ΑΨΥΧΗ ΖΩΗ

blowing_curtains

Είναι το σούρσιμο της κουρτίνας στο διάδρομό της, το χάδι της πάνω στα έπιπλα. Ο μεντεσές και η πετούγια της κάθε πόρτας. Ο παλμός του κάθε τζαμιού όταν κλείνει ή όταν το χτυπάει ο αέρας. Το ξεφούσκωμα κάθε καναπέ. Τα ξύλινα τριξίματα κάθε επίπλου. Τα κλικ των διακοπτών. Το μοτέρ του ψυγείου, το βεντουζάρισμα της πόρτας του. Ο ιδιαίτερος ήχος που φέρνει κάθε παράθυρο μέσα. Άλλο τα πουλιά από το πεύκο, άλλο τους διπλανούς γείτονες, άλλο το γάβγισμα από απέναντι, άλλο το βουητό της λεωφόρου, άλλο τα αυτοκίνητα από έξω. Το ανοιγοκλείσιμο του κάθε συρταριού ανάλογα με το περιεχόμενό του και σε ποιο έπιπλο ανήκει. Τα ξαφνικά κριξίματα του πατώματος καθώς αλλάζει η θερμοκρασία. Το σούρσιμο της καρέκλας. Το νερό της κάθε βρύσης.

Κάθε σπίτι με το δικό του χαρακτήρα, παίζει τη δική του μουσική. Έτσι σου δείχνει ότι ζει. Ακόμα και στο πιο μαύρο σκοτάδι μαθαίνεις να το νοιώθεις. Μόνο που σιγά-σιγά παύεις να δίνεις σημασία. Μέχρι ν’ αλλάξει κάτι. Να μπεις ας πούμε στη διαδικασία να μάθεις την ανάσα ενός νέου σπιτιού.

Ή όταν βουβαθεί. Ίσως αυτή να είναι και η απόλυτη μοναξιά. Που το ταψί δε μπαίνει στο φούρνο. Τα σκεπάσματα δε τινάζονται. Το τραπέζι δε στρώνεται, τα πιάτα δε στοιβάζονται για να πλυθούν. Οι κρεμάστρες δε σηκώνονται από το βαστό τους. Οι κλειδαριές δεν ξαναγυρνάνε.

Old_lock

Advertisements

2 thoughts on “ΑΨΥΧΗ ΖΩΗ

  1. Το κλείσιμο σου με άφησε με μια πίκρα…υπέροχος και μελαγχολικός..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s