ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΟΣ

Κυπαρίσσι Λακωνίας, αξημέρωτα πριν από μία εβδομάδα. Διακοπές (λίγες).

Ανοίγω τα μάτια. Η καρδιά γρονθοκοπάει το στήθος. Κλάσματα δευτερολέπτων πριν έβλεπα την κόρη μου να πέφτει από ψηλά και σκοτώνεται… Ξύπνιος για τα καλά πια, πήγα κοντά της, έσκυψα, την αγκάλιασα όπως μπορούσα έτσι που ήταν ξαπλωμένη και κοιμότανε και τη φίλησα στο μάγουλο. Σκυφτός σαν προσκυνητής. Η πολλή ένταση πέρασε, μου είχε μείνει όμως μια γριζαμάρα, ένα πλάκωμα. Η νύκτα με απέτρεπε να βγώ έξω να αγναντέψω ή να πάω καμμιά βόλτα δίπλα στη θάλασσα.

night_by_the_sea

Έτσι, ουσιαστικά μόνος μέσα στο δωμάτιο, μπήκα στο ίντερνετ κι άρχισα να διαβάζω τις τελευταίες αναρτήσεις μιας αγαπημένης μου Ελληνίδας μπλόγκερ. Θα έλεγα μαμάς-μπλόγκερ, αλλά έχει σημασία; Διάβαζα απλώς τις σκέψεις και το μοίρασμα κάποιου που μιλάει για την πραγματική ζωή, το πώς είναι η καθημερινότητα ενός “απλού” ανθρώπου. Ενός ανθρώπου με πάθος, που ζορίζεται, που χαίρεται, που μοιράζεται, που δημιουργεί, που απογοητεύεται, που γοητεύεται, που αγαπάει, που φροντίζει, που έχει ανάγκη να τον φροντίζουν, να τον αγαπάνε, να τον προσέχουν. Ενός ανθρώπου που μαζεύει εμπειρίες από τα καλά και τα κακά και φαίνεται ότι προσπαθεί παλεύοντας κάτι να τις κάνει, να πάει παρακάτω. Έτσι ξέφυγα και ξαναχαμογέλασα. Την ευχαρίστησα νοητά και μετά από λίγο ξανακοιμήθηκα.

Σκέφτομαι ότι αυτό είναι ίσως το πιο κοινό χαρακτηριστικό όσων γονέων γράφουν με αφορμή την ιδιότητά τους αυτή. Η ανακάλυψη της ζωής όπως πραγματικά είναι με τους αγώνες της, τις ήττες και τους θριάμβους της.

Έχω καιρό να γράψω. Μια σειρά από γεγονότα άλλα μικρά, άλλα μεγάλα, άλλα προσωπικά, άλλα όχι, με έχουν αποκαρδιώσει κάπως. Στις διακοπές συνειδητοποίησα ότι δεν έχει τόσο σημασία το τι κάνεις εκεί που πας, αλλά το τι δεν κάνεις από αυτά που σε φορτώνουν εδώ. Κυρίως σταματάς να ασχολείσαι με όλους αυτούς τους απίθανους τύπους που καταλαμβάνουν τη δημόσια σφαίρα παρουσίας ενώ στην πραγματικότητα το τελευταίο που γνωρίζουν είναι το πως να επικοινωνούν με τους γύρω τους. Η ανικανότητα τους εκκωφαντική, αδυνατούν να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Συνήθως ακάματοι και παντογνώστες. Πάντα επιπλέοντες φελλοί.

Από την άλλη διαβάζω εδώ μέσα ιστορίες ανθρώπων που είναι πάνω από τα παιδιά τους και προσπαθούν συνέχεια για το καλύτερο. Όπως το καταλαβαίνει ο καθένας, τι σημασία έχει; Είναι άνθρωποι που μάχονται. Μάνες που παλεύουν με την απώλεια, γονείς που έμειναν χωρίς ταίρι. Άνθρωποι που ξανασηκώνονται με τεράστια βάρη στους ώμους τους. Γενναίοι και γενναιόδωροι που μοιράζουν την αγάπη και τη στοργή τους σε “ξένα” παιδιά μαζί με τα δικά τους.

people_together

Στέκομαι ανάμεσά τους σαστισμένος. Απογοητευμένος από τους ασήμαντους “μεγάλους”, γοητευμένος από τους μικρούς, απλούς και σημαντικούς. Τελικά αυτοί οι δεύτεροι είναι οι κόκκοι της ζωής, η σκόνη που γίνεται χώμα και το χώμα χωράφι και το χωράφι σοδειά και η σοδειά ένα φαΐ που μοιράζονται γύρω από ένα τραπέζι άνθρωποι αγαπημένοι. Οι άλλοι αχνά σύννεφα που δε σκιάζουν ούτε βρέχουν. Που από μακριά φαίνονται σαν βράχοι αλλά είναι κενά και περνάς εύκολα από μέσα τους στροβιλίζοντάς τα. Μόνο κάπου κάπου αντανακλούν το ξένο φως του ηλιοβασιλέματος και καμαρώνουν για τη δανεική ομορφιά πριν χαθούν στη νύχτα για πάντα.

Advertisements