη μέση ενός πολυκαταστήματος μωρουδιακών. Έχεις να φύγεις minimum με:
– Πλήρες σετ επίπλων (κούνια, κρεββάτι, αλλαξιέρα, συρταριέρα)
– Πλήρες σετ καροτσιού (βάση, φορητό κάθισμα αυτοκινήτου, κανονικό κάθισμα καροτσιού, ασορτί τσάντα για τα μωρουδιακά, ομπρέλα για τον ήλιο, αδιάβροχο για τη βροχή, σίτα για τα έντομα)
– Άπειρες αλλαξιές για τον επόμενο χρόνο σε όλα τα νούμερα και όλα τα είδη (με ή χωρίς μανίκι, πιο λεπτές, πιο βαριές, κλπ) και μερικά βασικά σετ ρουχαλάκια κι αξεσουάρ όπως ζακετάκια, σκουφάκια, γαντάκια, καλτσάκια.
– Φυσικά σεντόνια, κουβέρτες και καλύμματα για το κρεββάτι σε διάφορα μεγέθη (το μωρό θα μεγαλώσει) και για όλες τις πιθανές κλιματολογικές συνθήκες από ζεστούλα μέχρι χιονοθύελλα χωρίς θέρμανση.
– Πλήρη σετ προσωπικής περιποίησης: πετσέτες, σελτεδάκια (μη ρωτάς τι είναι, θα μάθεις), για τα μαλλιά, για τα νύχια, σαπούνια, σφουγγάρια.
– Μπανιέρα μωρού.
– Πάρκο/παρκοκρέββατο (είπαμε τη διαφορά θα τη μάθεις. Και αν προβλέπεται και συχνή διανυκτέρευσή σε μαμά/πεθερά, βάλε δύο νά ‘χεις).
– Κάθισμα και σκίαστρο τζαμιού αυτοκινήτου.
– Αποστειρωτή, σετ μπιμπερό, δοσομετρητή γάλακτος σε σκόνη, θερμαντήρα μπουκαλιού.
– Ενδοεπικοινωνία.

Ζαλίστηκα ήδη και είμαι σίγουρος ότι έχω ξεχάσει πολλά.

Συν τα της μαμάς.

‘Οπως θα ακούσεις και διαφάνηκε ήδη, τα περισσότερα είδη έχουν ονομασία υποκοριστική. Κουνίτσα, ζακετάκι, ζιπουνάκι, κλπ. γιατί είναι μικρούλικα σε σχέση με αυτά των ενηλίκων. Πλην ενός που αφορά όμως τα πάντα. Της “τιμούλας”. Αυτή δεν ακολουθεί τη μείωση του μεγέθους. Έτσι, κάθε από τις άπειρες φορές που θ’ ακούς μια φράση που αρχίζει με το «αγάπη μου έλα… ή κοίτα…» υπολόγιζε ένα 300άρι κατά μέσο όρο. Ευρώ. Εννοείται! Τι νόμιζες; Πριν. ΠΡΙΝ!

Α! Και λυπάμαι αλλά δεν μπορείς να κάνεις πολλά. Επιστράτευσε την τεχνική σου κατάρτιση και λογική για να αναδείξεις τα μειονεκτήματα του πιο ακριβού μοντέλου και τα πλεονεκτήματα του πιο φθηνού. Είναι η μοναδική σου ελπίδα για να μην κάνεις limit-up στο υπόλοιπο της κάρτας.

Παράδειγμα (είπαμε, εδώ θα μιλήσουμε πρακτικά, θεωρία έχουν και τα βιβλία):

Περιεργάζεται το τοπ μοντέλο καροτσιού. Είναι κούκλα το βλέπεις κι εσύ, αλλά με τιμή δύο μωβ και μερικά πορτοκαλιά χωρίς τα παραφερνάλια, κινδυνεύει το δώρο που σκόπευες να της κάνεις για τα γεννητούρια. Τι κάνεις;

Τρομερό καρότσι αγάπη μου.” Το διπλώνεις, το σηκώνεις, της το δίνεις τάχα με χαρά.

Για κοίτα το σηκώνεις εύκολα; Αν τύχει και είσαι μόνη σου, να μπορείς να το κουμαντάρεις.” Φυσικά και δεν το σηκώνει εύκολα, πόσο μάλλον με την κοιλιά στο στόμα. Έτσι κι αλλιώς κανένα καρότσι δε θα σηκώνει εύκολα, πάντα εσύ θα το σηκώνεις αλλά στην πραγματικότητα δε μιλάμε γι αυτό. Οπότε συνεχίζεις.

Σα να πιάνει και πολύ χώρο κλειστό. Θα τιγκάρει το πορτ-μπαγκάζ και δε θα χωράει η βαλίτσα.” Εδώ υπονοείς να ξεχάσει όλη τη γκαρνταρόμπα της συσκευασμένη που κουβάλαγε(ς) μέσα-έξω στο αυτοκίνητο, πάνω-κάτω στο καράβι, στην πλάτη σου στα σκαλιά του ξενοδοχείου σε κάθε διήμερο διακοπών. Δε χρειάζεται να το διευκρινήσεις παραπάνω, οι γυναίκες τα πιάνουν αυτά πριν καν τα ξεστομίσεις.

Καλά είναι φανταστικό, δηλαδή τέτοιο ντιζάϊν! Αλλά δεν μπορούσαν να το κάνουν να κλείνει λίγο πιο μαζεμένα;

Ας δούμε κι εκείνο που γίνεται ομπρέλα” (αν έχεις άγνωστες λέξεις όπως τι είναι το καρότσι-ομπρέλα, μην ανησυχείς. Θα τα μάθεις όοοολα θες δε θες, λόγω τιμής).

Ωραίο χρώμα, ιδιαίτερο, ε; Τι λες κι εσύ, δεν είναι;

Και βγαίνει και πλένεται το κάθισμα εύκολα. Και με αυτή την επένδυση δε θα ιδρώνει τόσο εύκολα το μωράκι μας. Α! Άκουσες; Η ομπρέλα είναι ασορτί! Κοίτα είναι και πιο ελαφρύ!” Και να μην είναι, κράτα το λίγο στη ζούλα ώστε να φαίνεται έτσι. Για σένα, μόνο το βάρος στο πορτοφόλι μετράει.

Και λίγο πιο στενό, θα περνάει πολύ πιο εύκολα στα πεζοδρόμια με τα δέντρα και τις κολώνες. Αλλά πιο πολύ μ’ αρέσει το χρώμα.” Αν έχεις δει ότι της αρέσει, μη χάσεις ευκαιρία να το τονίσεις.

Ανακεφαλαίωση. Έχεις δύο επιχειρήματα να τα ντύσεις όπως θες, για να γλυτώσεις το σκάλπ σου. Α) Αυτό που θα είναι καλύτερο για το μωρό ιδίως από πλευράς ασφάλειας και υγείας και Β) Πώς θα είναι η μαμά πιο σούπερ μετά τη γέννα, ιδίως όταν θα κυκλοφορεί έξω.

Χρησιμοποίησέ τα αλύπητα. Να θυμάσαι: ακόμα κι αν κάνεις το καλύτερο, πάλι θα πέσεις κάτω από το όριο της φτώχειας. Το θέμα είναι πόσο και για πόσο.

Η συμβουλή του ειδικού: αν θες όμως πραγματικά να διαπρέψεις χρειάζεται επαγγελματισμός.

Top_professional

Με άλλα λόγια ένα καλοσχεδιασμένο και δοκιμασμένο action plan. Ιδού:

Πας στο μαγαζί μια άσχετη μέρα μόνος σου (ας πούμε ένα πρωΐ ή μια Δευτέρα απόγευμα που δεν έχει κόσμο) και ΠΡΙΝ πάτε μαζί. Κάνεις την έρευνά σου και σταμπάρεις τι πρέπει ν’ αγοραστεί. Προσοχή: δεν αφήνεις να σου πουλήσουν τί-πο-τα. Οι ατάκες με το χαμόγελο του όπου-νά-‘ναι-πανευτυχή-πατέρα “Πέρναγα και είπα απλώς να ρίξω μια αρχική ματιά, γιατί η γυναίκα μου λόγω εγκυμοσύνης δεν μπορούσε, καταλαβαίνετε…. Είναι και το πρώτο μας και δεν ξέρουμε από πού ν’ αρχίσουμε… Αλλά μετά την πρώτη ματιά, θα πρέπει να δει κι εκείνη που ξέρει καλύτερα, έτσι δεν είναι;” κάνει θαύματα. Γίνεσαι αυτόματα ο στοργικός σύζυγος που ξεκουράζει την σκληρά δοκιμαζόμενη έγκυο, ένας άντρας που επιτέλους βοηθάει, όχι σαν κάτι άλλα γαϊδούρια, ο γλυκούλης που δεν ξέρει και πρέπει να βοηθήσουμε, ο εύκολος που θα μας ακούσει. Αλλά, το σπουδαιότερο, κρατάς και τη θέση σου: αφήνεις κουμάντο τελικά να κάνει η γυναίκα. Αυτό στα μάτια της γυναίκας-πωλήτριας σε έχει ήδη εξυψώσει. Είσαι πιο Θεός κι απ’ το Ρουβά. Όλες σκίζονται να εξυπηρετήσουν αυτόν που θα ήθελαν να έχουν παντρευτεί. Θυμήσου είναι και ημέρα μειωμένης κίνησης άρα έχουν όση ώρα θες και τώρα πεθαίνουν να σε βοηθήσουν. Και επειδή σε αγαπήσανε θα σου πουν και όλη την αλήθεια: τι είναι πιο πρακτικό και γιατί, τι πουλάει, τι μειονεκτήματα έχει το κάθε μοντέλο, αυτό που σ’ αρέσει πότε βγαίνει σε προσφορά και άλλα πολλά. Αν δε, είναι οι ίδιες μανάδες έχουν μια εμπειρία παραπάνω να μοιραστούν. Τώρα είσαι γκουρού. Τα πάντα πια είναι στο χέρι σου.

Guru-darshan

Δουλεύεις τα σενάριά σου ως άνω εντατικά.

Επισκέπτεστε το μαγαζί όσο πιο κοντά στην ημερομηνία γέννησης γίνεται, οι αντοχές της καλής σου μειώνονται εκθετικά όσο πλησιάζουν οι μέρες (sneaky ‘n’ sleazy αλλά η κατάσταση είναι εκτάκτου ανάγκης και καλεί για έκτακτα μέτρα). Επισκέπτεστε το μαγαζί σχετικά κοντά στο κλείσιμο. Ψωνίζεται τα απολύτως βασικά και τα υπόλοιπα, αφού δεν προλαβαίνετε, τ’ αφήνετε για λίγο αργότερα. Παίζεις catenaccio για σεμινάριο μέχρι τον τοκετό, ώστε το αργότερα να μην έρθει ποτέ. Σιγά μην έχει κανείς το νου του στα υπόλοιπα όταν έχει να κλείσει 4ωρο ύπνου κανένα τρίμηνο.

Και βγάλε την κάρτα μέλους του μαγαζιού, μόλις μπεις πριν καν τους πεις καλημέρα. Θα συμπληρώσεις τους πόντους ώσπου να πεις κύμινο.

Και όλα αυτά χωριά από το πακετάκι του μαιευτηρίου!!!

Μέχρι χθες έβλεπες το καινούργιο GTI στο δρόμο και πίστευες ότι είναι άπιαστο όνειρο, ότι δεν έχεις να τα δώσεις. Νόμιζες ότι η Κούβα είναι μακριά, σχεδόν σε άλλον πλανήτη, αυτόν των εχόντων. Φίλε μου, χθες τα είχες, αλλά δεν το ήξερες. Σήμερα που το ξέρεις, δεν τα έχεις πια. Έγιναν γονική παροχή. Συνήθισε το όσο πιο γρήγορα μπορείς. Η ζωή προχωράει. Κοίτα μπροστά.

Έρχονται πραγματικά καλύτερες μέρες. Και χωρίς να εξαρτάται σχεδόν καθόλου από το τι ψωνίσατε πριν τον ερχομό του παιδιού σας, είναι στο χέρι σου να τις κάνεις τις καλύτερες της ζωής σου!

winners

Συνεχίζεται…

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΩΣ BLOGGER!

Ένα χρόνο και 35 αναρτήσεις μετά, αποφάσισα αντί άλλης ανασκόπησης να μου πάρω μια συνέντευξη.

Συνέντευξη με τον εαυτό μουPhoto courtesy of DORItheGIANT

Να τι είπαμε:

Κωνσταντίνε, σε ξέρω 45-46 χρόνια. Ειλικρινά τώρα, με 11 στην έκθεση στις πανελλήνιες, τι σε έκανε να πιστεύεις ότι είσαι αρκετά καλός στο γράψιμο ώστε να ξεκινήσεις το blogging;

Cherchez la femme, ως συνήθως.

Δηλαδή;

Τόσο η γυναίκα μου, όσο και μια φίλη μου, καθώς και μια υπέρ-διάσημη Ελληνίδα blogger, φαγώθηκαν να γράψω. Είχα κι ένα ενδιαφέρον για επαγγελματικούς λόγους να δω πώς λειτουργεί όλο αυτό, ε και βούτηξα!

Εξάλλου μην ξεχνάς ότι πάντα έγραφα. Αραιά και που και φυσικά αδημοσίευτα, αλλά δε μπορείς να πεις ότι ήταν και η πρώτη φορά που έπιασα “πένα”, έτσι δεν είναι;

Λες για εκείνο το διήγημα των φοιτητικών χρόνων; Αλήθεια, τι απέγινε αυτό;

Τελικά το ξανάγραψα στα αγγλικά με το ψευδώνυμο Dan Brown και τώρα σου κάνω χάρη που σου μιλάω και μάλιστα τσάμπα (γέλια). Δε μπορούσα να βρω πλοκή και το παράτησα. Καλά, τι μού ‘ρθε τώρα; Εκείνο το καουμπόϊκο στην Τρίτη δημοτικού το θυμάσαι; Από πού κι ως πού γουέστερν εγώ που δε μ’ άρεσαν καν; Τρέχα γύρευε…

Πάντως (ένα-ένα μού ‘ρχονται) και στα ραβασάκια δεν ήμουν κακός. Και δεν ήταν και λίγα!

Εντάξει όλα αυτά, αλλά δεν είναι λίγο “περσινά ξινά σταφύλια”; Θέλω να πω, ότι αρκετοί από εμάς όλο και κάτι έχουμε γράψει κάποτε στη ζωή μας, αλλά προφανώς αυτό δε μας είναι αρκετό για να μπούμε στη διαδικασία να γράψουμε δημόσια ούτε, πολύ περισσότερο, αποτελεί ένδειξη απήχησης.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος γι αυτό που λες. Πιστεύω ότι είναι λίγο φαύλος κύκλος. Δηλαδή, όταν μπεις στη διαδικασία αυτού του είδους γραψίματος, ψάχνεις και ψάχνεσαι για ιδέες, έχεις τις κεραίες σου πιο ανοικτές για να μην πω ορθάνοιχτες. Από την άλλη βλέπω ότι όσο περισσότερο γράφω τόσο πιο εύκολο γίνεται, κάπως σα με τον καιρό να μαθαίνεις, να αυτο-εκπαιδεύεσαι. Άρα, μάλλον ο οποιοσδήποτε μπορεί να τα καταφέρει και σίγουρα να το επιχειρήσει. Άλλωστε όλοι εκφραζόμαστε προφορικά. Γιατί όχι και γραπτώς;

Η θεματολογία πάντως είναι πιο προσωπικό θέμα, έτσι δεν είναι;

Ναι, σίγουρα. Εκτός κι αν δουλεύεις σαν ghost writer. (γέλια)

Ναι, αλλά αν και θεωρείσαι μπαμπαδο-blogger, δε σε θυμάμαι πολύ σχετικό και φιλικό με τα παιδιά. Δε ρωτάω αν κάνω λάθος, γιατί ξέρω ότι δεν κάνω!

Δεν κάνεις, όχι. Το “Πού ‘σαι Ηρώδη;” το έχω πει άπειρες φορές. Δε με έλεγες φιλικό προς τα παιδιά ούτε καν πολιτικά ορθό. Από τότε όμως που γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί, η κόρη μου, άλλαξα. Έτσι απλά. Ομολογώ ότι το να γίνω γονιός δεν ήταν κάτι που επεδίωκα και επίσης η περίοδος πριν τη γέννηση ήταν αρκετά αγχωτική. Τελικά όμως πρόκειται για κάτι μοναδικό, συναρπαστικό και καταλυτικό.

Έλεος χαζομπαμπά! Όλο για τα παιδιά μιλάς και γράφεις.

Κατ’ αρχήν αρνούμαι τον τίτλο του χαζομπαμπά. Νομίζω ότι με λες και αυστηρό. Εξάλλου δεν πιστεύω ότι τα παιδιά μου είναι τέλεια ή τα καλύτερα του κόσμου. Η φυσική αδυναμία που τους τρέφω (αλίμονο, πατέρας τους είμαι) έχει να κάνει με το ότι είναι απλώς τα δικά μου παιδιά, αυτά που συναναστρέφομαι συνέχεια, αυτά με τα οποία έμαθα να επικοινωνώ και ν’ αγαπώ.

ΣΤΟΠ! Τι εννοείς “έμαθα ν’ αγαπώ”;

Να σου πω. Εγώ (και το τονίζω γιατί έχω δει άλλους πατεράδες να ξετρελαίνονται με το που βγει το τεστ θετικό), όταν πρωταντίκρυσα το μωρό, ένιωσα μάλλον αμηχανία παρά οτιδήποτε άλλο. Τα συναισθήματα άρχισαν να με κατακλύζουν ζώντας με τα παιδιά και επικοινωνώντας μαζί τους. Σημαντική σημείωση: επικοινωνία είναι και η αντίδραση του νεογέννητου στο άγγιγμά σου ή ο τρόπος που συντονίζεται η ανάσα ή το κλάμα που σταματάει όταν αρχίζεις να το ταΐζεις και πάει λέγοντας. Δεν είναι ανάγκη να μιλάς για τον Καβάφη για να θεωρείς ότι επικοινωνείς. Συνήθως μάλιστα δε χρειάζεται να μιλάς καν! Για σκέψου μια ωραία κοπέλα που απλώς σε κοιτάει με ενδιαφέρον. Σου έχει “μιλήσει” χωρίς να σου πει κουβέντα.

Σωστό κι αυτό.

Αντίθετα λοιπόν με τη μαμά του, δεν ένοιωθα το μωρό εννιά μήνες μέσα μου. Η σχέση μου μαζί του είναι ουσιαστικά εννιά μήνες νεώτερη από εκείνη με τη μητέρα του. Άρα και η αγάπη ήρθε κομματάκι αργότερα.

Και για να επανέλθω στην προηγούμενη σου παρατήρηση, δε θα έλεγα ότι γράφω για τα παιδιά μου. Γράφω για μένα.

Είσαι σίγουρος; Δεν καθορίζει η θεματολογία το για ποιόν γράφεις;

Όχι! Και να σου εξηγήσω γιατί. Πέρα από το ότι υπάρχουν πολλά και πολύ όμορφα παραδείγματα γονιών που το blog τους σε μεγάλο βαθμό είναι ένα ημερολόγιο των πεπραγμένων των παιδιών τους, αν παρατηρήσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις, γράφω τις δικές μου σκέψεις, φυσικά και εξαιτίας της συμβίωσης με τα παιδιά αλλά όχι μόνο. Αυτά σε ότι αφορά τη θεματολογία.

Το “γράφω για μένα” όμως έχει και μια άλλη έννοια. Όταν πιάνομαι από μια σκέψη ή μου έρχεται μια ιδέα, χρειάζομαι κάποιο χρόνο για να την επεξεργαστώ. Σ’ αυτό το διάστημα αναπτύσσεται, αναλύεται (ενίοτε ψυχαναλύεται), μπαίνουν οι σκέψεις μου σε τάξη, οργανώνονται, καταγράφονται, δομούνται, διορθώνονται, ξαναδιαβάζονται και ξαναδιορθώνονται. Αυτό ξέρεις, μπορεί να πάρει χρόνο.

Έτσι, όταν πριν ένα χρόνο ξεκίναγα με την πρώτη μου ανάρτηση δεν είχα ιδέα τι με περίμενε. Να φανταστείς, η πρώτη μου ιδέα για post ουσιαστικά υλοποιήθηκε δέκα μήνες αργότερα γιατί εν τω μεταξύ είχα μπει σ’ έναν πρωτόγνωρο χορό, όπου αφορμές δίνονταν και ιδέες γεννιόντουσαν συνεχώς.

Υποθέτω ότι αυτό μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή, έτσι; Τώρα που γερνάς και ξεχνάς, πώς τα καταφέρνεις; Ζητάς χαρτοπετσέτες και μολύβια από περαστικούς;

Σου υπενθυμίζω ότι είμαστε συνομήλικοι οπότε τη χολή για την ηλικία μου στην επιστρέφω. Επίσης σου θυμίζω ότι ζούμε στο 2013. Ακόμα και από το κινητό μπορώ ανά πάσα στιγμή να έχω πλήρη πρόσβαση στο blog και να κάνω τα πάντα. Έχω δημιουργήσει ολόκληρο post (μαζί με τις φωτογραφίες) αποκλειστικά στο κινητό! Είναι πια τόσο εύκολο!

Ειλικρινά δεν ήξερα πως τα καταφέρνεις, εγώ μέχρι το βράδυ δε θυμάμαι τίποτα.

Με σχεδόν μισό αιώνα στην πλάτη σου τι περιμένεις;

Δε θα σε ακολουθήσω σε αυτόν τον κατήφορο.

Εσύ άρχισες!

Καλά, καλά. Για να ξαναγυρίσουμε στη συζήτησή μας. Δεν καταλαβαίνω, πώς το ότι σου παίρνει κάποιο χρόνο και όλη αυτή η διαδικασία, σχετίζεται με το ότι γράφεις για σένα, όπως λες;

Φαντάσου λοιπόν ότι ανοίγεις μια ντουλάπα στην οποία έχεις μαζέψει κατά καιρούς διάφορα, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, πράγματα…

…σαν τις σοφίτες στα αμερικάνικα θρίλερ…

…ακριβώς. Εκεί διαλέγεις μερικά και φτιάχνεις ένα καινούργιο στολίδι για το σπίτι σου. Και ο χώρος που ζεις αλλάζει, ομορφαίνει και το ντουλάπι-μυαλό αδειάζει και ξεφορτώνεις.

Έτσι για μένα αυτό γίνεται μια εμπειρία προφανώς δημιουργική, αλλά και λυτρωτική, στο βαθμό που βγαίνουν πράγματα που κουβαλάω μέσα μου, αναλυμένα και περισσότερο κατανοημένα από εμένα τον ίδιο. Είναι δηλαδή μια διαδικασία αυτο-κατανόησης. Αυτογνωσίας. Ίσως αυτό δεν είναι άσχετο από τη γενικότερη προσωπική συγκυρία.

Τι εννοείς;

Εννοώ ότι σίγουρα λόγω των παιδιών, αλλά πιθανόν και λόγω ηλικίας, περνάω μια φάση έντονης προσωπικής αλλαγής, ελπίζω προς το καλύτερο. Θα έλεγα ότι μαθαίνω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου, κυρίως κατανοώντας καλύτερα τους γύρω μου. Είναι η εποχή που μετά από σαράντα χρόνια τρέξιμο, πατάς φρένο και σκέφτεσαι: “Για να δω, τι έχω κάνει μέχρι τώρα;” Κοιτάς γύρω σου με ηρεμία, κάθεσαι και αναλογίζεσαι: “Με τι αξίζει πραγματικά ν’ ασχοληθώ από εδώ και πέρα;” Μεγάλα θέματα, αλλά νομίζω ότι σε όλες αυτές τις διαδικασίες το γράψιμο βοηθάει πολύ. Γι αυτό σου ξαναλέω ότι γράφω για μένα.

Όμως τελικά, last but not least που λεν και στο χωριό μου, η πολύ μεγάλη χαρά και ικανοποίηση έχει να κάνει όχι με τα εσωτερικά μου, αλλά με την εμπειρία της κοινότητας που απέκτησα μέσα από το blogging και για την οποία φυσικά δεν είχα την παραμικρή ιδέα όταν ξεκίναγα. Αν και παρακολουθούσα ήδη πολλούς bloggers, μερικούς για χρόνια, ήταν κάτι που δεν το ήξερα και δεν το φανταζόμουν καν.

Ναι, ε; Πολύ ενδιαφέρον αυτό! Για συνέχισε.

Αμάααν! Συγγνώμη, αλλά πρέπει να φύγω. Πάω σπίτι σφαίρα έχει γιατρείο σήμερα η γυναίκα μου και πρέπει να κρατήσω τα παιδιά. Άσε που πρέπει και να ψωνίσω πηγαίνοντας. Τα λέμε άλλη μέρα.

Τι έκανε λέει; Στο καλύτερο; Θα σε σκοτώσω!

Στη θέση σου δε θα το έκανα. Θα πέθαινες κι εσύ!

Σου υπόσχομαι όμως να τα ξαναπούμε πολύ σύντομα. Άντε γειά τώρα!

Και να προσέχεις μην πάθω τίποτα στο μεταξύ…

Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Ω! Γλυκύ μου έαρ.
Γλυκύτατον μου τέκνο,
που έδυ σου το κάλλος.

Η πιο συναισθηματικά φορτισμένη ίσως στιγμή του Θείου Δράματος. Σ’ αυτή τη στροφή, η Παναγία δε θρηνεί ούτε το Χριστό, ούτε τον Υιό του Θεού. Στα δικά μου αυτιά ακούγεται ο θρήνος της μάνας, μιας οποιασδήποτε μάνας, ίσως και πατέρα, μπροστά στο χαμένο παιδί του.

mourn

Ο αβάσταχτος πόνος του να χάνεται το σπλάχνο σου πριν από εσένα. Ο λόγος πάντα είναι αδιάφορος. Είτε είναι ένας Ιούδας, είτε μια αρρώστια, είτε ένα ατύχημα, είτε μια σφαίρα, είτε η πείνα δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο. Έχει συμβεί ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στη ζωή ενός γονιού. Το απολύτως απευκταίο. Ένα μεγάλο κενό, μια μαύρη τρύπα ρουφάει όνειρα, χαρές, προσδοκίες, φως. Ένα βίαιο κόψιμο του βλασταριού που μέχρι πριν λίγο τεντονόταν πιο ψηλά από σένα προς τον ουρανό. Μια άνοιξη χαμένη. Το καλοκαίρι που δε θά ‘ρθει ποτέ. Το τέλος της ζωής. Η απόλυτη απώλεια. Συγκλονιστική, συντριπτική και πολλές φορές, δικαιολογημένα, αβάσταχτη…

Έτη φωτός μακριά, σ’ ένα άλλο σύμπαν, υπάρχουν οι στιγμές που ζούμε με τα παιδιά μας. Δεν έχει καν σημασία αν είναι χαρούμενες, κουραστικές, βαρετές, συναρπαστικές. Είναι απλώς οι στιγμές που είμαστε μαζί, που είναι μαζί μας. Η κάθε μια μοναδική, χωρίς επιστροφή. Όλες πολύτιμες, δωρισμένες και φωτισμένες από αυτά τα υπέροχα πλάσματα με το λαμπερό βλέμμα και την καθαρή καρδιά. Μια καθημερινή ανά(σ)ταση που δε μας τη χρώσταγε κανείς. Ρουφήξτε τες, αγαπήστε τες, ΖΗΣΤΕ ΤΕΣ!

image