Η ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ

“Εγγλεζάκι”

Το παρατσούκλι μου στην οικογένεια. Όχι λόγω καμμιάς καταγωγής από τη Γηραιά Αλβιώνα, αλλά λόγω της πανθομολογούμενης καταγωγής των φυσικών μου χαρακτηριστικών από το σόϊ της μητέρας μου. “Εγγλεζακι” ήταν το υποκοριστικό του πατρωνύμου της. Έτσι χαρακτηρίστηκα, έτσι μεγάλωσα. Έτσι έμαθα να πιστεύω για τον εαυτό μου. Ότι μοιάζω με τη μητέρα μου. Σιγά σιγά όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στο χαρακτήρα. Άλλωστε, βλέποντας με θαυμασμό τη μητέρα μου, τους παππούδες μου, τους θείους μου, ένοιωθα ότι είχα πολλούς λόγους να φέρω το “Εγγλεζάκι” ως τίτλο τιμής. Όλ’ αυτά χάρις σε μία λέξη!

cocoon

Μέχρι που ήρθε ο καιρός που έπαψα να είμαι πια παιδί και μπόρεσα πια, από απόσταση και πιο ψύχραιμα, να κάνω τις αποτιμήσεις μου, προσπαθώντας να καταλάβω καλύτερα τον ίδιο μου τον εαυτό. Και μετά να κατανοήσω, όσο είναι δυνατόν, το τι παράδειγμα είμαι εγώ και τι μπορεί να είμαι (θετικά ή αρνητικά) για τα δικά μου παιδιά. Έτσι παρά την ταμπέλα του παιδιού της μαμάς, μεγαλώνοντας και παρατηρώντας με, είδα να μεταμορφώνομαι σε κάτι πολύ πιο κοντά σ’ αυτό που ήταν ο πατέρας μου. Ιδίως όταν έγινα κι εγώ πατέρας. Φυσικά δεν έπαψα ποτέ να είμαι και “Εγγλεζάκι”. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Εξάλλου πολλά χαρακτηριστικά τους ήταν κοινά. Και να μην ήταν κάποτε, μετά από πενήντα και χρόνια αγαπημένου γάμου συν αρκετά σχέσης, όλο και κάπου θα μοιάζανε και θα ταιριάζανε.

Αλλά να, ήταν σαν το “Εγγλεζάκι” να ήταν απλώς ένα κουκούλι. Αυτό που φαινόταν εξωτερικά. Στο εσωτερικό όμως, η εξέλιξη ήταν αρκετά διαφορετική. Μια χρυσαλλίδα περίμενε την κατάλληλη ώρα για να βγει προς τα έξω, διαρρηγνύοντας ένα στερεότυπο χρόνων. Ένας άλλος χαρακτήρας που ήταν υπομονετικά προορισμένος κάποτε να εκδηλωθεί και μάλλον να επικρατήσει.

butterfly

Και το μαγικό είναι, ότι τελικά ήμουν ποτισμένος από το παράδειγμα ενός ανθρώπου χωρίς ποτέ ο ίδιος να έχει αποπειραθεί να μου επιβάλλει τρόπο ή άποψη. Δε θυμάμαι να κάθισε να με “διδάξει” ούτε μια φορά. Με άφηνε όμως πάντα να είμαι δίπλα του, αγόγγυστα. Ακόμα κι όταν μαστόρευε και μπερδευόμουν στα πόδια του. Κι όταν διάβαζε την εφημερίδα του κι όταν μίλαγε με τους φίλους του. Όταν πότιζε, όταν ξυριζόταν. Όταν τον ρώταγα στ’ αυτί γιατί δεν έπαιζε έτσι ή αλλιώς τα χαρτιά του στις ενδο-οικογενειακές μπιρίμπες. Μ’ άφηνε να δοκιμάζω κι ας ήξερε ότι τα χέρια ή η εμπειρία μου ήταν ακόμα “μικρά” για να τον μιμηθούν με επάρκεια. Δεν αρνήθηκε ποτέ να παίξει μαζί μου επιτραπέζια ή να κλωτσήσει μια μπάλα. Δεν βαρυγκώμησε ποτέ όταν καθόταν από πάνω μου για να διαβάσω την αριθμητική κι εγώ χάζευα. Δεν τον άκουσα ποτέ να βλαστημάει που έπρεπε να με συνοδεύει μικρό μαθητή στα διάφορα φροντιστήρια με τα πόδια ή το τρόλεϊ, ούτε ακόμα όταν με έτρεχε, στρατιώτη πια, αξημέρωτα στην άλλη άκρη της Αθήνας για να προλάβω το πρώτο λεωφορείο για τη μονάδα. Δε μπορώ να μην τον μνημονεύω καθημερινά. Εξάλλου έχω κάτι απ’ αυτόν που κάνει αδύνατον το να τον ξεχάσω. Αλλά γι αυτό θα σας μιλήσω μιαν άλλη φορά.

FatherSon

Δε θα πάψω ποτέ να είμαι η αθανασία και των δύο μου γονιών, τους χωράω και τους δύο. Το ίδιο δεν είναι και τα δικά μου παιδιά; Αυτό τελικά δεν είναι η διαιώνιση; Μικροί σπόροι όλων των προγόνων μας που κουβαλάμε μέχρι να τους περάσουμε στην επόμενη γενιά στη σκυταλοδρομία της ζωής. Χωρίς ταμπέλες. Χωρίς προκαταλήψεις.

Advertisements

5 thoughts on “Η ΧΡΥΣΑΛΛΙΔΑ

  1. “Εγγλεζάκι” λοιπόν! Άργησες λίγο….αλλά κοίτα τι έγραψες πάλι! Ένα ακόμη μικρό αριστούργημα. Είμαι η αθανασία των γονιών μου! Το κρατάω αυτό…για πάντα! Χρόνια πολλά και ευχές για μια υπέροχη, υπέροχη χρονιά!!!

    • apotingonia says:

      Όπως πάντα γενναιόδωρη! Σ’ ευχαριστώ ειλικρινά και αντεύχομαι, μέσα από την καρδιά μου.

  2. Momma Machi says:

    Aυτό το ”τους χωράω και τους δυο” πόσο μαγικό…. Καλή χρονιά να έχεις και περιμένω να δω τι είναι αυτό το κάτι που έχεις από αυτόν και αδύνατον να τον ξεχάσεις!

    • apotingonia says:

      Έτσι δεν είναι; Έτσι δεν είμαστε λίγο-πολύ όλοι μας; Δεν ξέρω, έτσι νομίζω. Όσο για τη “συνέχεια” θ’ αργήσει λίγο. Καλή σου χρονιά. Το τέσσερα ταιριάζει πολύ στους τέσσερις!

  3. […] με σημάδεψε με έναν τρόπο διακριτικό αλλά βαθύ, σχεδόν μεταφυσικό. Έζησε ευτυχώς πολύ, αλλά όχι αρκετά για να δει τις […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s