Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

Μετά τον πόλεμο, όλοι έτρεξαν να μετρήσουν θύματα, να τους κάνουν μνημεία. Για να θυμούνται όσους χάθηκαν. Για να θυμούνται το έγκλημα.

Holocaust_Memorial_in_Athens,_Greece

Εγώ όμως δε θέλω να θυμάμαι ούτε θύματα, ούτε εγκλήματα. Θέλω να θυμάμαι τον εγκληματία που όλοι κατηγορούν και καταδικάζουν. Αυτόν που με ικανοποίηση σχεδόν ηδονικά σκότωσε, βίασε, βασάνισε, έκαψε και κατέστρεψε. Γιατί μπορώ εύκολα να του μοιάσω. Γιατί κι εγώ ίδιος είμαι. Ένας κάποιος εγκληματίας. Μπορεί να μη μου φαίνεται, αλλά έτσι είναι. Το ξέρω. Απλώς έλειψαν μέχρι τώρα οι κατάλληλες συνθήκες.

Στον παρόντα χρόνο δεν έχω σκοτώσει με τα χέρια μου, όχι ακόμα. Δε χρειάστηκε. Μου αρκεί ν’ αδιαφορώ για τους άλλους. Δε μ’ ενδιαφέρει ποιος και αν έχει να φάει. Ούτε αν είναι άρρωστος. Ας πρόσεχε να είχε. Ευτυχώς δε πεθαίνουν πια οι άνθρωποι σκελετωμένοι στο δρόμο, όπως τότε. Αλλά μου τη σπάει αυτός που ψάχνει στα σκουπίδια. Τι ενοχλητική εικόνα. Αυτός ο αντιπαθητικός ξένος και τεντώνει το χέρι ανοιχτό, τι στο διάολο θέλει; Γιατί δεν καθόταν στ’ αυγά του; Αν ήμουν ξένος εδώ, αν οπλοφορούσα όπως τότε, αν το να γλιτώσω κάποιον από τη μιζέρια του δε σήμαινε τιμωρία, γιατί να μην τον απαλλάξω; Αν φοβόμουνα ότι μπορεί να με σκοτώσει πρώτος, σίγουρα θα τον ξέκανα με το παραμικρό. Έχοντας ήδη σκοτώσει εχθρό στη μάχη, γιατί όχι και τους ομοίους του; Τους βλέπω όλους πως με κοιτάνε. Κι αυτοί εχθροί δεν είναι; Γιατί όχι κι άλλον έναν, άλλους δέκα ή εκατό; Στο κάτω-κάτω διαταγές θα εκτελούσα. Γιατί να μη δείξω ζήλο στους ανωτέρους μου; Γιατί να μη δείξω στους ομοίους μου πόσο πιο “γενναίος” είμαι; Πιο εφευρετικός στην καταστροφή; Πιο αποτελεσματικός στην εξόντωση;

Japanese_bayonet_practice_with_dead_Chinese_near_Tianjin

Και δε χρειάζεται να ήμουν ξενόφερτος. Αν είχα το ελεύθερο, τώρα που μιλάμε, θα τέλειωνα με το βλαμμένο σκυλί του γείτονα. Με τον κάθε βλάκα που μου κλέβει την προτεραιότητα στο δρόμο και τη θέση μου στην ουρά. Θα καθάριζα επιτέλους την κοινωνία από τον κάθε εγκληματία, τους ενοχλητικούς, αυτούς που μου τη σπάνε. Που δε μας αφήνουν να ζήσουμε όπως εμείς ξέρουμε ότι πρέπει. Αυτούς που δηλητηριάζουν με σαχλαμάρες τα παιδιά μας. Τους αντιπάλους με τις γελοίες ιδέες τους που δε βλέπουν την αλήθεια. Αχ! πόσο εύκολα θα ξεμπέρδευα μαζί τους. Θα μπορούσαμε επιτέλους να ζούμε σε μια χώρα που δε θα χώραγε και δε θα έμενε κανείς ξένος. Κι αν χρειαζόταν θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο και στους εχθρούς μας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, πάντα με τα όπλα. Έτσι δε θα κινδυνεύαμε από όλους αυτούς τους υπανάπτυκτους βαρβάρους, με τις άλλ’ αντ’ άλλων θρησκείες και συνήθειες τους. Ούτε από τον κάθε απροσάρμοστο περιθωριακό.

Δε με αναγνωρίζετε;

behind-the-mask

Κάποιος σαν κι εμένα ήταν εδώ όταν μάζευαν το γείτονα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δε “σήκωσε καν το κουρτινάκι” να δει τι συμβαίνει. Κάποιος ίδιος είναι που κόβει με δεξιοτεχνία το κεφάλι του ομήρου του. Που έχει “ξεκαθαρίσει” τους πολιτικούς του αντιπάλους, πραγματικούς και φανταστικούς σε εξορίες, κάτεργα, φυλακές και κέντρα αναμόρφωσης. Που κρατάει το μαχαίρι των γενοκτονιών. Ο βασανιστής της κάθε χούντας. Ο φύλακας της θρησκευτικής, εθνικής και φυλετικής καθαρότητας, ο κάθε Ιεροεξεταστής, Ναζιστής, Κου Κλουξ Κλαν. Αυτός που γεμίζει ομαδικούς τάφους. Αυτός που “εξαφανίζει” ενοχλητικούς φοιτητές όπου κι αν χρειάζεται. Αυτός που αύριο, όπως τις προάλλες, θα πάει στο σχολείο του να θερίσει συμμαθητές και δασκάλους.

Είμαι εγώ, ναι εγώ, που πολεμάω κάθε μέρα, κάπου, κάποιον που πρέπει να πεθάνει γιατί δεν είναι ίδιος με τα μούτρα μου, γιατί δε μου αρέσουν τα δικά του, γιατί δεν πιστεύει ό,τι κι εγώ. Γιατί του αξίζει. Άλλοτε είμαι Ευρωπαίος, άλλοτε Ασιάτης, άλλοτε Αμερικάνος, άλλοτε Αφρικανός. Άλλοτε επαναστάτης, άλλοτε πατριώτης, άλλοτε προδότης. Άλλοτε στρατιώτης, άλλοτε πολίτης. Άλλοτε χριστιανός, άλλοτε ιουδαίος, άλλοτε μουσουλμάνος, άλλοτε ταμίλ. Είμαι παντού και από πάντα. Είμαι ο Κάιν. Είμαι εγώ που και σήμερα συνεχίζω απτόητος τα “επιστημονικά” πειράματα σε ανύποπτους, συνεχίζοντας το έργο του Μέγκελε, ακόμα και σε ανήμπορους, ακόμα και σε παιδιά.

Mass_grave_killing_fields

Ήμουνα κι εγώ κάποτε παιδί. Θυμάμαι πόσο μου άρεσε να παίζω και να γελάω. Ζήταγα την αγάπη των γονιών και των αδελφών μου. Τον έπαινο του δασκάλου μου. Δε μου άρεσε όταν αρρώσταινα ούτε όταν πείναγα ή δίψαγα. Δε μ’ ενδιέφερε τι φόραγα ούτε αν είχα λεφτά. Μόνο να παίζω με τ’ άλλα παιδιά, όπου νά ‘ναι. Ξέρεις, μπορείς να παίξεις παντού. Ακόμα και στα χαλάσματα και στα νεκροταφεία. Σε θολά νερά και σκουπιδότοπους. Με κάτι θα βρεις να παίξεις. Κι αν δεν υπάρχουν άλλα παιχνίδια, μια μπάλα και μια κούκλα φτιάχνονται με δυο κουρέλια, στο πι και φι. Λίγο χώμα, λίγη άμμος φτάνει να χτίσεις πύργους. Να ονειρευτείς ένα γεμάτο στάδιο, μια οικογένεια, παλάτια. Και όλο και κάποιον θα βρεις να τα μοιραστείς.Ήθελα μεγαλώνοντας να γίνω κάτι καλό και σπουδαίο.

Kids_playing

Μετά μου έδειξαν τον Βάρβαρο, το Γέρο, το Γύφτο, τον Τρελό, τον Πούστη, το Κομμούνι, τον Μελαμψό, το Φασισταριό, την Κουτσομπόλα, τον Χλεμπονιάρη, τον Κινέζο, τον Τουρκαλά, τον Εβραίο, τον Κακό Γείτονα, το Μπάτσο, τον Κακό Συγχωριανό, τον Βλαμμένο, τον Βούλγαρο, τον Οροθετικό, τον Συμμορίτη, τον Σκατοταρίφα, το Πρεζόνι, το Καθυστερημένο, την Κακάσχημη, τον Αλβανό, τον Γερμαναρά, τον Άραβα, την Πουτάνα, τον Πλούσιο, τον Φτωχό, το Μογγολάκι, τον Βρώμικο, τον Άστεγο, τον Καράβλαχο, τον Μουσουλμάνο, τον Αράπη, τον Άσχημο, το Βουτυρόπαιδο, τον Δοσίλογο, τον Σπασίκλα, το Αμερικανάκι, τον Κουτόφραγκο, τον Γυαλάκια, τον Καραβανά, τη Χοντρέλα, τον Ψωριάρη, τον Κοντοστούπη, τον Μπάσταρδο, τον Φυλακόβιο. Μου φαίνεται ότι μου τους έδειξαν όλους γύρω μου. Ο καθένας κάτι είχε, εκτός από εμένα. Μόνο εγώ τελικά έμεινα ο απολύτως σωστός. Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους “άλλους” τους επικίνδυνους και τους διαφορετικούς, έμεινα μόνος και φοβισμένος.

Όταν μου έδωσαν το όπλο να υπερασπιστώ τον τόσο μικρό και στενό μου κόσμο, ήταν τόσο λυτρωτικό. Μπόρεσα να σηκώσω το κεφάλι μου, κατάφερα επιτέλους ν’ ανασάνω. Να κερδίσω αέρα για μένα βγάζοντας αυτούς τους “άλλους”, τους απέναντι, από τη μέση. Νοιώθω εντάξει με τον εαυτό μου. Ότι έκανα, ότι κάνω και ότι θα κάνω δεν είναι μόνο για μένα. Πολεμάω για τη οικογένειά μου, για το κόμμα μου, για τη συμμορία μου, για τη χώρα μου, για τη θρησκεία μου.

Καμμιά φορά όταν θυμάμαι εκείνο το παιδί, ξεχνάω ποιος πραγματικά είμαι. Γι αυτό θέλω ένα μνημείο αφιερωμένο σ’ εμένα. Το μνημείο του θύτη. Έναν σκληρό καθρέφτη να κοιτάζομαι μέσα σε κάθε ευκαιρία. Να μου θυμίζει το κτήνος που κρύβει η ψυχή μου. Ναι! εμένα του καλού, κοινού, καθημερινού ανθρωπάκου.

Looking_at_the_mirror

Μέσα στον καθρέφτη, βλέπω κι εσένα.

Advertisements

2 thoughts on “Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ

  1. Flora says:

    Γροθιά στο στομάχι το κείμενό σου!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s