2015

Καλοκαίρι, μετά την καθημερινή βόλτα στα ΑΤΜ. Έχω μόλις διαβεί των εξώπορτα του σπιτιού. Κοντοστέκομαι.. Νοιώθω κουρέλι, έναν απροσδιόριστο φόβο να με περιτυλίγει. Καταθλιπτικό, παραλυτικό. Κοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι ότι αν εκείνη τη στιγμή πέρναγε ένα καμιόνι και μάζευε ανθρώπους, τους γνωστούς μου, τους γείτονες, δε θα αντιδρούσα, δε θά ‘χα τη δύναμη. Χαστούκι στο δάχτυλο του πρέπει που κουνήσαμε στις προηγούμενες γενιές (ίσως μας το κουνήσουν κι εμάς κάποτε). Αλλά πώς και τι να καταλάβεις, αν δεν έχεις ζήσει; Ούτε στο χαρτί του βιβλίου, ούτε στην εικόνα του ντοκυμαντέρ είσαι εσύ. Απλώς παρατηρείς. Θυμάμαι την Εβραία που διηγόταν πως όταν τους έπαιρναν από τα σπίτια τους, δεν είδε να κουνιέται ούτε το κουρτινάκι κάποιου γειτονικού παραθύρου. Ούτε το κουρτινάκι…

nightmare

Δε μπορώ να δικαιολογήσω, αλλά ούτε πια να κατηγορήσω. Καταλαβαίνω. Το πρέπει πάνω στους άλλους μπορεί από μακριά να φαντάζει ρούχο δοξαστικό και απορούμε πως κάποιοι κάποτε δεν το φορέσανε όταν είχαν την ευκαιρία, αλλά όταν έρθει η ώρα να το ζωστούμε εμείς γίνεται δυσβάσταχτο και το εξορκίζουμε εύκολα με δικαιολογίες.

Καλοκαίρι πάλι, αλλά το κανονικό. Παρακολουθώ από τη βεράντα το τρίστρατο. Παράξενη κίνηση. Continue reading