ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΕΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ

Στη δικιά μου ζωή οι γιορτές άρχιζαν κάθε 25η Νοεμβρίου, της Αγίας Αικατερίνης. Ήταν η γιορτή της μαμάς. Κοντά-κοντά η γιορτή του μπαμπά (Ανδρέας) και μετά στην τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα. Το σπίτι παρκεταρισμένο, φρεσκοστρωμένο με χαλιά, τα καλοκαιρινά καλύμματα βγαλμένα από καναπέδες και πολυθρόνες, οι κουρτίνες μοσχοπλυμένες και κολλαριστές. Και τότε, στις 25, τα βάζα γέμιζαν γαρύφαλλα. Το λεπτό, υγρό, γεμάτο φρεσκάδα άρωμα τους σχημάτισε στη μνήμη μου τη μυρωδιά του χειμώνα.

carnations

Θυμάμαι ακόμα τον υπαίθριο ανθοπώλη, στη γωνία δίπλα στη στάση του λεωφορείου που με γύρναγε από το σχολείο. Ένα ντουλάπι, σαν αυτά της τηλεφωνίας, με λίγους κουβάδες ολόφρεσκα λουλούδια που φεύγανε μέχρι τ’ απόγευμα, δηλώσεις αγάπης, ευγνωμοσύνης, έρωτα, εκτίμησης. Έτσι προς το μεσημέρι συμπλήρωνα κι εγώ το δικό μου μπουκέτο στη γιορτή, δίπλα σ’ αυτά του μπαμπά που φτάναν πρωί-πρωί πριν φύγει εκείνος για την τράπεζα. Δύσκολα θα ξεχάσω τη χαρά της, το ανυπόκριτο ευχαριστώ, τη ζεστή αγκαλιά και τα φιλιά για το τόσο απλό, σχεδόν αναμενόμενο, δώρο.

Advertisements

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ, ΜΕΡΟΣ 3ο: ΗΡΘΕ! ΓΙΝΕ BABY GURU!

Οι ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΛΟΜΕΝΟΥΣ είναι post γραμμένο για μέλλοντες ή φρέσκους μπαμπάδες. Για τους άλλους είναι αργά. Ή τα βρήκαν ήδη, ή παραιτήθηκαν ήδη, ή χώρισαν ήδη, ή φόρεσαν το άσπρο πουκαμισάκι με τα μακριά μανίκια.

Ακόμα πιο νέα δήλωση αποποίησης ευθύνης. Οι γνώμες και οι πληροφορίες που αναφέρονται παρακάτω είναι μεν κατασταλάγματα σοφίας, αλλά είναι προσωπικές. Δεν έχω καμμία ευθύνη αν δεν τα καταφέρετε ή κάνετε καμμία πατάτα εκ παρανοήσεως. Η ανάρτηση που ακολουθεί απευθύνεται ΣΕ ΑΝΤΡΕΣ. Οι γυναίκες ούτως ή άλλως είναι πια αλλού…

_____

Εντάξει; Το γλέντησες; Μπορείς να μ’ ευγνωμονείς για πάντα.

Η στιγμή που απομακρύνεσαι από το ταμείο του μαιευτηρίου, είναι η στιγμή που απομακρύνεσαι από το ταμείο του μαγαζιού της (μέχρι τότε) ζωής σου. Αυτό το πλασματάκι που είναι σχεδόν χαμένο στο κάθισμα του αυτοκινήτου είναι το παιδί σου. Όπως και να σου φαίνεται, ό,τι σκέψη και να έχεις κάνει, είσαι πια πατέρας και αυτό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ πια! Αλλά αυτά είναι και λίγο φιλοσοφικά. Εξ άλλου θα τα σκέφτεσαι συνέχεια από δω και πέρα…

Εδώ όμως είπαμε, μιλάμε πρακτικά. Continue reading

Ο ΦΟΒΟΣ

Ότι κι αν σου έχουν πει, όσο κι αν έχεις διαβάσει η αλήθεια είναι μία.

Για το σπουδαιότερο ρόλο τις ζωής σου δεν υπάρχει γραμμένο σενάριο. Το να είσαι γονιός δε μαθαίνεται στη θεωρία. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο για το δικό σου μοναδικό χαρακτήρα, τις δικές σου ιδιαίτερες συνθήκες ζωής και το δικό σου ξεχωριστό παιδί. Είσαι μόνος. Ολομόναχος.

need_for_shelter

Μοιραία το να κανείς λάθη είναι μάλλον αναπόφευκτο. Δυστυχώς είναι ίσως απαραίτητο για να μάθεις. Όμως έτσι εκκολάπτεται και φωλιάζει ένας φόβος παραλυτικός. Ο φόβος, κάποια στιγμή στο μέλλον, να βρεθείς κατηγορούμενος. Τότε που τα παιδιά θα έχουν μεγαλώσει και θα αποτιμήσουν με τα δικά τους μέτρα και δεδομένα τη συμβολή σου στη ζωή τους (όπως κάναμε κι εμείς άλλωστε για τότε δικούς μας γονείς). Κατηγορούμενος για αμέλειες, παραλείψεις ή πράξεις. Για πράγματα που μπορεί να μη διορθώνονται. Για λάθη που να μην σηκώνουν συγγνώμη. Ή να μη γίνεται αποδεκτή. Ή να μην είσαι καν εκεί για να εξηγήσεις, να απολογηθείς, να ζητήσεις συγχώρεση.

Ξεκινώντας το νέο σου ρόλο με αισιοδοξία και τις καλύτερες των προθέσεων, είναι τρομακτική και μόνο η σκέψη του να βρεθείς μπροστά σ’ ένα ασυγχώρητο σφάλμα. Θα είναι βέβαια πολύ χειρότερα αν συνειδητοποιήσεις ότι όντως φταις. Όχι ότι σου ξέφυγε κάτι, αλλά ότι δε στάθηκες στο ύψος των περιστάσεων. Όντας απών; Μη δείχνοντας αρκετή αγάπη; Μην αντιλαμβανόμενος; Όντας πολύ απασχολημένος με κάτι άλλο; Ποιος ξέρει;…

Πρόσεχε!

ΕΙΜΑΙ TEDdy-boy!

TEDx

Σε λίγο πάλι εκεί. Ανυπόμονος μπροστά στη σκηνή με τον κόκκινο κύκλο.

Θα θυμάμαι πολύ καλά και για πάντα την πρώτη φορά…

Φθινόπωρο 2010. Έχουμε μπει για τα καλά στην κρίση η οποία παύει να είναι απλώς αριθμητική και με διάφορους τρόπους προσωποποιείται και εξατομικεύεται. Το πρώτο μούδιασμα γίνεται όλο και πιο έντονα απογοήτευση, αβεβαιότητα για το μέλλον, αίσθηση αδιεξόδου. Πάνω απ’ όλα, πολλά ερωτηματικά. Όχι “γιατί”, αυτό πάνω-κάτω το ξέρουμε. Αλλά, κοιτάζοντας μπροστά, για το αν, πώς και από ποιους κάτι μπορεί να αλλάξει. Προς το καλύτερο. Εκείνη η πρώτη μου συμμετοχή σε ένα TEDx event άλλαξε σημαντικά την οπτική μου, νομίζω για πάντα. Θυμάμαι ακόμα το εθνικό ψυχογράφημα του Ράμφου, την εξαιρετική ανάλυση του Δοξιάδη και το εκτονωτικό κλείσιμο ενός χαρισματικού δημάρχου (Τσουκαλάς). Τους επόμενους μήνες, χρόνια, ακολούθησαν δεκάδες θεάσεις ομιλιών. Ίσως γράψω ποιες ξεχώρισα και γιατί, μια άλλη φορά…

Μπορεί πια κανείς να διαβάσει αρκετά αναλυτικά το τι είναι αυτή η μέρα για όσους συμμετέχουν, π.χ. εδώ από τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Πιστεύω ότι ο Θ.Γ. έχει απόλυτο δίκιο για την όσμωση και τις ενδορφίνες. Γι αυτό κι αυτές τις ελάχιστες μέρες του χρόνου τις περιμένω με ανυπομονησία. Όπως κάποτε τη μέρα της σχολικής εκδρομής. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Η εμπειρία όλων αυτών των ομιλιών είναι ή τουλάχιστον μπορεί να είναι πολύ πιο σημαντική. Πρόκειται για ανθρώπους που ή έχουν διαπρέψει στο χώρο τους, ή έχουν ξεπεράσει αυτά που κάποτε ήταν τα όρια τους, ή στέκονται στην πρωτοπορία της εξέλιξης, είτε μιλάμε για επιστήμη, είτε για τέχνη, είτε για τεχνολογία, είτε για οικονομία, είτε για την ίδια την κοινωνία. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, απ’ όλον τον κόσμο, άντρες και γυναίκες. Άνθρωποι με καινούργιες ή διαφορετικές οπτικές. Πάνω από όλα κάποιοι που κάποια στιγμή στη ζωή τους αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Αυτή άλλωστε είναι και η πιο κοινή φράση που βγαίνει από το στόμα τους. “Τότε αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό!”. Και “απλά” το έκαναν. Αυτό που για τον καθένα τους ήταν σημαντικό. Απλά βέβαια δε σημαίνει και εύκολα. Μάλλον το αντίθετο. Όμως άλλαξαν τη ζωή τους. Ή κυνήγησαν και πραγματοποίησαν τα όνειρά τους. Ή βάλθηκαν να κάνουν καλύτερη τη ζωή των άλλων. Κοιτάνε πάντα μπροστά, μιλάνε για ένα διαφορετικό αύριο. Γιατί TED θα μπορούσε να σημαίνει και αυτό:

Tomorrow Everything will be Different.

Extreme_city_by_silverandres22

Υπέροχοι άνθρωποι που όλοι τους ζούν στο σήμερα, κάποιοι είναι οι διπλανοί μας.  Και όλους αυτούς έχεις την ευκαιρία όχι μόνο να τους ακούσεις αλλά και να τους μιλήσεις. Έτσι απλά.

Ό,τι συμβαίνει δεν περιορίζεται μόνο στο αμφιθέατρο. Μπορεί εκεί μέσα κάποιος να σου μιλάει και μ’ ένα υπόγειο τρόπο να νοιώθεις να σε σπρώχνει να ξεκουνηθείς, ν’ αναρωτηθείς, να τολμήσεις, να κοιτάξεις μακριά στον ορίζοντα. Όμως η ενέργεια αυτή διαχέεται παντού. Κι έτσι, ας πούμε, μπορεί να γνωρίσεις κάποιον σαν κι εσένα από το κοινό, καθώς περνάει δίπλα σου και λίγο καιρό μετά, αυτός ο κάποιος, να σε σπρώξει ν’ αρχίσεις να γράφεις εδώ, να ξεκινήσεις το blogging. Απίθανο, ε; Κι όμως έτσι έγινε. Όμορφοι. μαγικοί κύκλοι, κάποιοι από τους οποίους δε θα σχηματιζόντουσαν ίσως ποτέ αν δεν δούλευε αυτός ο θετικός καταλύτης των TEDx.

Ειδικά δε σε συνθήκες κρίσης, είναι η ώρα που βγαίνεις από ένα γκρίζο κτίριο σ’ έναν απρόσμενο κήπο. Από τη σκιά στο φως. Ακόμα και ακούγοντας ανθρώπους που αναφέρονται στην πιο δύσκολη πλευρά της ζωής. Εκεί που υπάρχει φτώχεια, φευγιό, έγκλημα, ορφάνια, ρατσισμός, μόλυνση. Δεν το κάνουν όμως καταγγελτικά και αποστασιοποιημένα, αλλά επειδή είδαν το θετικό αντίκτυπο μιας προσπάθειας, επειδή ξέρουν πως μπορεί κάτι ν’ αλλάξει, έχουν να προτείνουν κάτι ή έστω έχουν ένα όνειρο να μοιραστούν.

Cloudy_sky_and_sunrays

Είναι λοιπόν όλα τέλεια; Σίγουρα όχι, ποτέ δεν είναι. Αλλά δε βρίσκω κανένα σοβαρό λόγο να μείνω στο τι πιθανόν ενοχλεί εμένα προσωπικά. Είναι ασήμαντο και δεν αλλάζει το αποτέλεσμα.  Ακόμα κι αν η διοργάνωση προωθούσε έμμεσα κάποια δικιά της ατζέντα ή αν με κάποιον τρόπο κέρδιζε παραπάνω οικονομικά (σημ. δεν έχω πληροφορίες για κανένα από τα δύο), ειλικρινά λίγο θα με ενδιέφερε, όσο είναι απέναντι μου εντάξει και μάλιστα με το παραπάνω..

Και πολλοί από εμάς έχουμε μέτρα σύγκρισης. Για επαγγελματικούς λόγους, έχουμε υποστεί ουκ ολίγες φορές βαρύγδουπα ονόματα που κοινοτυπούν, death-by-powerpoint παρουσιάσεις, κακούς ομιλητές, εκπροσώπους των χορηγών εκτός θέματος, διοργανώσεις διεκπεραιωτικές και φυσικά ακριβοπληρωμένες. Τα TEDx δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Χάρις στους ως επί το πλείστον νέους και χαμογελαστούς ανθρώπους είναι το ακριβώς αντίθετο. Και το εκπληκτικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι που φέρουν εις πέρας τη διοργάνωση είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία εθελοντές. Αδιανόητο, ε; Κάποιοι τύποι που για το κέφι τους και με το μεράκι τους επιτυγχάνουν ένα εξαιρετικά υψηλό αποτέλεσμα. Και επικεφαλής όλων αυτών ένας-δυο άνθρωποι που πρώτοι είχαν το όραμα. 

Το σύνθημα του TED είναι “Ιδέες που αξίζει να διαδοθούν” (Ideas worth spreading). Για μένα είναι λίγο. Το πνεύμα των ανθρώπων (εθελοντών κι ομιλητών) που δίνουν νόημα στα TED σηματοδοτεί κάτι πολύ πιο μεγάλο. Το πώς και το ότι αξίζει να ζεις. Αν ήταν στο χέρι μου το Ideas Worth Spreading θα το έκανα

Life Worth Living. 

“Καλά,” θα μου πει κάποιος, “εσύ που τόσα έχεις γράψει για τα παιδιά σου, το TED σε πείθει για την αξία της ζωής;” Όχι ακριβώς. Τα παιδιά όμως μαζί με ότι όμορφο φέρνουν στη ζωή μας, μεγαλώνουν τους φόβους και τα βάρη μας. Στην τελική, το φωτεινότερο αύριο τους ανήκει πολύ περισσότερο απ’ ότι σε μας. Το αύριο αυτό όμως το χτίζουμε εμείς “οι μεγάλοι” σήμερα. Όσο καλύτερα είμαστε εμείς, όσο καλύτεροι γινόμαστε, όσο καλύτερα χτίζουμε, τόσο πιο όμορφο και φωτεινό θα είναι το μέλλον τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ουκ ολίγοι ομιλητές αναφέρονται σε παιδιά ή στα παιδιά τους.

sgt_stegi_grammaton_tehnon

 

Αναρωτιέμαι αν ανήκω σ’ αυτή την κυψέλη που σφύζει από ζωή κάθε τόσο. Ίσως όχι όσο κάποιος νεώτερος, χωρίς “υποχρεώσεις”, με πολύ μεγαλύτερη όρεξη, τόλμη και αντοχή για ρίσκα. Από την άλλη, έχοντας δει πολλά, μπορώ πια ν’ αξιολογώ ότι ακούω πιο εύκολα, να καταλαβαίνω τι είναι εφικτό πιο γρήγορα. Ίσως και ν’ απολαμβάνω τις ενέσεις ενδορφίνης περισσότερο! Σαν το σεξ στην τρίτη ηλικία. 

Έκλεισα ήδη τα τέσσερα χρόνια ως TEDxster και από “μωρό” έγινα πια TEDdy boy! 

Άντε και του χρόνου!

ΣΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ευτύχησα να έχω έναν πατέρα που με σημάδεψε με έναν τρόπο διακριτικό αλλά βαθύ, σχεδόν μεταφυσικό. Έζησε ευτυχώς πολύ, αλλά όχι αρκετά για να δει τις τελευταίες μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Θα τον κουβαλάω πάντα μέσα και πάνω μου με πολλούς τρόπους.

father_and_son

Όσο ήμουνα μικρός, αναμφίβολα η πολυτιμότερη προσφορά του ήταν η αγάπη, το συναίσθημα που μου προσέφερε, πολλές φορές μόνο και μόνο με την παρουσία του. Τότε δεν το καταλάβαινα. Κοιτάζοντας όμως πίσω, ήταν πιο σημαντικό και από το ίδιο το φαγητό. Με έκανε να αισθάνομαι ασφαλής, σίγουρος και δυνατός. Η αγάπη αυτή με φόρτισε τόσο πολύ, ώστε να έχω να δίνω κι εγώ στην υπόλοιπη ζωή μου, ακόμα και τώρα που δεν είναι πια εδώ. Παράλληλα, ήταν το πρώτο παράθυρο στον κόσμο. Η προσωπική αφήγηση “μυθικών” εποχών, π.χ.”προπολεμικά”!, οι απαντήσεις στα άπειρα γιατί, η απλή παρατήρηση της καθημερινότητάς του, το παιχνίδι μαζί του. Άπειρες μιικρές ψηφίδες εικόνων, γνώσεων, εμπειριών. Κομμάτια χρόνου αποτυπωμένα για πάντα μέσα μου.

Τώρα που στάθηκα στα δικά μου πόδια αυτά δεν είναι πια κρίσιμα. Μακάρι να τα είχα, αλλά καθώς μεγάλωσα, αρκετά πλέον, οι ανάγκες για αυτού του είδους τη συναισθηματική κάλυψη έχουν μειωθεί. Το αν και τι θα μάθω είναι προ πολλού στο χέρι μου. Χτίζω πάνω στις δικές μου εμπειρίες. Μπόρεσα κι εγώ με τη σειρά μου να μπω στα δικά του παπούτσια και αποκτώντας δικά μου παιδιά να γίνω εγώ αρωγός και πάροχος προς αυτά. Τουλάχιστον αυτό προσπαθώ.

Odyssey

Σ’ έναν από τους κύκλους της ζωής, ήρθαν έτσι τα πράγματα που, τυχαία;, παρουσιάστηκε στη ζωή μου ένας άλλος άνθρωπος αρκετά μεγαλύτερός μου που μου επιτρέπει να του μιλάω στον ενικό, που με έχει τιμήσει με τη συναναστροφή του, που με γενναιοδωρία μου προσφέρει από τον πολύτιμο χρόνο του και που μου έχει δώσει δικαίωμα πρόσβασης στη γνώμη του, στη συσσωρευμένη εμπειρία του και στη βοήθειά του. Προσπαθώντας να ορίσω κάπως τη σχέση αυτή, κατέληξα ότι είναι ό,τι κοντινότερο θα μπορούσα να περιμένω από έναν πατέρα σήμερα. Φυσικά όχι με όρους βιολογικούς, ή με όρους παρελθόντος, δηλαδή της ζωής που ζήσαμε μαζί, αλλά με βάση αυτά που θα περίμενα να εισπράξω από τον δικό μου πατέρα σε σχέση με τις τωρινές μου ανάγκες. Την αναντικατάστατη αξία της προοπτικής που δίνουν στον άνθρωπο τα επιπλέον χρόνια ζωής. Η συσσώρευση επιπλέον εμπειριών. Μεγάλη τύχη! Μακάρι να είναι καλά. Του είμαι ευγνώμων.