ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ!

Όσοι έχουν μεγαλύτερα παιδιά μάλλον τους έχουν γνωρίσει ήδη. Από το όνομα φαίνεται ότι είναι κατά πάσα πιθανότητα αφρικανικής καταγωγής και μάλιστα στην πιο τυπική της έκφραση. Είναι ζευγάρι και εμφανίζονται ανάλογα με το ποιος από εμένα ή/και τη γυναίκα μου είμαστε παρόντες. Αν δηλαδή είμαστε και οι δύο εμφανίζονται και οι δύο, αν είναι μόνο εγώ το αγόρι, αν είναι μόνο η γυναίκα μου το κορίτσι.

Εδώ και λίγο καιρό λοιπόν, «πάμε πακέτο» με το Μπαμπακίτα και τη Μαμακίτα. Η αλήθεια είναι πως δεν τους έχουμε δει ακριβώς, αλλά αφού τους φωνάζει δυνατά και με επιμονή η κόρη, προφανώς και υπάρχουν. Είναι γνωστό και αποδεκτό ότι τα παιδιά έχουν σαφώς μεγαλύτερη αντίληψη από εμάς τους μεγάλους.

look_daddy

Εμείς μπορεί να μην τους βλέπουμε, κάνουμε όμως ότι απαντάμε εκ μέρους τους και το περίεργο είναι ότι πιάνει! Έτσι ή εγώ γίνομαι ο Μπαμπακίτα ή η μαμά μας η Μαμακίτα και η συζήτηση συνεχίζεται. Αλίμονο μόνο στους άλλους παρευρισκομένους γιατί ξέχασα να σας πω, αυτή η συζήτηση όταν λαμβάνει χώρα σε δημόσιο χώρο, π.χ. παραλία, έχουμε και μία απόσταση μεταξύ μας, άρα μιλάμε δυνατά κι εμείς για να ακουγόμαστε.

Δεν τα λέω αυτά για ν’ απολογηθώ για την ενόχληση των τρίτων. Την αυτοκριτική μου κάνω. Πριν γίνω κι εγώ “Μπαμπακίτα” οι αντίστοιχες εμπειρίες μου ως τρίτου ήταν πηγές δυσφορίας και δυστυχίας. Έβλεπα πιτσιρίκια να διαλαλούν το κάθε τι που έκαναν και χαζο-γονείς να απαντούν. Μα καλά, σκεφτόμουν, δε βλέπουν ότι αυτό που κάνει το βλαστάρι τους είναι μια χαζομάρα και μισή. Δεν καταλαβαίνουν πόσο εκνευριστικό είναι; Γιατί δεν του λένε “σιγά το πράγμα, Κωστάκη. Σταμάτα να φωνάζεις, ενοχλείς τον κόσμο. Μια κλωτσιά στο κύμα δεν είναι δα και πτυχίο πανεπιστημίου. Πάψε επιτέλους! Αλλιώς σε παίρνω και φεύγουμε από δω.”

kick_a_wave

Μέχρι που κλώτσησε το δικό μου παιδί το κύμα. Τότε κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι οτιδήποτε που ο μικρός αυτός ανθρωπάκος κάνει για πρώτη φορά, γι αυτόν τον ίδιο. Ότι είναι το πρώτο βήμα μιας εξέλιξης που μπορεί να καταλήξει κάποτε στην κίνηση μιας μπαλαρίνας πάνω στη σκηνή ή σε ένα βήμα πάνω στη σελήνη. Κι αυτοί κάποτε ένιωσαν περήφανοι που πρωτο-κλώτσησαν ένα κύμα, ένα ντενεκεδάκι, που πήδηξαν από το τελευταίο σκαλοπάτι και μετά από το προτελευταίο και μετά και μετά… Δε διανοούμαι πια ν’ αποπάρω ένα παιδάκι επειδή εγώ θεωρώ τα κατορθώματα του, που δε μπορώ καν να συλλάβω πως φαντάζουν στα μάτια του, δεδομένα, απλοϊκά, εύκολα. Επειδή αισθάνεται περήφανο γι αυτά και ζητάει την προσοχή και την επιβεβαίωση αυτών που θεωρεί σημαντικούς (για πόσο ακόμα άραγε;).

Δε νοιώθω καν την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη για την σχεδόν σίγουρη ενόχληση των άλλων. Αναρωτιέμαι όμως μήπως θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη από τον εαυτό μου που έχω σταματήσει εδώ και καιρό να “κλωτσάω το κύμα”, να δοκιμάζω καινούργια πράγματα, να ψάχνω τα όρια μου, να βρίσκω αφορμές να φωνάξω κι εγώ σε κάποιον “Μπαμπά, κοίτα!” ή “Μαμά, κοίτα!” έστω και νοερά.

Advertisements

14 thoughts on “ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ!

  1. Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το να βλέπεις την περηφάνεια στα μάτια των μικρών παιδιών όταν κάνουν κάποιο “κατόρθωμα” και το δείχνουν στους γονείς τους! Ανυπομονώ να γίνω κι εγώ Μαμακίτα!

  2. talibanoula says:

    αχ αυτό που μας ξανακάνουν παιδιά ειναι οτι ωραιοτερο εχω παθει απο την στιγμη που εγινα μαμα! ας λενε οι γυρω οτι θελουν, ας ενοχλουνται οσο θελουν..εγω και εσύ και όλοι οι γονείς ξέρουμε ότι θα ρθει και η σειρά τους και τότε θα έχουν και αυτοί αυτό το σχεδόν μόνιμο χαμόγελο, σαν του ερωτευμένου! Αν πάλι η σειρά τους ήρθε και πέρασε ανεπιστρεπτί και απλά δεν θυμούνται…απλά λυπάμαι!

    • apotingonia says:

      Αναρωτιέμαι κι εγώ πολλές φορές πόσα, απ’ όλ’ αυτά που κάθε μέρα μας κάνουν εντύπωση και μας κάνουν να σκεφτόμαστε κάτι καινούργιο και να βλέπουμε τα πράγματα από άλλη σκοπιά, θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη. Μήπως και σε μας περάσουν και είναι σα να μην ακούμπησαν; Ποιος ξέρει…

  3. Πόσο καλά κάνεις και τα λες … πολλές φορές κι εγώ ξεχνάω πως αυτό που φαίνεται χαζό ή απλοϊκό σε μένα είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα για το παιδί μου … Αυτή η μαμακοίτα είναι παντού, είναι γεγονός!
    Το αν με κρίνουν οι γύρω ως χαζομαμά, αδιάφορη, αυστηρή ή τρελή, καθόλου δε με νοιάζει. Με νοιάζει όμως αν ενοχλούνται και πάντα έχω το νου μου να μη γίνεται η δική μου διασκέδαση – με ότι κι αν σημαίνει αυτό, ακόμη και το παιδί μου που φωνάζει από ευτυχία – βάρος σε άλλους.
    Όλγα

    • apotingonia says:

      Όλγα, κατ’ αρχήν welcome to the (bloggo)club!
      Εννοείται ότι κοιτάμε λίγο και τους υπόλοιπους αναξιοπαθούντες παρόντες, αλλά με λίγο μεγαλύτερη ελαστικότητα στη συνείδησή μας!

      • ευχαριστώ για τα καλωσορίσματα!
        Πάνω κάτω τελικά συμφωνούμε μάλλον, ναι! Ελαστικότητα είναι η σωστή λέξη. 🙂

  4. gorgw says:

    Κι εγώ που είχα την εντύπωση οτι πρόκειται για Βραζιλιάνους…πριν λίγο καιρό έλεγε οτι θα μπορούσα να κάνω μεγάλη καριέρα ως mamakita αλλά και ως mamasiko στις βραζιλιάνικες σειρές..όσο για τις ενοχλήσεις τρίτων, εξαρτάται που βρίσκεσαι και για ποιόν λόγο. Θυμάμαι όμως καλά πως μου φαινόντουσαν αυτές οι παιδικές φωνές πριν κάνω εγώ παιδί και παραδέχομαι οτι είναι μια απο τις μεγαλύτερες μεταλλάξεις τις οποίες έχω υποστεί…είναι καλό να ξέρεις και τις δυο πλευρές για να ζυγίζεις τις καταστάσεις. Οπότε και η mamakita να διασωθεί ως είδος και οι υπόλοιποι να μην ενοχλούνται.

    • apotingonia says:

      Μετάλλαξη! Ναι αυτό είναι. Συμφωνώ απόλυτα. Είμαστε μεταλλαγμένοι!
      Νομίζω πάντως πως αν ήταν βραζιλιάνα θα την έλεγαν mamatsita ή κάτι τέτοιο με την ανάλογη βαριά βραζιλιάνικη προφορά.

  5. Αγαπημένε Αφρικανέ φίλε! Με έκανες και γέλασα πάλι, με αυτή την ιδιαίτερη γονεική σου καταγωγή….Αφρικανή κι εγώ εδώ και χρόνια και δεν το είχα σκεφτεί έτσι μέχρι τώρα. Συμφωνώ και το ξέρεις πόσο λατρεύω αυτά τα μικρά ανδραγαθήματα και το πόσο σημαντικοί είμαστε εμείς που έχουμε την μοναδική τιμη να τα βλέπουμε. Λυπάμαι για το κλέισιμο…μα είμαι σίγουρη πως αν πεις “μαμακοίτα”… η δική σου Αφρικανή θα χαμογελάσει από μακριά καθώς δεν έχει σταματήσει ποτέ να σε κοιτάζει. Με συγκίνησες πάλι. Καλη σου μέρα…

  6. χαρα says:

    τι τελεια που γραφεις…στο εχω ξαναγραψει..αυτη τη δυσφορια που βλεπεις στα ματια των αλλων την διεκρινα πολυ προσφατα στο καραβι επιστροφης μας απο διακοπες..ενα κοριτσακι 3 χρονο εκλαιγε και γκρινιαζε πολυ γοερα λογω κουρασης και επειδη ηθελε να κοιμηθει…συνεπιβατες μουρμουριζαν μετα απο λιγο….πω,πω <>>μας εσκασε αντε να κοιμηθουμε>>>
    αραγε ποσα θα εχουν πει και για τη δικη μου κορη που ειναι ολο μαμα κοιτα αυτο ,μαμα εκανα αυτο και το λεει και αρκετα δυνατα…αλλα ξερεις δεν με νοιαζουν οι σκεψεις των αλλων.με ενδιαφερει να το κοριτσακι μου να ξερει οτι προσεχω καθε καινουργιο κατορθωμα της και οτι ειμαι για αυτην περηφανη για καθετι που καταφερνει….
    καλο υπολοιπο καλοκαιριου φηφιακε φιλε!!!

    • apotingonia says:

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν να σέβονται τους άλλους, αλλά νομίζω ότι χρειάζεται κι εμείς οι μεγάλοι να μάθουμε να σεβόμαστε ότι και τα παιδιά είναι αυτό,παιδιά.
      Όσο για το υπόλοιπο καλοκαίρι, είναι πια παρελθόν…

  7. Εμείς για την ώρα είμαστε στη φάση που παίρνουμε τηλέφωνα για να ενημερώσουμε ότι το μωρό έπιασε τα πόδια του, έκανε καινούριο ήχο, έκανε κακά κλπ!! Ωραία μου ακούγεται και η επόμενη πίστα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s