ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ!

Όσοι έχουν μεγαλύτερα παιδιά μάλλον τους έχουν γνωρίσει ήδη. Από το όνομα φαίνεται ότι είναι κατά πάσα πιθανότητα αφρικανικής καταγωγής και μάλιστα στην πιο τυπική της έκφραση. Είναι ζευγάρι και εμφανίζονται ανάλογα με το ποιος από εμένα ή/και τη γυναίκα μου είμαστε παρόντες. Αν δηλαδή είμαστε και οι δύο εμφανίζονται και οι δύο, αν είναι μόνο εγώ το αγόρι, αν είναι μόνο η γυναίκα μου το κορίτσι.

Εδώ και λίγο καιρό λοιπόν, «πάμε πακέτο» με το Μπαμπακίτα και τη Μαμακίτα. Η αλήθεια είναι πως δεν τους έχουμε δει ακριβώς, αλλά αφού τους φωνάζει δυνατά και με επιμονή η κόρη, προφανώς και υπάρχουν. Είναι γνωστό και αποδεκτό ότι τα παιδιά έχουν σαφώς μεγαλύτερη αντίληψη από εμάς τους μεγάλους.

look_daddy

Εμείς μπορεί να μην τους βλέπουμε, κάνουμε όμως ότι απαντάμε εκ μέρους τους και το περίεργο είναι ότι πιάνει! Έτσι ή εγώ γίνομαι ο Μπαμπακίτα ή η μαμά μας η Μαμακίτα και η συζήτηση συνεχίζεται. Αλίμονο μόνο στους άλλους παρευρισκομένους γιατί ξέχασα να σας πω, αυτή η συζήτηση όταν λαμβάνει χώρα σε δημόσιο χώρο, π.χ. παραλία, έχουμε και μία απόσταση μεταξύ μας, άρα μιλάμε δυνατά κι εμείς για να ακουγόμαστε.

Δεν τα λέω αυτά για ν’ απολογηθώ για την ενόχληση των τρίτων. Την αυτοκριτική μου κάνω. Πριν γίνω κι εγώ “Μπαμπακίτα” οι αντίστοιχες εμπειρίες μου ως τρίτου ήταν πηγές δυσφορίας και δυστυχίας. Έβλεπα πιτσιρίκια να διαλαλούν το κάθε τι που έκαναν και χαζο-γονείς να απαντούν. Μα καλά, σκεφτόμουν, δε βλέπουν ότι αυτό που κάνει το βλαστάρι τους είναι μια χαζομάρα και μισή. Δεν καταλαβαίνουν πόσο εκνευριστικό είναι; Γιατί δεν του λένε “σιγά το πράγμα, Κωστάκη. Σταμάτα να φωνάζεις, ενοχλείς τον κόσμο. Μια κλωτσιά στο κύμα δεν είναι δα και πτυχίο πανεπιστημίου. Πάψε επιτέλους! Αλλιώς σε παίρνω και φεύγουμε από δω.”

kick_a_wave

Μέχρι που κλώτσησε το δικό μου παιδί το κύμα. Τότε κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι οτιδήποτε που ο μικρός αυτός ανθρωπάκος κάνει για πρώτη φορά, γι αυτόν τον ίδιο. Ότι είναι το πρώτο βήμα μιας εξέλιξης που μπορεί να καταλήξει κάποτε στην κίνηση μιας μπαλαρίνας πάνω στη σκηνή ή σε ένα βήμα πάνω στη σελήνη. Κι αυτοί κάποτε ένιωσαν περήφανοι που πρωτο-κλώτσησαν ένα κύμα, ένα ντενεκεδάκι, που πήδηξαν από το τελευταίο σκαλοπάτι και μετά από το προτελευταίο και μετά και μετά… Δε διανοούμαι πια ν’ αποπάρω ένα παιδάκι επειδή εγώ θεωρώ τα κατορθώματα του, που δε μπορώ καν να συλλάβω πως φαντάζουν στα μάτια του, δεδομένα, απλοϊκά, εύκολα. Επειδή αισθάνεται περήφανο γι αυτά και ζητάει την προσοχή και την επιβεβαίωση αυτών που θεωρεί σημαντικούς (για πόσο ακόμα άραγε;).

Δε νοιώθω καν την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη για την σχεδόν σίγουρη ενόχληση των άλλων. Αναρωτιέμαι όμως μήπως θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τον εαυτό μου που έχω σταματήσει εδώ και καιρό να “κλωτσάω το κύμα”, να δοκιμάζω καινούργια πράγματα, να ψάχνω τα όρια μου, να βρίσκω αφορμές να φωνάξω κι εγώ σε κάποιον “Μπαμπά, κοίτα!” ή “Μαμά, κοίτα!” έστω και νοερά.

Advertisements