ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ

Σαν σήμερα πριν από 800 χρόνια υπογράφηκε η Magna Carta από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα. Πολύ-πολύ αργότερα, πριν από μόλις 8 χρόνια, νωρίς το βραδάκι, άρχιζε κάπως έτσι…

…ένα αξέχαστο πάρτυ. Λίγο νωρίτερα είχα υπογράψει το δικό μου συμβόλαιο ζωής. Ήταν η ημέρα του γάμου μου. Ο κουμπάρος μας, ο πιο παλιός μου φίλος, επίσης Ιωάννης και επίσης ακτήμονας, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Είχαμε τέσσερις τούρτες: μία φυσικά του γάμου και τρεις για ισάριθμους φίλους που έχουν την ίδια ημέρα γενέθλια.

Ίδια μέρα, πριν από 21 χρόνια, καθ’ οδόν για έναν άλλο γάμο, άκουγα στο ραδιόφωνο ότι έφυγε για πάντα ο Μάνος.

Και τα μεγάλα και τα μικρά, και τα δικά μας και των άλλων, δάκρυα χαράς και δάκρυα λύπης, όλα σε μια μέρα. Αυτή είναι η ζωή!

 

Advertisements

ΣΙΩΠΗ

το σπίτι που δεν έκτισα

ο έρωτας που δεν κράτησα

ο τόπος που δεν είδα

το “σ’ αγαπώ” που δεν είπα

το όνειρο που ξέχασα

The_lonely_Tree

Δεν υπόσχομαι πια τίποτα.

Σιωπώ…

ΑΨΥΧΗ ΖΩΗ

blowing_curtains

Είναι το σούρσιμο της κουρτίνας στο διάδρομό της, το χάδι της πάνω στα έπιπλα. Ο μεντεσές και η πετούγια της κάθε πόρτας. Ο παλμός του κάθε τζαμιού όταν κλείνει ή όταν το χτυπάει ο αέρας. Το ξεφούσκωμα κάθε καναπέ. Τα ξύλινα τριξίματα κάθε επίπλου. Τα κλικ των διακοπτών. Το μοτέρ του ψυγείου, το βεντουζάρισμα της πόρτας του. Ο ιδιαίτερος ήχος που φέρνει κάθε παράθυρο μέσα. Άλλο τα πουλιά από το πεύκο, άλλο τους διπλανούς γείτονες, άλλο το γάβγισμα από απέναντι, άλλο το βουητό της λεωφόρου, άλλο τα αυτοκίνητα από έξω. Το ανοιγοκλείσιμο του κάθε συρταριού ανάλογα με το περιεχόμενό του και σε ποιο έπιπλο ανήκει. Τα ξαφνικά κριξίματα του πατώματος καθώς αλλάζει η θερμοκρασία. Το σούρσιμο της καρέκλας. Το νερό της κάθε βρύσης.

Κάθε σπίτι με το δικό του χαρακτήρα, παίζει τη δική του μουσική. Έτσι σου δείχνει ότι ζει. Ακόμα και στο πιο μαύρο σκοτάδι μαθαίνεις να το νοιώθεις. Μόνο που σιγά-σιγά παύεις να δίνεις σημασία. Μέχρι ν’ αλλάξει κάτι. Να μπεις ας πούμε στη διαδικασία να μάθεις την ανάσα ενός νέου σπιτιού.

Ή όταν βουβαθεί. Ίσως αυτή να είναι και η απόλυτη μοναξιά. Που το ταψί δε μπαίνει στο φούρνο. Τα σκεπάσματα δε τινάζονται. Το τραπέζι δε στρώνεται, τα πιάτα δε στοιβάζονται για να πλυθούν. Οι κρεμάστρες δε σηκώνονται από το βαστό τους. Οι κλειδαριές δεν ξαναγυρνάνε.

Old_lock

ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ

Παρασκευή βράδυ αλλά οι δρόμοι άδειοι, ίσως λόγω της μεσημεριανής μπόρας. Φτάνω στο μπαρ, για πρώτη μου φορά ίσως, με ταξί. Δε θέλω έννοιες. Η παρέα ήδη εκεί. Λίγη δροσιά, όσο πρέπει. Αεράκι χαϊδεύει θάλασσα, φύλλα, μαλλιά, φορέματα, παντιέρες. Μετά από πολύ καιρό χαίρομαι τη δυνατή μουσική. Εξάλλου γι αυτό είμαι εδώ. Ψάχνω το ρυθμό που κοντεύω να ξεχάσω. Η πρώτη γουλιά. Η κίτρινη μεξικάνικη θεά, πολύ παλιά φιλενάδα, σύντροφος σε όσα λέγονται και σε όσα δε λέγονται. Κοιτάζω γύρω. Πόσος καιρός πάει από την τελευταία φορά; Ξέρεις ότι έχεις μεγαλώσει όταν σ’ ένα κλαμπ της πόλης σου με εκατοντάδες άτομα, δεν βρίσκεις κανέναν γνωστό. Αλλά δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει. john_digweed_s
Τα γράδα ανεβαίνουν, ο ρυθμός γίνεται ταίρι με το κορμί, η μουσική φτάνει στη κάθε γωνία του, τα χέρια σηκώνονται, τα γόνατα λυγίζουν, η μέση πάλλεται. Τα σώματα μιλάνε χωρίς να κάνουν θόρυβο, αγγίζονται, μιμούνται, κυματίζουν. Παντού αυτή η μουσική που παρασέρνει, ταξιδεύει, ηλεκτρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Η νύχτα κυλά… Ένα “βρώμικο” στην αποδρομή. Και λίγο hangover την επομένη, όπως πρέπει, για να μην παρασυρόμαστε! Κλείνω μ’ ένα χαμόγελο.

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

Αγαπημένο μου blog,

πέρασαν κιόλας τρία χρόνια από τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε και θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι. Αποδείχτηκες για μένα ένας πραγματικός φίλος. Άντρας. Από αυτούς με τους οποίους έχω κατακτήσει το δικαίωμα στη σιωπή. Που ξέρω ότι είναι εκεί και στην ανάγκη θα ανταποκριθούν. Και μόνο το ότι υπάρχεις είναι ένα είδος ανακούφισης. Όλο σκέφτομαι κάτι να σου πω, περνάει ο καιρός και το ξεχνάω ή το σημειώνω και μετά δεν προλαβαίνω, αλλά δεν πειράζει, δε χάθηκε κι ο κόσμος. Όταν ξανασυναντηθούμε θα το πιάσουμε πάλι το νήμα από την αρχή. Το μόνο που κατορθώνω είναι να κρατάω μικρά σημειωματάκια για το τι θα κουβεντιάσουμε όταν τα καταφέρω. Σκέψεις, απορίες, αναμνήσεις και ιστορίες.

postit

Δε στεναχωριέμαι τόσο για το ακανόνιστο. Εξάλλου σ’ αυτές τις σχέσεις, τις ελεύθερες και τις χωρίς προαπαιτούμενα, δεν κτυπάς κάρτα. Μου λείπουν όμως οι φορές που μας άκουγαν και συμμετείχαν και άλλοι φίλοι. Το χαιρόμουν πραγματικά.

Περιμένω σύντομα να ξαναβρεθούμε, έχουμε τόσα να πούμε…

Φιλιά.