ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ

Παρασκευή βράδυ αλλά οι δρόμοι άδειοι, ίσως λόγω της μεσημεριανής μπόρας. Φτάνω στο μπαρ, για πρώτη μου φορά ίσως, με ταξί. Δε θέλω έννοιες. Η παρέα ήδη εκεί. Λίγη δροσιά, όσο πρέπει. Αεράκι χαϊδεύει θάλασσα, φύλλα, μαλλιά, φορέματα, παντιέρες. Μετά από πολύ καιρό χαίρομαι τη δυνατή μουσική. Εξάλλου γι αυτό είμαι εδώ. Ψάχνω το ρυθμό που κοντεύω να ξεχάσω. Η πρώτη γουλιά. Η κίτρινη μεξικάνικη θεά, πολύ παλιά φιλενάδα, σύντροφος σε όσα λέγονται και σε όσα δε λέγονται. Κοιτάζω γύρω. Πόσος καιρός πάει από την τελευταία φορά; Ξέρεις ότι έχεις μεγαλώσει όταν σ’ ένα κλαμπ της πόλης σου με εκατοντάδες άτομα, δεν βρίσκεις κανέναν γνωστό. Αλλά δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει. john_digweed_s
Τα γράδα ανεβαίνουν, ο ρυθμός γίνεται ταίρι με το κορμί, η μουσική φτάνει στη κάθε γωνία του, τα χέρια σηκώνονται, τα γόνατα λυγίζουν, η μέση πάλλεται. Τα σώματα μιλάνε χωρίς να κάνουν θόρυβο, αγγίζονται, μιμούνται, κυματίζουν. Παντού αυτή η μουσική που παρασέρνει, ταξιδεύει, ηλεκτρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Η νύχτα κυλά… Ένα “βρώμικο” στην αποδρομή. Και λίγο hangover την επομένη, όπως πρέπει, για να μην παρασυρόμαστε! Κλείνω μ’ ένα χαμόγελο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s