ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΚΟΧΥΛΙΑ*

Για την (κάθε) Κατερίνα.

rare_shell

Κάποιοι άνθρωποι σε κάνουν οπαδό τους με ευκολία. Έχουν μια δύναμη ελκυστική εντελώς όμως άδεια από φόβο ή σκοπιμότητα. Στη μοιράζουν με το, ταπεινό συχνά και πάντως γεμάτο μετριοφροσύνη, παράδειγμά τους. Έχουν το προνόμιο να είναι γενναιόδωροι. Αναβλύζουν, δεν αποθησαυρίζουν. Ακόμα και στα τσαλακώματά τους τους θαυμάζεις για την αφτιασίδωτη αλήθεια τους. Προξενούν δέος με τον τρόπο που δε σταματούν να προοδεύουν, για τον εαυτό τους πρώτ’ απ’ όλα. Σου δείχνουν πώς να κοιτάς τη ζωή κατάματα, να αναμετριέσαι στα ίσια, είτε στη δημιουργία είτε στην απώλεια. Με δυο λόγια σε κάνουν να θέλεις να ζεις πιο πολύ, πιο γεμάτα, πιο δυνατά. Είναι φυσικά σπάνιοι, μοναδικοί και δια τούτο πολύτιμοι.

*Επανάληψη της περσινής ανάρτησης που “χάθηκε” μυστηριωδώς! Ευτυχώς την είχε κρατήσει το feed…

Advertisements

2015

Καλοκαίρι, μετά την καθημερινή βόλτα στα ΑΤΜ. Έχω μόλις διαβεί των εξώπορτα του σπιτιού. Κοντοστέκομαι.. Νοιώθω κουρέλι, έναν απροσδιόριστο φόβο να με περιτυλίγει. Καταθλιπτικό, παραλυτικό. Κοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι ότι αν εκείνη τη στιγμή πέρναγε ένα καμιόνι και μάζευε ανθρώπους, τους γνωστούς μου, τους γείτονες, δε θα αντιδρούσα, δε θά ‘χα τη δύναμη. Χαστούκι στο δάχτυλο του πρέπει που κουνήσαμε στις προηγούμενες γενιές (ίσως μας το κουνήσουν κι εμάς κάποτε). Αλλά πώς και τι να καταλάβεις, αν δεν έχεις ζήσει; Ούτε στο χαρτί του βιβλίου, ούτε στην εικόνα του ντοκυμαντέρ είσαι εσύ. Απλώς παρατηρείς. Θυμάμαι την Εβραία που διηγόταν πως όταν τους έπαιρναν από τα σπίτια τους, δεν είδε να κουνιέται ούτε το κουρτινάκι κάποιου γειτονικού παραθύρου. Ούτε το κουρτινάκι…

nightmare

Δε μπορώ να δικαιολογήσω, αλλά ούτε πια να κατηγορήσω. Καταλαβαίνω. Το πρέπει πάνω στους άλλους μπορεί από μακριά να φαντάζει ρούχο δοξαστικό και απορούμε πως κάποιοι κάποτε δεν το φορέσανε όταν είχαν την ευκαιρία, αλλά όταν έρθει η ώρα να το ζωστούμε εμείς γίνεται δυσβάσταχτο και το εξορκίζουμε εύκολα με δικαιολογίες.

Καλοκαίρι πάλι, αλλά το κανονικό. Παρακολουθώ από τη βεράντα το τρίστρατο. Παράξενη κίνηση. Continue reading

ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΑΙ

Δε θα κρίνω το τι λέχθηκε, απλώς…

…προσβάλλομαι όταν οι ερωτώμενοι δεν απαντούν στην ερώτηση που τους θέτουν αλλά λένε ότι τους κατέβει.

…προσβάλλομαι όταν οι αγρότες και η παιδεία θεωρούνται θέματα εξωτερικής πολιτικής.

…προσβάλλομαι όταν δεν τηρούνται κανόνες στούς οποίους οι συμμετέχοντες έχουν υποτίθεται δεσμευτεί.

…προσβάλλομαι όταν κορυφαίοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι είναι ανίκανοι ν’ ακολουθήσουν απλούς κανόνες διαλόγου.

Θα ντρεπόμουνα να το δείξω αυτό ως δείγμα διαλόγου στα παιδιά μου. Μόνο ως δείγμα βαθιάς αμορφωσιάς.

black_sun_behind_clouds_by_colorfuldragon

Στη χώρα του ήλιου, αργεί πολύ να ξημερώσει.

#ERTdebate2015

 

 

ΕΣΥ, ΤΙ ΘΑ ‘ΚΑΝΕΣ;

Εσύ λοιπόν τώρα που με διαβάζεις, είσαι μπροστά στην οθόνη σου, έτσι; Κάθεσαι στην καρέκλα σου. Κάπου κοντά είναι το κρεββάτι σου και αν έχεις παιδιά είναι και τα δικά τους κρεββατάκια, όπου κάθε βράδυ μπορείς να τα σκεπάσεις, να τα φιλήσεις και να τους πεις καληνύχτα. Θα κοιμηθούν όσο χρειάζεται. Το ψυγείο έχει γάλα. Όποτε τελειώσει πετάγεσαι στο σούπερ μάρκετ, ακόμα και στο περίπτερο αν είναι ανάγκη. Θα βρείς. Για να με διαβάζεις, έχεις ηλεκτρικό. Υποθέτω ότι έχεις και για γάλα. Και για πολλά άλλα…

Αν αυτή τη στιγμή άκουγες  Continue reading

ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ

Σαν σήμερα πριν από 800 χρόνια υπογράφηκε η Magna Carta από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα. Πολύ-πολύ αργότερα, πριν από μόλις 8 χρόνια, νωρίς το βραδάκι, άρχιζε κάπως έτσι…

…ένα αξέχαστο πάρτυ. Λίγο νωρίτερα είχα υπογράψει το δικό μου συμβόλαιο ζωής. Ήταν η ημέρα του γάμου μου. Ο κουμπάρος μας, ο πιο παλιός μου φίλος, επίσης Ιωάννης και επίσης ακτήμονας, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Είχαμε τέσσερις τούρτες: μία φυσικά του γάμου και τρεις για ισάριθμους φίλους που έχουν την ίδια ημέρα γενέθλια.

Ίδια μέρα, πριν από 21 χρόνια, καθ’ οδόν για έναν άλλο γάμο, άκουγα στο ραδιόφωνο ότι έφυγε για πάντα ο Μάνος.

Και τα μεγάλα και τα μικρά, και τα δικά μας και των άλλων, δάκρυα χαράς και δάκρυα λύπης, όλα σε μια μέρα. Αυτή είναι η ζωή!

 

ΣΙΩΠΗ

το σπίτι που δεν έκτισα

ο έρωτας που δεν κράτησα

ο τόπος που δεν είδα

το “σ’ αγαπώ” που δεν είπα

το όνειρο που ξέχασα

The_lonely_Tree

Δεν υπόσχομαι πια τίποτα.

Σιωπώ…

ΑΨΥΧΗ ΖΩΗ

blowing_curtains

Είναι το σούρσιμο της κουρτίνας στο διάδρομό της, το χάδι της πάνω στα έπιπλα. Ο μεντεσές και η πετούγια της κάθε πόρτας. Ο παλμός του κάθε τζαμιού όταν κλείνει ή όταν το χτυπάει ο αέρας. Το ξεφούσκωμα κάθε καναπέ. Τα ξύλινα τριξίματα κάθε επίπλου. Τα κλικ των διακοπτών. Το μοτέρ του ψυγείου, το βεντουζάρισμα της πόρτας του. Ο ιδιαίτερος ήχος που φέρνει κάθε παράθυρο μέσα. Άλλο τα πουλιά από το πεύκο, άλλο τους διπλανούς γείτονες, άλλο το γάβγισμα από απέναντι, άλλο το βουητό της λεωφόρου, άλλο τα αυτοκίνητα από έξω. Το ανοιγοκλείσιμο του κάθε συρταριού ανάλογα με το περιεχόμενό του και σε ποιο έπιπλο ανήκει. Τα ξαφνικά κριξίματα του πατώματος καθώς αλλάζει η θερμοκρασία. Το σούρσιμο της καρέκλας. Το νερό της κάθε βρύσης.

Κάθε σπίτι με το δικό του χαρακτήρα, παίζει τη δική του μουσική. Έτσι σου δείχνει ότι ζει. Ακόμα και στο πιο μαύρο σκοτάδι μαθαίνεις να το νοιώθεις. Μόνο που σιγά-σιγά παύεις να δίνεις σημασία. Μέχρι ν’ αλλάξει κάτι. Να μπεις ας πούμε στη διαδικασία να μάθεις την ανάσα ενός νέου σπιτιού.

Ή όταν βουβαθεί. Ίσως αυτή να είναι και η απόλυτη μοναξιά. Που το ταψί δε μπαίνει στο φούρνο. Τα σκεπάσματα δε τινάζονται. Το τραπέζι δε στρώνεται, τα πιάτα δε στοιβάζονται για να πλυθούν. Οι κρεμάστρες δε σηκώνονται από το βαστό τους. Οι κλειδαριές δεν ξαναγυρνάνε.

Old_lock