ΧΑΡΤΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ, ΧΑΡΤΙ ΔΙΠΛΩΜΕΝΟ.

“Είχα ένα μεγάλο προνόμιο στη ζωή μου. Να είμαι μπροστά στη γέννηση και στο θάνατο του ανθρώπου που αγάπησα περισσότερο.”* Αδιανόητα λόγια. Πόσο, μα πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται άλλοι άνθρωποι τα της ζωής!

Για να βρεις δυο προτάσεις σαν κι αυτές αξίζει να διαβάζεις μια ζωή. Για εκείνες τις αλήθειες, τις διαφορετικές από τις δικές σου όμως, που κάποιος άλλος κρύβει και κουβαλάει. Είναι περίεργο που αυτά τα αποτυπώματα των εμπειριών μας σπάνια αποκαλύπτονται αν δε γραφτούνε. Μπορεί με ένα φίλο ή μια φίλη να έχεις περάσει ώρες μαζί συζητώντας για τα εφήμερα, Continue reading

Advertisements

ΠΑΤΕΡΑΣ

Σε κοιτάζω όπως πάντα: από μακριά ή τουλάχιστον προσπαθώντας να μην παρεισφρύω στην κίνησή σου. Περίεργος να δω τα βήματα και τα σκαρφίσματα σου. Σε θαυμάζω, σε καμαρώνω, με συγκινείς. Για ότι κι αν καταφέρνεις όσο μικρό κι ασήμαντο κι αν είναι. Το βάζεις στο πουγκί της δικής σου ζωής, είναι ο θησαυρός σου. Κανείς δε μπορεί να στον πάρει. Κι εγώ έτσι, από μακριά, παίρνω ένα μερτικό χαράς.

Σα σκίζεις τον αέρα, με κάνεις να σκέφτομαι: ΕΣΥ με έκανες πατέρα. Δεν ήταν η μητέρα σου, ούτε ο έρωτας, ούτε ο αδελφός σου, ούτε κάτι που έκανα εγώ, ούτε κανένας άλλος. Τίποτα. Στ’ αλήθεια, τίποτα. Μόνον εσύ, ο ερχομός σου. Η γαλήνια θωριά σου όταν ήρθες στον κόσμο, η μικρή σου παρουσία που γέμισε τη ζωή μου, που με τίποτα δε μπορούσα να φανταστώ πόσο χώρο είχε άδειο.

 

Κι ακόμα και τώρα που υπάρχουν στιγμές που, αν και μικρό κορίτσι, η γυναίκα που θα γίνεις περνάει σα σκια στο βλέμμα σου και στην κορμοστασιά σου, όταν κλείσεις τα μάτια, στου ύπνου το διάλειμμα, πάλι και πάντα θα βλέπω στα γαληνεμένα ματάκια σου, το πρόσωπο εκείνων των πρώτων στιγμών που σε χάζευα, μια σταλιά, να μεγαλώνεις το σύμπαν μου, μεταμορφώνοτας τόσο χρόνο πριν από εσένα στο μικρό και το ασήμαντο.

Σε ευχαριστώ. Σ’ αγαπώ. Για όσο ζω.

Ο πατέρας σου.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΚΟΧΥΛΙΑ*

Για την (κάθε) Κατερίνα.

rare_shell

Κάποιοι άνθρωποι σε κάνουν οπαδό τους με ευκολία. Έχουν μια δύναμη ελκυστική εντελώς όμως άδεια από φόβο ή σκοπιμότητα. Στη μοιράζουν με το, ταπεινό συχνά και πάντως γεμάτο μετριοφροσύνη, παράδειγμά τους. Έχουν το προνόμιο να είναι γενναιόδωροι. Αναβλύζουν, δεν αποθησαυρίζουν. Ακόμα και στα τσαλακώματά τους τους θαυμάζεις για την αφτιασίδωτη αλήθεια τους. Προξενούν δέος με τον τρόπο που δε σταματούν να προοδεύουν, για τον εαυτό τους πρώτ’ απ’ όλα. Σου δείχνουν πώς να κοιτάς τη ζωή κατάματα, να αναμετριέσαι στα ίσια, είτε στη δημιουργία είτε στην απώλεια. Με δυο λόγια σε κάνουν να θέλεις να ζεις πιο πολύ, πιο γεμάτα, πιο δυνατά. Είναι φυσικά σπάνιοι, μοναδικοί και δια τούτο πολύτιμοι.

*Επανάληψη της περσινής ανάρτησης που “χάθηκε” μυστηριωδώς! Ευτυχώς την είχε κρατήσει το feed…

2015

Καλοκαίρι, μετά την καθημερινή βόλτα στα ΑΤΜ. Έχω μόλις διαβεί των εξώπορτα του σπιτιού. Κοντοστέκομαι.. Νοιώθω κουρέλι, έναν απροσδιόριστο φόβο να με περιτυλίγει. Καταθλιπτικό, παραλυτικό. Κοιτάζω το δρόμο και σκέφτομαι ότι αν εκείνη τη στιγμή πέρναγε ένα καμιόνι και μάζευε ανθρώπους, τους γνωστούς μου, τους γείτονες, δε θα αντιδρούσα, δε θά ‘χα τη δύναμη. Χαστούκι στο δάχτυλο του πρέπει που κουνήσαμε στις προηγούμενες γενιές (ίσως μας το κουνήσουν κι εμάς κάποτε). Αλλά πώς και τι να καταλάβεις, αν δεν έχεις ζήσει; Ούτε στο χαρτί του βιβλίου, ούτε στην εικόνα του ντοκυμαντέρ είσαι εσύ. Απλώς παρατηρείς. Θυμάμαι την Εβραία που διηγόταν πως όταν τους έπαιρναν από τα σπίτια τους, δεν είδε να κουνιέται ούτε το κουρτινάκι κάποιου γειτονικού παραθύρου. Ούτε το κουρτινάκι…

nightmare

Δε μπορώ να δικαιολογήσω, αλλά ούτε πια να κατηγορήσω. Καταλαβαίνω. Το πρέπει πάνω στους άλλους μπορεί από μακριά να φαντάζει ρούχο δοξαστικό και απορούμε πως κάποιοι κάποτε δεν το φορέσανε όταν είχαν την ευκαιρία, αλλά όταν έρθει η ώρα να το ζωστούμε εμείς γίνεται δυσβάσταχτο και το εξορκίζουμε εύκολα με δικαιολογίες.

Καλοκαίρι πάλι, αλλά το κανονικό. Παρακολουθώ από τη βεράντα το τρίστρατο. Παράξενη κίνηση. Continue reading

ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΑΙ

Δε θα κρίνω το τι λέχθηκε, απλώς…

…προσβάλλομαι όταν οι ερωτώμενοι δεν απαντούν στην ερώτηση που τους θέτουν αλλά λένε ότι τους κατέβει.

…προσβάλλομαι όταν οι αγρότες και η παιδεία θεωρούνται θέματα εξωτερικής πολιτικής.

…προσβάλλομαι όταν δεν τηρούνται κανόνες στούς οποίους οι συμμετέχοντες έχουν υποτίθεται δεσμευτεί.

…προσβάλλομαι όταν κορυφαίοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι είναι ανίκανοι ν’ ακολουθήσουν απλούς κανόνες διαλόγου.

Θα ντρεπόμουνα να το δείξω αυτό ως δείγμα διαλόγου στα παιδιά μου. Μόνο ως δείγμα βαθιάς αμορφωσιάς.

black_sun_behind_clouds_by_colorfuldragon

Στη χώρα του ήλιου, αργεί πολύ να ξημερώσει.

#ERTdebate2015

 

 

ΕΣΥ, ΤΙ ΘΑ ‘ΚΑΝΕΣ;

Εσύ λοιπόν τώρα που με διαβάζεις, είσαι μπροστά στην οθόνη σου, έτσι; Κάθεσαι στην καρέκλα σου. Κάπου κοντά είναι το κρεββάτι σου και αν έχεις παιδιά είναι και τα δικά τους κρεββατάκια, όπου κάθε βράδυ μπορείς να τα σκεπάσεις, να τα φιλήσεις και να τους πεις καληνύχτα. Θα κοιμηθούν όσο χρειάζεται. Το ψυγείο έχει γάλα. Όποτε τελειώσει πετάγεσαι στο σούπερ μάρκετ, ακόμα και στο περίπτερο αν είναι ανάγκη. Θα βρείς. Για να με διαβάζεις, έχεις ηλεκτρικό. Υποθέτω ότι έχεις και για γάλα. Και για πολλά άλλα…

Αν αυτή τη στιγμή άκουγες  Continue reading

ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ

Σαν σήμερα πριν από 800 χρόνια υπογράφηκε η Magna Carta από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα. Πολύ-πολύ αργότερα, πριν από μόλις 8 χρόνια, νωρίς το βραδάκι, άρχιζε κάπως έτσι…

…ένα αξέχαστο πάρτυ. Λίγο νωρίτερα είχα υπογράψει το δικό μου συμβόλαιο ζωής. Ήταν η ημέρα του γάμου μου. Ο κουμπάρος μας, ο πιο παλιός μου φίλος, επίσης Ιωάννης και επίσης ακτήμονας, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Είχαμε τέσσερις τούρτες: μία φυσικά του γάμου και τρεις για ισάριθμους φίλους που έχουν την ίδια ημέρα γενέθλια.

Ίδια μέρα, πριν από 21 χρόνια, καθ’ οδόν για έναν άλλο γάμο, άκουγα στο ραδιόφωνο ότι έφυγε για πάντα ο Μάνος.

Και τα μεγάλα και τα μικρά, και τα δικά μας και των άλλων, δάκρυα χαράς και δάκρυα λύπης, όλα σε μια μέρα. Αυτή είναι η ζωή!