Η ΖΩΗ ΑΛΛΟΥ

Άνθρωποι σκυφτοί, σκυθρωποί κυκλοφορούν παντού. Διασταυρώνονται και συνεχίζουν, ο καθένας μόνος του. Κλεισμένος στο κορμί του.

bend

Αισθάνονται απογοητευμένοι; Λυπημένοι; Χαμένοι; Παραιτημένοι; Ποιος ξέρει…

Άραγε πλατσούρισαν ποτέ γελώντας σ’ ένα λάκκο με νερά; Συγκινήθηκαν ακούγοντας μουσική; Τραγούδησαν παρέα μεθυσμένοι; Αγκαλιάστηκαν ζεστά; Αγκαλιάστηκαν υγρά; Χάζεψαν τον κόκκινο ήλιο στην άκρη του ορίζοντα; Στάθηκαν να θαυμάσουν μια ζωγραφιά; Κέρδισαν σ’ ένα παιχνίδι; Σ’ έναν αγώνα; Χόρεψαν μέχρι να τους σωθεί η ανάσα; Κράτησαν ένα χέρι; Ενα βλέμμα; Έκλεισαν τα μάτια για να ρουφήξουν τη μυρωδιά ενός λουλουδιού; Μάλλον, αλλά φαίνεται ότι το έχουν πια ξεχάσει.

Σίγουρα ονειρεύτηκαν κάποτε. Ίσως μόλις χθες. Ίσως πριν λίγο χαμένοι στο διαφανές χρώμα ενός πιοτού ή στην ομίχλη του καπνού τους.

Και τώρα περπατάνε. Περπατάνε κοιτάζοντας τα βήματα τους. Με χαμηλωμένο το κεφάλι. Δεν έχουν ανάγκη να κοιτάξουν μπροστά, μόνο κάτω. Σα να μην πηγαίνουν πουθενά. Σαν απλώς να κυλάει η γη κάτω από τα πόδια τους, όπως ο διάδρομος κάτω από τα πόδια του αθλητή.

movement

Ναι, αλλά κοίτα: Προχωράνε! Βάζουν το ένα πόδι μετά το άλλο. Αχ, μακάρι να ξέρανε πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν. Σ’ ένα αλλού που μπορεί να είναι το άλλο πεζοδρόμιο, η άλλη άκρη της πόλης ή η άλλη άκρη της γης. Τι σημασία έχει; Ένα βήμα τη φορά αρκεί. Μέχρι να φτάσουν εκεί που θα ξαναβρούν τη ζωή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s