ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

Αγαπημένο μου blog,

πέρασαν κιόλας τρία χρόνια από τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε και θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι. Αποδείχτηκες για μένα ένας πραγματικός φίλος. Άντρας. Από αυτούς με τους οποίους έχω κατακτήσει το δικαίωμα στη σιωπή. Που ξέρω ότι είναι εκεί και στην ανάγκη θα ανταποκριθούν. Και μόνο το ότι υπάρχεις είναι ένα είδος ανακούφισης. Όλο σκέφτομαι κάτι να σου πω, περνάει ο καιρός και το ξεχνάω ή το σημειώνω και μετά δεν προλαβαίνω, αλλά δεν πειράζει, δε χάθηκε κι ο κόσμος. Όταν ξανασυναντηθούμε θα το πιάσουμε πάλι το νήμα από την αρχή. Το μόνο που κατορθώνω είναι να κρατάω μικρά σημειωματάκια για το τι θα κουβεντιάσουμε όταν τα καταφέρω. Σκέψεις, απορίες, αναμνήσεις και ιστορίες.

postit

Δε στεναχωριέμαι τόσο για το ακανόνιστο. Εξάλλου σ’ αυτές τις σχέσεις, τις ελεύθερες και τις χωρίς προαπαιτούμενα, δεν κτυπάς κάρτα. Μου λείπουν όμως οι φορές που μας άκουγαν και συμμετείχαν και άλλοι φίλοι. Το χαιρόμουν πραγματικά.

Περιμένω σύντομα να ξαναβρεθούμε, έχουμε τόσα να πούμε…

Φιλιά.

 

Advertisements

2 thoughts on “ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

  1. Mary says:

    Ε, όχι! Εχεις και κάποιες φίλες που σου δίνουν δικαίωμα στη σιωπή!και που θα ειναι παντα εκει!!!!

    • apotingonia says:

      Κάπως true! Η κατάκτηση του δικαιώματος στη σιωπή, φαίνεται όταν δυο φίλοι είναι μαζί. Οι φίλες αν δε μιλάνε δεν έχουν λόγο χωροχρονικής συνύπαρξης…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s