ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΤΥΠΙΣΣΑ

Δεν έχει σημασία αν είναι Σεπτέμβριος, Νοέμβριος ή Ιανουάριος. Χρειάζεται μόνο ο καιρός να είναι καλός. Να ξέρεις την πόλη. Να έχεις περπατήσει στα ίδια πεζοδρόμια ξανά και ξανά. Ν’ αναγνωρίζεις το ιδιαίτερο στον τόπο σου χρώμα του σούρουπου. Να μπορείς ν’ αφουγκράζεσαι τη σιωπή της νέας νύχτας.

Athens_dusk

Τότε αν είσαι προσεκτικός μπορεί να καταφέρεις να νοιώσεις, μια συχνά ανεπαίσθητη, ριπή φρεσκάδας να σκίζει τον αέρα. Δεν έχει σημασία αν είναι Σεπτέμβριος, Νοέμβριος ή Ιανουάριος. Φτάνει στα ξαφνικά από μακριά. Είναι η μυρωδιά της άνοιξης. Που έρχεται πάντα. Είναι το μπουμπούκι της νεραντζιάς στο πεζοδρόμιο που θ’ ανθίσει. Είναι η βόλτα χωρίς το βάρος του παλτού. Είναι τα βήματα που γίνονται λιγότερο βιαστικά. Είναι το βράδυ της περιφοράς του Επιταφίου. Είναι η γωνία του πάρκου, κάποτε. Είναι η μακρύτερη πιο φωτεινή ανάσα που παίρνει η μέρα. Είναι η βόλτα με τ’  αυτοκίνητο ανοικτό. Είναι το πεντακάθαρο φεγγάρι πάνω σε μια ταράτσα της παλιάς πόλης.

Είναι η υπόσχεση πως όλα θα ξαναρχίσουν. Δεν έχει σημασία αν είναι Σεπτέμβριος, Νοέμβριος ή Ιανουάριος. Η άνοιξη είναι από τις τύπισσες που ξέρουν να κρατάνε πάντα τις υποσχέσεις τους.

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΣΤΙΓΜΗ (ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ)

Παραμονή Χριστουγέννων. Μεσημεράκι πια. Κτυπάει το κουδούνι. Άλλη μια παρέα παιδιών για τα κάλαντα. Δεν ανοίγω εγώ. Ξαφνιάζομαι καθώς το σπίτι πλημμυρίζει από πανέμορφες φωνές. Ακούγονται σαν ηχογραφημένη παιδική χορωδία. Τόσο ωραία! Τρέχω να δω ποια είναι αυτά τα παιδιά.

black_and_white

Μπροστά-μπροστά είναι δυο μπόμπιρες με τα τριγωνάκια τους γύρω στα 6-7. Από πίσω δύο κοριτσάκια που τους περνάνε ένα κεφάλι και. Όμορφα παιδιά το καθένα με τον τρόπο του. Όλα χαρούμενα και καλοντυμένα, σαν καρτ-ποστάλ. Σπάνια μελωδικές φωνές για κομπανία γειτονιάς, τραγουδάνε ολόσωστα τα κάλαντα χωρίς φάλτσα, περικοπές κι “εκπτώσεις”. Ολόκληρα. Εξάλλου δε μου πήγαινε και να τα διακόψω. Πιο εύκολα θα τα έβαζα να τα ξαναπούνε. Μου έφτιαξαν την καλή διάθεση της ημέρας ακόμα περισσότερο.

Ευχαρίστησαν με φυσική ευγένεια, ικανοποιημένα για το χαρτζιλίκι και έφυγαν χαμογελώντας. Το ένα κοριτσάκι ήταν σταρένιο με μαύρα μακριά κατσαρά μαλλιά. Ήταν η “παραφωνία”. Γιατί τα άλλα τρία παιδιά ήταν μαυράκια! Και για όσους τυχόν αναρωτηθούν, τα Ελληνικά τους ήταν άψογα! Προφανώς η μητρική ή η πατρική τους γλώσσα.

Δεν ξανακτύπησε το κουδούνι εκείνη τη μέρα. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε.

Καλό ξεστόλισμα οι τελευταίοι. Και του χρόνου!

Η ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ

“Εγγλεζάκι”

Το παρατσούκλι μου στην οικογένεια. Όχι λόγω καμμιάς καταγωγής από τη Γηραιά Αλβιώνα, αλλά λόγω της πανθομολογούμενης καταγωγής των φυσικών μου χαρακτηριστικών από το σόϊ της μητέρας μου. “Εγγλεζακι” ήταν το υποκοριστικό του πατρωνύμου της. Έτσι χαρακτηρίστηκα, έτσι μεγάλωσα. Έτσι έμαθα να πιστεύω για τον εαυτό μου. Ότι μοιάζω με τη μητέρα μου. Σιγά σιγά όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στο χαρακτήρα. Άλλωστε, βλέποντας με θαυμασμό τη μητέρα μου, τους παππούδες μου, τους θείους μου, ένοιωθα ότι είχα πολλούς λόγους να φέρω το “Εγγλεζάκι” ως τίτλο τιμής. Όλ’ αυτά χάρις σε μία λέξη!

cocoon

Μέχρι που ήρθε ο καιρός που έπαψα να είμαι πια παιδί και μπόρεσα πια, από απόσταση και πιο ψύχραιμα, να κάνω τις αποτιμήσεις μου, προσπαθώντας να καταλάβω καλύτερα τον ίδιο μου τον εαυτό. Και μετά να κατανοήσω, όσο είναι δυνατόν, το τι παράδειγμα είμαι εγώ και τι μπορεί να είμαι (θετικά ή αρνητικά) για τα δικά μου παιδιά. Έτσι παρά την ταμπέλα του παιδιού της μαμάς, μεγαλώνοντας και παρατηρώντας με, είδα να μεταμορφώνομαι σε κάτι πολύ πιο κοντά σ’ αυτό που ήταν ο πατέρας μου. Ιδίως όταν έγινα κι εγώ πατέρας. Φυσικά δεν έπαψα ποτέ να είμαι και “Εγγλεζάκι”. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Εξάλλου πολλά χαρακτηριστικά τους ήταν κοινά. Και να μην ήταν κάποτε, μετά από πενήντα και χρόνια αγαπημένου γάμου συν αρκετά σχέσης, όλο και κάπου θα μοιάζανε και θα ταιριάζανε.

Αλλά να, ήταν σαν το “Εγγλεζάκι” να ήταν απλώς ένα κουκούλι. Αυτό που φαινόταν εξωτερικά. Στο εσωτερικό όμως, η εξέλιξη ήταν αρκετά διαφορετική. Μια χρυσαλλίδα περίμενε την κατάλληλη ώρα για να βγει προς τα έξω, διαρρηγνύοντας ένα στερεότυπο χρόνων. Ένας άλλος χαρακτήρας που ήταν υπομονετικά προορισμένος κάποτε να εκδηλωθεί και μάλλον να επικρατήσει.

butterfly

Και το μαγικό είναι, ότι τελικά ήμουν ποτισμένος από το παράδειγμα ενός ανθρώπου χωρίς ποτέ ο ίδιος να έχει αποπειραθεί να μου επιβάλλει τρόπο ή άποψη. Δε θυμάμαι να κάθισε να με “διδάξει” ούτε μια φορά. Με άφηνε όμως πάντα να είμαι δίπλα του, αγόγγυστα. Ακόμα κι όταν μαστόρευε και μπερδευόμουν στα πόδια του. Κι όταν διάβαζε την εφημερίδα του κι όταν μίλαγε με τους φίλους του. Όταν πότιζε, όταν ξυριζόταν. Όταν τον ρώταγα στ’ αυτί γιατί δεν έπαιζε έτσι ή αλλιώς τα χαρτιά του στις ενδο-οικογενειακές μπιρίμπες. Μ’ άφηνε να δοκιμάζω κι ας ήξερε ότι τα χέρια ή η εμπειρία μου ήταν ακόμα “μικρά” για να τον μιμηθούν με επάρκεια. Δεν αρνήθηκε ποτέ να παίξει μαζί μου επιτραπέζια ή να κλωτσήσει μια μπάλα. Δεν βαρυγκώμησε ποτέ όταν καθόταν από πάνω μου για να διαβάσω την αριθμητική κι εγώ χάζευα. Δεν τον άκουσα ποτέ να βλαστημάει που έπρεπε να με συνοδεύει μικρό μαθητή στα διάφορα φροντιστήρια με τα πόδια ή το τρόλεϊ, ούτε ακόμα όταν με έτρεχε, στρατιώτη πια, αξημέρωτα στην άλλη άκρη της Αθήνας για να προλάβω το πρώτο λεωφορείο για τη μονάδα. Δε μπορώ να μην τον μνημονεύω καθημερινά. Εξάλλου έχω κάτι απ’ αυτόν που κάνει αδύνατον το να τον ξεχάσω. Αλλά γι αυτό θα σας μιλήσω μιαν άλλη φορά.

FatherSon

Δε θα πάψω ποτέ να είμαι η αθανασία και των δύο μου γονιών, τους χωράω και τους δύο. Το ίδιο δεν είναι και τα δικά μου παιδιά; Αυτό τελικά δεν είναι η διαιώνιση; Μικροί σπόροι όλων των προγόνων μας που κουβαλάμε μέχρι να τους περάσουμε στην επόμενη γενιά στη σκυταλοδρομία της ζωής. Χωρίς ταμπέλες. Χωρίς προκαταλήψεις.

Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΡΚΑ!

Καλημέρα! Καλή χρονιά! (που πολύ αμφιβάλλω δηλαδή)

Celebration

Νά ‘μαστε λοιπόν στον καινούργιο χρόνο…

Γιατί λοιπόν κάθε φορά υποδεχόμαστε το νέο χρόνο με την αγωνία ανυπόμονου ερωτευμένου στημένου στο ραντεβού του και περιμένουμε πώς και πώς να στείλουμε τον προηγούμενο στον αγύριστο; Γιατί ο νέος χρόνος απεικονίζεται σαν ένα γλυκό μωρό κι ο παλιός σαν ένα χούφταλο που αποχωρεί κλωτσηδόν; Γιατί ποτέ δε λέμε “Αχ! ας μην τέλειωνε αυτός ο χρόνος! Ας κρατούσε μερικούς μήνες ακόμα”;

Και για πέστε μου: αυτός που ξαποστέλνουμε δεν είναι ο ίδιος που με τόση λαχτάρα αναμέναμε πριν ένα χρόνο ακριβώς; Θυμάστε; Ναι, ναι, αυτόν που υποδεχτήκαμε πέρσι με φιλιά, αγκαλιές, προπόσεις και χαμόγελα; Και σάμπως το ίδιο δεν παθαίνουμε δεκαετίες τώρα; Πώς μας πείθει κάθε φορά αυτός ο κερατάς ότι άλλαξε; Λέμε για το “δις εξαμαρτείν”. Αμ μετά το δεκάκις, εικοσάκις και δε συμμαζεύεται πώς να μας πει κανείς; Στόκους, τούβλα; Γιατί μετά από τέτοιο εμπαιγμό, κάθε χρόνο, για όσα χρόνια κουβαλάει ο καθένας μας στην πλάτη του, το να σε λένε απλώς “ουκ σοφό”, το λες και φιλοφρόνηση.

Μήπως ο νέος χρόνος τελικά είναι μεγάλη μάρκα. Όχι με τη μάγκικη έννοια του όρου. Για μάρκα, όπως λέμε brand στο χωριό μου, μιλάω. Καλά, που πήγε το μυαλό σας; Μμμμ, για σκεφτείτε το λίγο. Τι είναι αυτός ο νέος χρόνος; Είναι ένα brand που σηματοδοτείται από τις ελπίδες, τα όνειρα, τα σχέδια και τις επιθυμίες του καθενός μας. Tις βάζουμε σ’ ένα ιδεατό κουτάκι και το ονομάζουμε “Νέο έτος”. Όπως βάζεις ζάχαρη, βούτυρο, αυγά κι αλεύρι σε μια φόρμα και το ονομάζεις κέϊκ (τη δοσολογία δεν την έχω πρόχειρη, sorry). Πανίσχυρο brand, ακαταμάχητη υπόσχεση! Σας το ξαναλέω, είναι πολύ μεγάλη μάρκα!

Αν είναι έτσι, τότε ο “παλιός ο χρόνος” που πάει κι ας γιορτάσουμε παιδιά, τι σόϊ μάρκα είναι; Ε! λοιπόν, δεν είναι μάρκα! Δεν έχει τη χάρη του νέου του ωραίου. Είναι ο παλιός κι είναι αλλιώς, δηλαδή κάτι πολύ πιο μπανάλ. Είναι αυτό που σ’ οποιοδήποτε project (που λέμε και στο χωριό μου) ονομάζουμε απολογισμό. Είναι  το κοίταγμα στον καθρέφτη, η σύγκριση με το τι είχε το κουτάκι-λίστα πριν δώδεκα μήνες και τι καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε. Σχεδόν πάντα είναι πολύ λιγότερα απ’ όσα υπολογίζαμε. ΟΚ, συμβαίνουν και θαύματα (όχι σε μένα πάντως). Γι αυτό σας λέω: να σας ευχηθώ καλή χρονιά με την καρδιά μου. Τσάμπα είναι. Αλλά μεταξύ μας, πολύ αμφιβάλω.

looking_in_the_mirror

Εγώ το συμπαθώ τον παλιό το χρόνο. Είναι ένας κουτσός που τρέχει κατοστάρι με τον Μπόλτ. Τι ελπίδα έχει; Είναι από χέρι χαμένος. Και ακούει και τα σχολιανά του στο τέλος. Λες και φταίει αυτός που γεννήθηκε κουτσός. Λες και φταίει αυτός που φέτος ξεκινάς με σχέδια να πας γυμναστήριο, να μάθεις κινέζικα, ν΄αλλάξεις αυτοκίνητο, να τρελαθείς στο σεξ και να διαβάσεις τα άπαντα των αρχαίων Ελλήνων. Λες και φταίει αυτός που δε σου κόβει να σκεφτείς ότι ποτέ δεν είναι όλα ρόδινα. Όλο και κάποια προαγωγή θα χάσεις (ενίοτε και ολόκληρη τη δουλειά σου), όλο και κάποιος θ’ αποφασίσει να κάνει παρτίδα με άλλη/άλλον, όλο και κάποια μετοχή θα πάει ανάποδα, όλο και κάποιος καινούργιος φόρος θα κάνει το γκλάμουρ τριήμερο στη Μύκονο, εναλλακτική πεζοπορία στην Πάρνηθα, όλο και κάποιο μερεμέτι θα χρειαστεί εκτάκτως το σπίτι ή το αυτοκίνητο ή, ή, ή. Και το πιο τρομερό: όλο και κάποιος άλλος μη σεβόμενος την επιθυμία σου ν’ αποδημήσεις εις Κύριον με όλους τους γνωστούς και συγγενείς σου ως και τρεις γενιές πριν εν ζωή, θα σε κοροϊδέψει και θα την κάνει πρώτος.

Στο κάτω-κάτω αυτός σου έδωσε έναν ολόκληρο χρόνο να κάνεις ότι γουστάρεις. Τώρα που φεύγει γιατί τον κλωτσάς κι από πάνω, αντί να του λες κι ευχαριστώ; Γι αυτό σκέφτομαι ότι μάλλον από τις χαρές και τις γιορτές στο έμπα, μου φαίνεται πιο σημαντικό να τελειώνει ο χρόνος με ικανοποίηση, έστω και μικρή. Θα μπορούμε τότε να γιορτάζουμε το τέλος της χρονιάς, όπως ο νικητής ενός αγώνα, αποχαιρετώντας τον παλιό χρόνο μ’ ευγνωμοσύνη και ζεστασιά!

The_look_of_satisfaction

Γιατί περισσότερο από το νέο χρόνο, ο παλιός ο χρόνος είμαστε τελικά εμείς.